tag:blogger.com,1999:blog-90304297421276283732012-01-30T18:50:32.968-08:00ခံစားမိသမၽွခ်ေရးျဖစ္တယ္။ ရင္ထဲရွိတဲ့ အတိုင္းဘဲေလ.....GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.comBlogger1011100tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-86826183952440042012010-08-01T13:39:00.000-07:002010-08-01T13:41:18.404-07:00ရက္ေတြလဲ ၾကာလာျပီ နင္နဲ့ငါ ခ်စ္ခဲ့တာ<br />ျပသနာေတြလဲ မ်ားလာျပီ<br />နင့္အေပၚ အခ်စ္ေတြလဲ ခန္းလာျပီ<br />ေက်းဇူးျပဳျပီး ငါ့ကို ျမန္ျမန္ အဆက္ျဖတ္ေပးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8682618395244004201?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-42951319738520292392009-05-08T13:25:00.000-07:002009-05-08T13:29:28.382-07:00နင့္ရဲ့ႏူးညံ့တဲ့ ဆံစေလးေတြကို ငါလြမ္းမိတိုင္း<br />ဆံပင္ရွည္ရွည္ေကာင္မေလးနဲ့ တြဲခဲ့မိတယ္။<br />နင့္ရဲ့ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ အျပံဳးေတြကို သတိရတိုင္း<br />ငါ့ကိုျပန္ျပံဳးျပတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးနား ေရာက္ခဲ့တယ္။<br />နင့္ရဲ့ေႏြးေထြးတဲ့ လက္တစ္စံုကို တမ္းတမိေတာ့<br />ေကာင္မေလးရဲ့ လက္ကို ဆုပ္ကိုင္မိတယ္။<br />တကယ္ေတာ့ ငါနင့္ကိုလြမ္းေနတာပါ။<br />ငါ့နားမွာ နင္မရွိလို. မျဖစ္ဘူးေလ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4295131973852029239?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-43022487598965118962009-05-08T13:17:00.000-07:002009-05-08T13:24:08.243-07:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ ဘ၀ဆိုတာ ဘတ္စ္ကားေနာက္ဘီးေပၚက ထိုင္ခုံၾကီးလိုပါဘဲ။ ထိုင္ရတာ ေျခေထာက္၂ေခ်ာင္း ဘယ္ထားရမွန္းမသိေအာင္ ကိုးလိုးကန့္လန့္ႏိုင္သေလာက္၊ ေျမျပင္က အဖုအထစ္တခ်ိဳ.ကို ကားဘီးကနင္းမိတာနဲ့ ထိုင္ေနရင္း ေျမာက္တတ္သြားတာမ်ိဳးလဲ ရွိရဲ့။ ကားကအဲကြန္းေလးအရွိန္နဲ့ငိုက္ျမည္းရင္း၊ အိတ္ေဆာင္ MP3 Playerေလးနဲ့ခ်ိဳျမိန္တဲ့ သံစဥ္ေလးေတြနားေထာင္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ ခက္ခဲမွဳအရာအားလံုးကို ေမ့ထားႏိုင္တယ္ေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4302248759896511896?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-74777851089115786512009-05-02T09:59:00.000-07:002009-05-02T10:01:44.500-07:00ရင္ထဲမွာ ရြာေနတဲ့မိုး<br />ဘယ္ေတာ့မွတိတ္ႏိုင္မွာလဲ<br />ခ်စ္သူေတြ၀ိုင္းျပီး<br />အခ်စ္စစ္ကို ရွာမေတြ.ႏိုင္သူတစ္ေယာက္<br />ဘာအတြက္ ဆက္လက္ရွင္သန္ရမွာလဲ။<br />ငါမသိျခင္းေတြ၀ိုင္းေနတဲ့<br />ဒီေလာကမွာ<br />နင္ဘယ္သူလဲလို. ေမးရမွာလား။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7477785108911578651?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-79724112913754903282009-04-24T02:30:00.001-07:002009-04-24T02:34:10.057-07:00ငါ့ေျခေထာက္ေပၚ ငါရပ္ေနလဲ<br />သူမ်ားႏွာေခါင္းနဲ့ အသက္ရွဴေနရတယ္<br />ငါ့ႏွလံုးသားက အရမ္းခ်စ္ေနလဲ<br />သူ.တုန့္ျပန္မွဳကို ေစာင့္ေနရတယ္<br />ငါ့လက္ေတြက လွဳပ္ခ်င္ေနလဲ<br />ေသာ့ခတ္ထားတဲ့ ၾကိဳးေတြ ေျဖမယ့္အခ်ိန္ ေစာင့္ေရတယ္<br />ေလာကမွာ ငါဟာဘယ္သူပါလဲ<br />ငါ့ဘ၀ငါ မပိုင္ဘူး<br />ငါ့ဘ၀ကို နင္လဲမပိုင္ဘူး<br />ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္<br />တစ္ေန့ေန့ေတာ့<br />ငါ.......... ...<br />အခ်ိန္တန္ေကာင္းပါရဲ့<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7972411291375490328?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-8920648963817539402009-04-19T00:38:00.000-07:002009-04-19T01:45:12.625-07:00<div style="text-align: justify;">ပူျပင္းလွတဲ့ သဲေသာင္ျပင္မွာ ကုန္တင္ကားအစုတ္ၾကီးကို ပင္ပန္းၾကီးစြာ စီးနင္းလိုက္ပါရင္း၊ ရုတ္တရက္ လမ္းေဘးကို လွမ္းၾကည့္လုိက္မိတယ္။ ဘုရား၊ ဘုရား..... လူလို့အမည္သညာတစ္ခုသာေပးႏိုင္ေတာ့ေသာ လူမပီသ၊ လူရုပ္မေပါက္ေတာ့တဲ့ ကေလးငယ္တစ္ေယာက္။ ေသမင္းကေခၚမယ့္အခ်ိန္ကို မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္က လင္းတငွက္က ေစာင့္ဆိုင္းေျပာျပေနတာ နားေထာင္ေနရသလိုဘဲ။ အျဖစ္ဆိုးလိုက္တာ။<br />ခ်က္ခ်င္း စီးလာတဲ့ကားကို ရပ္ခိုင္းျပီး ကေလးငယ္ဆီ အေျပးသြားမိတယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆိုတာ ဘာမွမရွိတဲ့ မ်က္တြင္းေဟာက္ပက္တစ္စံုက ေသြးေတြလူးေနတဲ့ မိခင္ကို လွမ္းၾကည့္ေနရွာတယ္။ ကေလးငယ္ကို ရုတ္တရက္ ေပြ.ခ်ီလိုက္ေတာ့ ေကာ္ပက္ရုပ္တစ္ရုပ္ထက္ေတာင္ ေပါ့ပါးျပီး ေအးစက္ေဖ်ာ့ေတာ့ေနေလရဲ့။<br />ရုတ္တရက္ ဂ်စ္ကား၃စီး ေသနတ္ေတြတရပ္စပ္ပစ္လို.၊ သူတို.ပစ္ေနတာ လူေတြဆိုတာေရာ သိရဲ့လားမသိ။ ေသနတ္ေတြပစ္ေနတုန္းက ေၾကာက္လန္.တၾကားေျပးလႊားေနတဲ့ လူေတြက ဆန္အိတ္ေတြလဲေတြ.ေရာ ေသမွာလဲ မေၾကာက္ေတာ့ဘဲ ေသနတ္သမားေတြကို ျပန္ခုခံရင္း၊ အစာလုပြဲေတြ စေတာ့တာပါဘဲ။<br />Angelina Jolie ရဲ့ ရုပ္ရွင္ကားတစ္ကားပါ။ ရုပ္ရွင္နာမည္လဲမသိပါဘူး။ ျဖတ္ကနဲ ၾကည့္လိုက္ရတဲ့ တစ္ပိုင္းတစ္စေလးပါဘဲ။ ရင္ထဲကို လာထိတယ္။ ဆက္မၾကည့္ရက္ႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္လာတယ္။ ေလာကၾကီးမွာ ဒီလိုမညီမွ်မွဳေတြ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ အဆံုးသတ္မွာလဲ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-892064896381753940?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-73288359704261979352009-04-18T05:23:00.001-07:002009-04-18T05:36:24.334-07:00မဂၤလာႏွစ္သစ္ကူးပါ။ သူငယ္ခ်င္းအားလံုးေပ်ာ္ရႊင္ၾကမယ္ထင္ပါတယ္။ ကိုယ္တို.ကေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံမဟုတ္တဲ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ သၾကၤန္အတုေလးတစ္ခု ဖန္တီးျပီး ႏွစ္သစ္ကို ေပ်ာ္ရႊင္စြာျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ၾကပါတယ္။<br /><br /><br />ႏွစ္သစ္မွာ<br />ကန္ေတာ့ဖို.<br />အေမကအနားမွာ မရွိဘူး။<br />ႏွစ္သစ္မွာ<br />တရားနာဖို.<br />ဘုန္းၾကီးေက်ာင္း မရွိဘူး။<br />ႏွစ္သစ္မွာ<br />ရိုးရာဓေလ့ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးလို.<br />ယဥ္ေက်းမွဳျခင္း ဆန့္က်င္ေနတဲ့<br />ႏိုင္ငံတခုမွာ ငါေရာက္ေနတယ္<br />ႏွစ္သစ္တိုင္း<br />ရပ္ကြက္ဓမာရံုမွာ<br />တရားနာဖို.<br />ငါ့ကို အားျပဳလမ္းေလ်ာက္ ေရာက္ေအာင္သြားတတ္တဲ့<br />အဖြားကိုလြမ္းတယ္။<br />ႏွစ္သစ္တိုင္း<br />မနက္အေစာၾကီး<br />ေရႊတိဂံုဘုရားသြားဖို. ႏွိဳးေဆာ္တတ္တဲ့<br />အေမ့ကို သတိရတယ္။<br />ႏွစ္သစ္တိုင္း<br />သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေသြးလွဴျဖစ္တဲ့<br />အခ်ိန္တခ်ိဳ.<br />ႏွစ္သစ္တိုင္း<br />........နဲ့ ဆံုဆည္းေနက် အခ်ိန္တခ်ိဳ.<br />အရာရာ သတိရမိတယ္<br />သၾကၤန္ကို အတုဖန္တီးေပ်ာ္ႏိုင္ခဲ့ေပမယ့္<br />ႏွစ္သစ္ကို ဘာနဲ့မွ အစားထိုးမရခဲ့ဘူး။<br />လြမ္းတယ္ ႏွစ္သစ္ရယ္<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7328835970426197935?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-62062364291417923382009-04-14T10:33:00.001-07:002009-04-14T10:37:55.767-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SeTJHprSD3I/AAAAAAAAATM/RnRRS5O1Vj4/s1600-h/SLAD+Thingyan+Invitation.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 234px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SeTJHprSD3I/AAAAAAAAATM/RnRRS5O1Vj4/s320/SLAD+Thingyan+Invitation.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324601792742428530" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SeTJHYwf85I/AAAAAAAAATE/UbRpMunaNEk/s1600-h/invitation+card.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 259px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SeTJHYwf85I/AAAAAAAAATE/UbRpMunaNEk/s320/invitation+card.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5324601788200907666" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">သၾကၤန္လုပ္ၾကမယ္ဆိုေတာ့ ဖိတ္စာလိုလာပါေရာလား။ ဖိတ္စာလုပ္ဖို. ဒီဇိုင္းကို ဒီေန့မွ အသဲအသန္ထရွာၾကတာ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုသစ္နက္ဆူးဘေလာ့ကေန ေကာ္ပီပံုေလးယူျပီး ခပ္တည္တည္နဲ့ ဖိတ္စာလုပ္ပလိုက္တယ္။ ဟီး....<br />ဒါေလးကေတာ့ ကိုယ္နဲ့ Engg: စက္ကပ္ေၾကးမမ ၂ေယာက္ေပါင္း ျဖတ္၊ ညွပ္၊ ကပ္ထားၾကတဲ့ ဖိတ္စာေလးပါ။<br />သူငယ္ခ်င္းအားလံုး လာခဲ့ၾကေနာ္။ ငရုတ္သီးေကၽြးမယ္၊ အဲ..ေယာင္လို. မုန္.လံုးေရေပၚေကၽြးမယ္ ေျပာတာ။ ဟဲဟဲ..... :P<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6206236429141792338?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-12896509358015861612009-04-11T03:36:00.000-07:002009-04-11T03:40:56.721-07:002009 ခုႏွစ္ရဲ့ Formula One ျပိဳင္ပြဲကို UAE, Abu Dhabi မွာ ျပိဳင္မွာျဖစ္ပါတယ္။ ျပိဳင္ပြဲ အခ်ိန္ဇယားကေတာ့<br /><table style="width: 220px; height: 77px;" class="timetable" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr><th colspan="2" id="CT_Time_1">Fri 30 October 2009</th> </tr> <tr> <td>Friday Practice 1</td> <td class="dataColumn"><span id="CT_Time_1_1" class="2009-10-30T10:00+04:00">10:00</span> - <span id="CT_Time_1_2" class="2009-10-30T11:30+04:00">11:30</span></td> </tr> <tr> <td>Friday Practice 2</td> <td class="dataColumn"><span id="CT_Time_1_3" class="2009-10-30T14:00+04:00">14:00</span> - <span id="CT_Time_1_4" class="2009-10-30T15:30+04:00">15:30</span></td> </tr> </tbody></table> <table style="width: 224px; height: 75px;" class="timetable" cellpadding="0" cellspacing="0"> <tbody><tr> <th colspan="2" id="CT_Time_2">Sat 31 October 2009</th> </tr> <tr> <td>Saturday Practice</td> <td class="dataColumn"><span id="CT_Time_2_1" class="2009-10-31T11:00+04:00">11:00</span> - <span id="CT_Time_2_2" class="2009-10-31T12:00+04:00">12:00</span></td> </tr> <tr> <td>Qualifying</td> <td class="dataColumn"><span id="CT_Time_2_3" class="2009-10-31T14:00+04:00 emptyTime">14:00</span></td> </tr> </tbody></table> <table style="width: 189px; height: 55px;" class="timetable" cellpadding="0" cellspacing="0"><tbody><tr> <th colspan="2" id="CT_Time_3">Sun 01 November 2009</th> </tr> <tr> <td>Race</td> <td class="dataColumn"><span id="CT_Time_3_1" class="2009-11-01T15:00+04:00 emptyTime">15:00</span></td></tr></tbody></table><br />အခ်ိန္ေတြကေတာ့ UAE ေဒသ စံေတာ္ခ်ိန္နဲ့ ေရးထားတာပါ။ အခုေလာေလာဆယ္ ၾကားတာေတာ့ ေစ်းကြက္ထဲမွာ လက္မွတ္တစ္ေစာင္ကို DHS 2000 ဆိုဘဲ။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိပါဘူး။ USD 700 ေလာက္ရွိေနျပီ။ ေတာ္ဘီ Laptop ေလးဘဲ အသစ္လဲေတာ့မယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1289650935801586161?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-37113225643700556272009-04-07T11:24:00.001-07:002009-04-07T11:31:14.562-07:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SdubDAmyIqI/AAAAAAAAAS8/WDj71-Uv7iE/s1600-h/IMG0032A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SdubDAmyIqI/AAAAAAAAAS8/WDj71-Uv7iE/s320/IMG0032A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017860672955042" border="0" /></a><br />ပထမရတဲ့ အဖြဲ.ေလ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SdubDFMjaAI/AAAAAAAAAS0/AZqeamTA34M/s1600-h/IMG0028A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SdubDFMjaAI/AAAAAAAAAS0/AZqeamTA34M/s320/IMG0028A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017861905115138" border="0" /></a><br />ကိုယ္ဆြဲထားတာေလ။ ဟီးဟီး ဆုမရဘူး။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sduau00jLbI/AAAAAAAAASs/qgBvIKBkgSo/s1600-h/IMG0031A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sduau00jLbI/AAAAAAAAASs/qgBvIKBkgSo/s320/IMG0031A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017513912085938" border="0" /></a><br />ဒါေလးလဲၾကိဳက္တာဘဲ။</div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sduau-u4UBI/AAAAAAAAASk/PF3YXobKyEk/s1600-h/IMG0030A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sduau-u4UBI/AAAAAAAAASk/PF3YXobKyEk/s320/IMG0030A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017516572659730" border="0" /></a><br />ဒုတိယရတာ ဒီအဖြဲ.ေလ။<br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SduauydJylI/AAAAAAAAASc/uoqfdpWPPDE/s1600-h/IMG0029A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SduauydJylI/AAAAAAAAASc/uoqfdpWPPDE/s320/IMG0029A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017513277082194" border="0" /></a><br />သူတို.လဲ ဆြဲထားတာ လွတယ္ေနာ္။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SduaujzQ8zI/AAAAAAAAASU/oMzLPrMt1_E/s1600-h/IMG0028A.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SduaujzQ8zI/AAAAAAAAASU/oMzLPrMt1_E/s320/IMG0028A.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5322017509343294258" border="0" /></a>ဒီေန့ ကိုယ္တို. ဟိုတယ္မွာ အီစတာၾကက္ဥပံုေလးေတြ ဆြဲၾကတယ္ေလ။ ကုိယ္ကေတာ့ ဆုမရပါဘူး။ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဆြဲရတာ ေပ်ာ္ခဲ့ပါတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3711322564370055627?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-42722040312374879552009-04-04T11:59:00.000-07:002009-04-04T12:03:06.604-07:00ဒီရက္ေတြ ကြန္ပ်ဴတာနားမကပ္ႏိုင္တာလဲၾကာျပီ။ သီခ်င္းလဲ ေ၀ေလေလလုပ္ျပီး မဆိုျဖစ္။ မေန့နဲ့ ဒီေန့ ေလွာ္ခဲ့ရတဲ့ National dragon Boat ျပိဳင္ပြဲကလဲ တတိယဘဲရတယ္။ ေလွာ္ၾကတဲ့သူေတြလဲ အခ်င္ခ်င္းမတည့္ ျဖစ္ေနၾကျပီ။ လူၾကီးေတြကလဲ မၾကည္ၾကဘူး။ ပထမရေအာင္မယူၾကလို.ဆိုျပီးေပါ့။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ လုပ္စရာကုန္ျပီဆိုေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာျပန္ဖြင့္ျပီ။ ဘေလာ့ျပန္ေရးျပီ။ ဟီးဟီး<br />အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ေရးဖို.အေၾကာင္းအရာ စဥ္းစားဦးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4272204031237487955?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-92140794277345056442009-03-29T14:50:00.000-07:002009-03-29T14:57:03.768-07:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sc_tX-2GM4I/AAAAAAAAASM/Tdiqg_JJVDU/s1600-h/Rainy.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/Sc_tX-2GM4I/AAAAAAAAASM/Tdiqg_JJVDU/s320/Rainy.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5318730681210516354" border="0" /></a>အခုတေလာ Music ကိုအရူးထေနတယ္။ တေန့တေန့ သီခ်င္းဘဲေရး၊ သီခ်င္းဘဲဆိုခ်င္ေနတယ္။ (ပံုကိုသာ ၾကည့္လိုက္ပါေတာ့) စာသားေတြကလည္း ထြက္က်မလာေတာ့ခက္တယ္။ ဘေလာ့လဲ ေမ့ေနတယ္။ Online လဲမခ်က္ႏိုင္ဘူး။ အသက္ၾကီးမွ အဆိုေတာ္ရူးရူးေနတယ္။ အဟီး။ စာေရးမေကာင္းတာသိရက္နဲ့ လာအားေပးၾကတယ္ သူငယ္ခ်င္းဘေလာ့ဂါေတြကို ေတာင္းပန္ပါတယ္။ သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ျဖစ္ေျမာက္ေအာင္ လုပ္ျပီးမွ ျပန္ေတြ.ၾကမယ္ေနာ္။ တာ့တာ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-9214079427734505644?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-41926705349140004882009-03-25T16:05:00.000-07:002009-03-25T16:14:26.602-07:00<div style="text-align: justify;">ကိုသစ္နက္ဆူးရဲ့ သၾကၤန္လက္ေဆာင္ပံုေလးေတြ ေတြ.ေတာ့မွ သၾကၤန္ေရာက္ဖို. သိပ္မလိုေတာ့မွန္း သတိရမိတယ္။ ကေလးဘ၀က ေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ သၾကၤန္ကေတာ့ အျဖဴစင္ဆံုးနဲ့ အေပ်ာ္ခဲ့ရဆံုး သၾကၤန္ရက္ေတြေပါ့။ အသက္ေတြရလို. အရြယ္ေရာက္လာေတာ့ သၾကၤန္ေရာက္တိုင္း အတြဲေလးေတြ ေျပာင္းတတ္ခဲ့တာေပါ့။ ဒီႏွစ္ေတာ့ ႏိုင္ငံရပ္ျခား သၾကၤန္အေတြ.အၾကံဳ စေတြ.ရေတာ့မွာေပါ့ေလ။<br />ရန္ကုန္က အင္ယားနဲ့ တကသိုလ္ရိပ္သာကိုလဲ လြမ္းမိပါရဲ့။ ကန္ေဘာင္က ဘူးသီးေၾကာ္လဲ တမ္းတမိတယ္။<br />မန္းေလးက က်ံဳးေရွ.နဲ့ ဦးပိန္တံတားလဲ သတိရတယ္။<br />ပုဂံက သၾကၤန္မွာလဲ ေပ်ာ္ဖူးခ်င္တယ္။<br />အခု Abu Dhabi က သၾကၤန္ကေတာ့ ေခ်ာင္းသာကမ္းေျခက Beach သၾကၤန္နဲ့ ဆင္မယ္ထင္တယ္။<br />ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ ျမန္မာ့ရိုးရာ အတာသၾကၤန္မွေတာ့ သၾကၤန္အစာေလးေတြ အျပတ္၀ါးရင္၊ သၾကၤန္မယ္ေလးေတြကို အျပတ္ငမ္းပလိုက္ဦးမယ္။ အေဟ့။<br />ခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ သၾကၤန္မွာ သူမ်ားေတြနားညည္းရေအာင္ သၾကၤန္ RAP သီခ်င္းေလးတစ္ပုဒ္လုပ္ဦးမယ္။ ဟီဟိ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4192670534914000488?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-88576460663849481102009-03-25T15:54:00.000-07:002009-03-25T15:59:30.671-07:00<div style="text-align: center;">မေသခ်ာတဲ့ ဘ၀မွာ<br />နင္နဲ့ငါ ၂ေယာက္တည္း<br />အေျဖရွာမထြက္တဲ့ သခ်ၤာကို<br />ဘယ္လိုမွ တြက္ထုတ္မရခဲ့<br />ဘာလုပ္ရမလဲ<br />ဘာဆက္ျဖစ္မလဲ<br />ငါစိတ္ကူး မသိဘူး<br />အရူးတစ္ေယာက္လိုဘဲ<br />ခံစားလို.မရ<br />မွားေနတဲ့ ဂဏန္းေပါင္းစက္<br />နာရီေတြ ေျပာင္းျပန္လည္<br />ငါ့ကိုယ္ငါ ျပန္မျမင္ရတဲ့<br />မွန္တစ္ခ်ပ္<br />ေသခ်ာတာ ငါ.........<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8857646066384948110?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-80224252455690579972009-03-21T11:57:00.000-07:002009-03-21T12:06:22.030-07:00<div style="text-align: center;">နင္မရွိဘဲနဲ့<br />ရက္ေပါင္း ၃၆၈<br />ငါဘယ္လိုေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့မိပါလိမ့္။<br />အေသအခ်ာေတြးေတာ့<br />ဒီရက္ေတြၾကားမွာ<br />ငါတို.ရဲ့.....<br />သတိရျခင္းေတြပါတယ္<br />၀မ္းနည္းမွဳေတြအျပည့္<br />နာက်င္ျခင္းနဲ့<br />ၾကင္နာျခင္းေတြ<br />စကားလံုးနဲ့ေဖာ္ျပလို.မရခဲ့တဲ့<br />ခံစားခ်က္အခ်ိဳ.<br />ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့<br />နင္ငါ့ကုိခ်စ္တယ္<br />ငါနင့္ကိုခ်စ္တယ္<br />လံုေလာက္ပါျပီေလ<br />က်န္ခဲ့တဲ့<br />ခ်ိဳျမိန္ ခါးသီးမွဳ<br />မွတ္တမ္းေတြကိုေမ့လို.<br />ငါတို.လမ္းကို<br />ယံုၾကည္ခ်က္နဲ့<br />မ၀ံ့မရဲ ဆက္လွမ္းၾကတာေပါ့။<br />တစ္ေန့ေန့က်ရင္...<br />ဆိုတဲ့ ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို.ေလ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8022425245569057997?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-78560804368792248382009-03-18T14:49:00.000-07:002009-03-18T14:51:35.815-07:00--------ပင္လယ္ကို<br /><br /> အရမ္းခ်စ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္က အားတိုင္း မၾကာခဏဆိုသလို ပင္လယ္ျပင္ကို<br /> သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ျပင္ကို ၾကည့္ျပီး စကားေတြ ေျပာေနတတ္တယ္။<br />တစ္ေန႔ေတာ့<br /> သူက ပင္လယ္ကို ၾကည့္ျပီး "ပင္လယ္... ငါမွာျဖင့္ နင့္ကိုခ်စ္လိုက္ရတာ...<br /> နင္ကေတာ့ ငါ့ကို ျပန္မခ်စ္ခဲ့ဘူး။ ငါ့ကို အခ်စ္နည္းနည္းေပးပါ ပင္လယ္...<br />ငါလာတိုင္း<br /> ျငိမ္ျပီး ေနမျပပါနဲ႔" လို႔ေျပာေတာ့ ပင္လယ္က ခဏေလာက္<br />ေတြေ၀သြားျပီး.....<br /><br /> "ငါရဲ႔အခ်စ္က နည္းနည္းျပင္းတယ္။ ငါ့အခ်စ္ကို နင္တကယ္ပဲ အလိုရွိသလား"<br /><br /> "ဟုတ္တယ္... နင့္အခ်စ္ေတြ ငါ့ကုိျမန္ျမန္ေပးပါ"<br /><br /> "ဒါေပမယ့္... နင္ခံႏိုင္ရည္ ရွိပါ့မလား"<br /> "ဒါေပမယ့္ေတြ လုပ္မေနပါနဲ႔ေတာ့...နင့္အခ်စ္ကိ<div id=":v8" class="ii gt"><wbr>ု ငါေစာင့္ေနတယ္"<br /><br /> ပင္လယ္က အေ၀းကေန လွဳိင္းထျပီး သူ႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္း<br /> ခ်ည္းကပ္လာခဲ့တယ္။လိွဳင္းေတြ ကမ္းေျခကို မေရာက္ခင္မွာဘဲ သူဟာလန္႔ျပီး<br /> ထြက္ေျပးသြားခဲ့တယ္။ ပင္လယ္က<br /> စိတ္ထိခိုက္ျပီး က်န္ရစ္ခဲ့တယ္။ ႏႈတ္ဆိတ္ျပီး မ်က္ရည္ေတြ က်ေနခဲ့မိတယ္။<br /> အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို တိမ္က ျမင္လိုက္တယ္။<br /><br /> အဲဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ တေရြ႔ေရြ႔ကုန္သြားခဲ့တယ္။ ပင္လယ္ကို ခ်စ္တဲ့လူ<br /> ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ေရာက္ လာခဲ့တယ္။ သူလည္း ပင္လယ္ကို အရမ္းခ်စ္ျပီး<br /> ပင္လယ္ေဘးမွာပဲ သူ႔အခ်ိန္ေတြကို ကုန္ေစခဲ့တယ္။ တစ္ေန႔မွာ သူလည္း<br />ဟိုအရင္က<br /> တစ္ေယာက္လိုပဲ ပင္လယ္ကို ေျပာခဲ့တယ္။<br /> "ပင္လယ္... နင့္အခ်စ္ေတြ ငါ့ကိုေပးပါ"<br /><br /> ပင္လယ္က တစ္ခါခံထားရဖူးေတာ့ အခ်စ္ကို သက္ေသျပရမွာ ေၾကာက္ေနခဲ့တယ္။<br />သူကလည္း<br /> ပင္လယ္ကို အခ်စ္ေတြ ေပးပါ..ေပးပါလို႔ မၾကာခဏ ေတာင္းဆိုေနေတာ့<br />ေနာက္ဆံုးမွာ<br /> ပင္လယ္က " ငါ့အခ်စ္ေတြကို နင္တကယ္ယူမလား...ငါ့အခ်စ္က ျပင္းထန္တယ္ေနာ္..<br /> နင္ခံႏိုင္ရည္ရွိပါ့မလား"<br /><br /> အဲဒီစကားကို ၾကားေတာ့ ပင္လယ္ခ်စ္တဲ့လူက ရင္ကိုဖြင့္ျပီး<br />ယံုၾကည္မႈအျပည့္နဲ႔ "<br /> လာပါ... နင့္အခ်စ္ေတြ ငါ့ကိုေပးပါ" လို႔ ေျပာတယ္။ ပင္လယ္က အေ၀းကေန<br /> လိွဳင္းေတြထျပီး သူ႔ဆီကို တျဖည္းျဖည္း ခ်ည္းကပ္သြားတယ္။ လိွဳင္းေတြ<br /> ကမ္းနားေရာက္လာျပီဆိုရင္ပဲ သူဟာ လွိဳင္းေတြကို အားပါးတရ ေပြ႔ဖက္<br /> လိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒီအျဖစ္အပ်က္ကို<br /> တိမ္က ျမင္ေတာ့ " သူဟာ အခ်စ္ကို နားလည္တဲ့လူပဲ။ အခ်စ္စစ္<br />အခ်စ္မွန္ဆိုတာ<br /> ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပင္းထန္ေနပါေစ လူကိုမထိခိုက္ မနာက်င္ေစဘူးေလ" လို႔<br />တစ္ကိုယ္တည္း<br /> ေျပာေနေတာ့တယ္။<br /><br /> အဲဒီလိုနဲ႔ ပင္လယ္ခ်စ္သူက ပင္လယ္နဲ႔ အတူတူေနလာတာ ၾကာေတာ့ တစ္ေန႔မွာ<br /> သူက"ပင္လယ္.. နင့္ကိုငါ မခ်စ္ေတာ့ဘူး..... နင့္ရဲ႔အခ်စ္က<br />ျငိမ္လိုက္....<br /> လိွဳင္းထလိုက္၊ လွဳိင္းထလိုက္.... ျငိမ္လိုက္နဲ႔ တစ္ျခား<br />အေျပာင္းအလဲေလးေတာင္<br /> မရွိေတာ့ဘူးလား... ငါသြားေတာ့မယ္" ဆိုျပီး ပင္လယ္ကို ထားရစ္ခဲ့ျပန္တယ္။<br />ပင္လယ္က<br /> အရမ္း စိတ္ထိခိုက္ေပမယ့္လည္း သူ႔ကို မတားျဖစ္ခဲ့ဘူး။ ဒါကို တိမ္က<br />ျမင္လိုက္တယ္။<br /> သူလည္း ပင္လယ္ကို ခ်စ္တယ္ဆိုျပီး စြန္႔သြားခဲ့ျပန္ျပီေပါ့လား...<br /><br /> " မငိုပါနဲ႔ ပင္လယ္ရယ္... နင္ရဲ႔အခ်စ္က သူတို႔နဲ႔ မထိုက္တန္ပါဘူး...<br />ငါသိတယ္"<br /> တိမ္က ပင္လယ္ကို ႏွစ္သိမ့္တယ္။<br /><br /> " နင့္သိတယ္..နင္ဘာကို သိတာလဲ" ပင္လယ္က တအံ့တၾသ ျပန္ေမးတယ္။<br /><br /> "သူတို႔က နင့္ရဲ႕ အေပၚယံကိုပဲ ၾကည့္ျပီး ခ်စ္ခဲ့ၾကတာ...<br />နင့္ရဲ႔အတြင္းစိတ္ကို<br /> ခ်စ္ဖို႔ နားမလည္ခဲ့ၾကဘူး။ တကယ္လို႔ သူတို႔က နင့္ကို နားလည္မယ္၊<br />တကယ္ခ်စ္တတ္<br /> ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ပင္လယ္ေအာက္မွာ ႐ႈမျငီးတဲ့ အဖိုးတန္႐ႈခင္း ေတြဟာ<br />သူတို႔အတြက္<br /> နင္ဖန္တီးထားတယ္ ဆိုတာကို သူတို႔ခံစားၾကရမွာေပါ့"<br /><br /> တစ္ခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ဟာ လူေတြ မခ်စ္တတ္ခဲ့တဲ့ ပင္လယ္လား...? ဒါမွမဟုတ္<br /> ပင္လယ္ကို မခ်စ္တတ္ခဲ့တဲ့ လူလား....?<br /><br /> ပင္လယ္ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ အနည္းဆံုးေတာ့ ကိုယ့္မွာ လူေတြ မခံစားခဲ့ရတဲ့<br />လွပတဲ့<br /> အတြင္းစိတ္ေတြရွိမယ္။ ပင္လယ္ကို မခ်စ္တတ္တဲ့လူ ျဖစ္ခဲ့မယ္ဆိုရင္ ပင္လယ္<br />ေအာက္<br /> (အတြင္းစိတ္)က ႐ႈခင္းေတြကို ၾကည့္ဖို႔ ကိုယ္မထိုက္ခဲ့့လို႔ပဲ။<br /><br /> အခ်စ္ဆိုတာ ဒီလိုပဲလား....?<br /> အခ်စ္စစ္ကို ရွာေတြ႔ဖို႔ ကိုယ့္ကို နားလည္ေပးတတ္တဲ့ လူကို ရွာရမယ္တဲ့။<br />အဲဒီလူက<br /> ေျခာက္ပစ္ကင္းေတာ့ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သူဟာ ကိုယ့္ကို<br />နားလည္ေပးလို႔<br /> ကိုယ့္အျမင္မွာ သူဟာ ေျခာက္ပစ္ကင္းေနပါတယ္။<br /><br /> တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နားလည္တယ္ ဆိုတာဘာလဲ...?<br /> ကိုယ္႐ႈံးနိမ့္ေနခ်ိန္မွာ ကိုယ္အက်င့္သိကၡာကို ထိပါးတဲ့ စကားမေျပာသူ<br /> ကိုယ္စိတ္ညစ္ေနခ်ိန္မွာ အေသးအမႊား ကိစၥတစ္ခုအတြက္နဲ႔ ကိုယ့္ကို<br />ရန္မရွာတတ္သူ<br /> မိုင္ေပါင္းေထာင္ခ်ီေ၀းေနလည္း ကိုယ့္ကို ယံုၾကည္စိတ္ခ်သူ<br /> ကိုယ္စိတ္႐ွဳပ္ခ်ိန္မွာ သူစိတ္႐ွဳပ္တာေတြကို ရင္မဖြင့္ျပတတ္တဲ့သူ<br /> ကိုယ္ေပ်ာ္ေနခ်ိန္မွာ သူေပ်ာ္ရႊင္တာေတြကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာတတ္တဲ့သူ<br /><br /> တစ္ဦးကိုတစ္ဦး နားလည္ႏိုင္ဖို႔ဆိုတာ ခြင့္လြတ္ျခင္းေတြရွိရမယ္၊<br />အၾကင္နာေတြ<br /> ရွိရမယ္။ ကိုယ့္ကို နားလည္တဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ရွာဖို႔ရာ<br />ခက္ေကာင္းခက္လိုက္မယ္။<br /> ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ယံုၾကည္မႈထားရမယ္။ ကိုယ့္ကို နားလည္တဲ့<br />လူတစ္ေယာက္ကို<br /> ရွာဖို႔ ကိုယ္က သူ႔နားလည္ႏိုင္တဲ့လူ ျဖစ္္ေအာင္ အရင္ဆံုး<br />လုပ္ရလိမ့္မယ္။<br /><br /> ခ်စ္ႏိုင္ၾကပါေစ ။<br />***<span style="color: rgb(255, 0, 0);">Forward Mail ထဲက ရထားတဲ့စာေလးတစ္ေစာင္ပါ။ အမွန္ေတာ့ စာေရးရမွာပ်င္းေနလို. Copy/Paste လုပ္လိုက္မိတယ္။</span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7856080436879224838?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-2879474045152854562009-03-16T12:59:00.001-07:002009-03-16T13:05:54.227-07:00<div style="text-align: center;">ညအိပ္ေနတုန္း<br />အိပ္မက္တစ္ခု<br />၀ုန္းကနဲ ျပဳတ္က်လာတယ္<br />လြတ္ေအာင္ေရွာင္ေပမယ့္<br />တည့္တည့္၀င္လာတယ္<br /><br />အိပ္မက္ထဲမွာ<br />ေျခာက္ခ်ားစရာတခ်ိဳ.ပါတယ္<br />ငယ္သူငယ္ခ်င္းေဟာင္းေတြပါတယ္<br />လိုခ်င္ရက္နဲ့ မရလိုက္တာပါတယ္<br /><br />ေနာက္ဆံုးေတာ့<br />ေမာဟိုက္စြာႏိုးလာရတယ္<br />ေရဆာေနတယ္<br />အာေခါင္ေတြေျခာက္လို.ေပါ့<br /><br />မမက္ခ်င္ဘူး<br />ဒီလိုအိပ္မက္ေတြ..<br />မလာဖို.တားေလ<br />ပိုေရာက္ေလဘဲ...<br /><br />ဟူး.... ...<br />ဘာမွမသိေတာ့ဘူး။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-287947404515285456?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-88360900137503272532009-03-11T14:38:00.000-07:002009-03-11T14:43:35.106-07:00ပ်င္းေနတယ္။<br />ပ်င္းတာမွ ဘာမွမလုပ္ခ်င္ေအာင္ ပ်င္းေနသည္။<br />ထမင္းစားဖို.၊ ပါးစပ္ဟရမွာ ပ်င္းေနသည္။<br />အိပ္ဖို. မ်က္လံုးပိတ္ရမွာ ပ်င္းေနသည္။<br />အလုပ္သြားဖို. ကုတင္ေပၚကထရမွာ ပ်င္းေနသည္။<br />လမ္းေလ်ာက္ဖို. ေျခေထာက္သယ္ရမွာ ပ်င္းေနသည္။<br />ဘေလာ့ေရးဖို. စဥ္းစားရမွာ ပ်င္းေနသည္။<br />ကြန္ပ်ဴတာျပန္ပိတ္ဖို. ပ်င္းေနတုန္း ပ်င္းပ်င္းႏွင့္ ေရးခ်င္ရာ ေရးခ်လိုက္သည္။<br />အခု ေတာ္ေတာ္ ပ်င္းေနသည္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8836090013750327253?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-3333015365784370672009-03-10T07:53:00.000-07:002009-03-10T08:07:53.731-07:00<div style="text-align: justify;">ဘေလာ့ ေလာကထဲကို မေရာက္ရတာ တစ္ပတ္ေလာက္ရွိသြားျပီ။ အင္တာပ်က္ၾကီး ေဒါင္းသြားတာ ငါလဲ ဘာမွမတတ္ႏိုင္ခဲ့။ အိမ္ျပန္ေရာက္ခ်ိန္ ေယာင္ရမ္းျပီး Laptop ခလုတ္ဖြင့္မိရင္ ေမ့တတ္လြန္းတဲ့ ငါ့ကိုယ္ငါ<br />စိတ္ဆိုးမိတယ္။<br />(အင္တာပ်က္ မေကာင္းပါဘူးဆိုမွ)<br />ဟိုးအရင္....၁၉၉၉ခုႏွစ္ ၈တန္းေက်ာင္းသားဘ၀ေလာက္က ကြန္ပ်ဴတာဆိုတာ အသံုးခ်လို.ရတာ အမ်ားၾကီးရွိခဲ့သလိုဘဲ။ ကိုယ္ပိုင္ကြန္ပ်ဴတာမရွိလို. သင္တန္းခ်ိန္ေလး အခ်ိန္လုျပီး ေျပးသံုး၊ သူမ်ားအိမ္က ကြန္ပ်ဴတာေလး လိုက္ႏွိပ္။ mouse ေလးကို ကလစ္ႏွိပ္ေနရရင္ကိုေပ်ာ္ေနတာ။ Game ေတြေဆာ့တယ္။ Paint ထဲမွာ ပံုေလးေတြဆြဲတယ္။ Microsoft ထဲမွွာ စာေတြ စီတတ္တယ္။ အမ်ားၾကီး အမ်ားၾကီးပါဘဲ တစ္ေန့တစ္ေန့ ကြန္ပ်ဴတာ သံုးလို.ေတာင္မ၀ဘူး။<br />၂၀၀၉ခုႏွစ္မွာ ကိုယ္ပိုင္ ကြန္ပ်ဴတာေလးကို အင္တာနက္ၾကီးနဲ့ ခ်ိတ္ဆက္ႏိုင္လာေတာ့ သံုးစရာ၊ ရွာစရာ၊ ဖတ္စရာ၊ မွတ္စရာေတြ ပိုမ်ားလာတယ္။ အခု အင္တာပ်က္ၾကီးေဒါင္းသြားေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာက မီးပိတ္၊ စာအုပ္ကေလးပိတ္ထားသလို ဂ်ိတ္။ အင္တာနက္မရွိဘဲ Game မေဆာ့တတ္ေတ့ာဘူး။ အင္တာနက္မပါဘဲ ပံုေတြမဆြဲခ်င္ဘူး။ အင္တာနက္ဘေလာ့စာမ်က္ႏွာမဟုတ္တဲ့ microsoft မွာ စာမစီတတ္ေတာ့ဘူး။<br />ခက္ျပီ.... .....<br />ကံေကာင္းလို. ဒီေန့ အင္တာနက္ၾကီးျပန္ရျပီ။ မဟုတ္ရင္ ငါ့ကြန္ပ်ဴတာေလး ဒီတစ္သက္ အိပ္ပုတ္ၾကီးျပီး၊ ျပန္ႏိုးထခြင့္ေတာင္ရပါ့မလားေနာ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-333301536578437067?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-86543432556196501322009-03-03T07:21:00.000-08:002009-03-04T09:35:15.296-08:00<div style="text-align: justify;">Slumdog Millioner တဲ့။ မေန့ကၾကည့္ျဖစ္ခဲ့တဲ့ 2009,Oscarမွာ ဆုအမ်ားဆံုးရတဲ့ ရုပ္ရွင္ကားေပါ့။ ေအာ္စကာဆုေပးသင့္ေအာင္ကို ေကာင္းတယ္လို.ဘဲ ညႊန္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ 20 millions ေပးမယ့္ အေမးအေျဖျပိဳင္ပြဲရဲ့ ဆုရသူက၊ ဒီေမးခြန္းေတြရဲ့ အေျဖေတြကို ဘ၀နဲ့ရင္းျပီးရခဲ့တဲ့သင္ခန္းစာေတြနဲ့ ေျဖျပသြားတာပါ။ ကိုယ္ကေတာ့ အရမ္းႏွစ္သက္မိလို. သူငယ္ခ်င္းေတြလဲ စိတ္၀င္စားရင္ ၾကည့္ႏိုင္ေအာင္ ညြန္းေပးတာပါ။ ဓာတ္ပံုတင္ေပးဖို.ရွာရင္း အိပ္ငိုက္လာလို. ေနာက္မွဘဲ တင္ေပးေတာ့မယ္ေနာ္။ အဟီး<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8654343255619650132?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-55109993812268022112009-03-01T07:14:00.000-08:002009-03-01T07:19:12.238-08:00<div style="text-align: center;">Abu Dhabi မွာ တိုက္တဲ့<br />သဲမုန္တိုင္းက<br />ငါ့ရင္ထဲ ၀င္ေမႊသြားသလိုဘဲ<br />ယားက်ိက်ိနဲ့<br />တခ်ိဳ.ေနရာကေတာ့<br />အနာမက်က္ေသးသလို<br />စပ္ဖ်ဥ္းဖ်ဥ္းၾကီးျဖစ္လို.။<br />အေရခြံလန္တဲ့ေနရာကလန္<br />အနားသတ္ေတြ ဖြာလန္ၾကဲ<br />ဘယ္မွာလဲ<br />ေပးစမ္းပါ<br />ေဆးေပးမီးယူျဖစ္ျဖစ္<br />တတို.ေလာက္ေပါ့<br />အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့<br />အခန္းထဲမွာ ငါတစ္ေယာက္တည္း.......<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-5510999381226802211?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-8447738325493035772009-02-26T14:47:00.000-08:002009-02-26T15:17:39.388-08:00http://www.zawphyowai.co.cc/2009/02/blog-post_8231.html<br /><div style="text-align: justify;">ဒီပို.စ္ေလးကို ဖတ္မိျပီး ကိုယ္လဲ ဒီသူငယ္ခ်င္းေျပာတာနဲ့ ပတ္သက္ျပီး ထပ္တူထပ္မွ် ခံစားမိပါတယ္။<br />တကယ္ပါ ႏိုင္ငံျခားေရာက္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ ဘ၀ဟာ အစစအရာရာ မလံုျခံဳလွပါဘူး။ စိတ္ဓာတ္ေရးရာ အားငယ္ျခင္း၊ လူမွဳေရးရာ အခက္ခဲတခ်ိဳ.ရွိရျခင္း၊ က်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစု ၀င္ေငြတစ္ခုနဲ့ ရပ္တည္ႏိုင္ေရး အစ၇ွိသျဖင့္ ခက္ခဲမွဳ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ အခုမွသာ ႏိုင္ငံျခားသားနဲ့ အတူသြားလို. ဒီလိုျဖစ္ရတယ္ဆိုျပီး အျပစ္ေျပာဆိုၾကတဲ့သူမ်ားသာ၇ွိေပမယ့္ ကိုယ့္ျမန္မာကေရာ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလို.လဲ။ အခ်င္းခ်င္း ၾကီးႏိုင္ငယ္ညွင္းလုပ္တယ္၊ လုပ္ငန္းခြင္ထဲ အသစ္ေရာက္လာရင္ အကူအညီေပးဖို.ထက္ ႏွိမ္ထားမွ ဆိုတဲ့စိတ္နဲ့ လူေတြ (လူတိုင္းမဟုတ္ပါ) ၊ ႏိုင္ငံျခားသားအထက္လူၾကီးေရွ.မွာ မ်က္ႏွာေကာင္းရဖို. ကိုယ့္အခ်င္းခ်င္း ေခ်ာက္ခ်တတ္သူေတြ၊ ေသးေသးေလးတစ္ခုကို ပံုၾကီးခ်ဲ့ ျမိန္ေရယွက္ေရ အတင္းထုိင္ေျပာတတ္သူေတြ။ ဒီလို လူေတြၾကားမွာ အခုမွ ႏိုင္ငံျခားကို စေရာက္တဲ့ အသစ္ျမန္မာတစ္ေယာက္အေနနဲ့ ေတာ္ေတာ္ စိတ္ပ်က္အားငယ္ရပါတယ္။ ဒီလိုအခ်ိန္မွာ သူ.ကို အားေပးတဲ့သူဟာ ဘာလူမ်ိဳးဘဲျဖစ္ျဖစ္ သူ့အတြက္ေတာ့ ယာယီအားကိုးေဖာ္၊ မိတ္ေဆြေကာင္း တစ္ေယာက္ဘဲေလ။ ႏိုင္ငံျခားသားနဲ့တြဲလို. မေကာင္းဘူးဘဲထား၊ ကိုယ့္ျမန္မာထဲကေရာ မ်က္စိေရွ.တင္ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးပ်ိဳေတြကို အိမ္ေထာင္သည္ ျမန္မာအမ်ိဳးသားေတြက girl friend ဆိုျပီး ႏိုင္ငံျခားေရာက္တုန္း အေပ်ာ္တြဲေနၾကတာကေရာ ရင္နာစရာပိုမေကာင္းဘူးလား။ ေျပာေတာ့ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ေစာင့္ေရွာက္မယ္ဆို။ ျပီးေတာ့ ေျပာေသးတယ္ မိန္းကေလးကမွ အေနအထုိင္မတတ္တာတဲ့၊ ငါတို.က ေယာက်ာ္းေလးဘဲ ရလို.ကေတာ့ မေရွာင္ဘူးတဲ့။ ေယာက်ာ္းေလးမွာ အျပစ္မရွိဘူးတဲ့။ အခ်ိန္တန္ေတာ့ သူတို.က ပိုက္ဆံစု ျမန္မာျပည္က မိန္းမနဲ့ ကေလးဆီျပန္၊ ဒီမွာ နာမည္ပ်က္နဲ့ က်န္ခဲ့ရတဲ့ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ပိုက္ဆံလဲကုန္(အဲဒီအမ်ိဳးသားကို ေထာက္ပ႔ံလိုက္ရလို.ေလ) ၊ ဘ၀လဲပ်က္ မ်က္ရည္နဲ့မ်က္ခြက္ပါ။ ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္မွာ တကယ္ၾကံဳေတြ.ေနရတာပါ။<br />အခု ဒီျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ဆံုးရတဲ့ျဖစ္စဥ္ကလည္း သူ့မိတ္ေဆြ ေကာင္ေလး သတ္တယ္၊ မသတ္ဖူးဆိုတာ ဘယ္သူမွ တပ္အပ္မေျပာႏိုင္ေသးပါဘူး။ အမွဳလဲ မေပၚေသးပါဘူး။ ျပီးေတာ့ သူ.မိတ္ေဆြလို. သတင္းစာမွာ အတိအလင္းေရးသားထားတာပါ။ boy friend လို.မေရးထားပါဘူး။<br />ျပီးေတာ့ သူမေနတဲ့ အေဆာင္နားမွာ ေဆာက္လက္စ construction လုပ္ငန္းေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ Construction လုပ္ငန္း၊ အလုပ္ၾကမ္းဆိုတာ မ်ားေသာအားျဖင့္ ပါကစတန္လူမ်ိဳးေတြ အမ်ားစုလုပ္ကိုင္ၾကပါတယ္။ သူတို.ဟာ အလုပ္သမားလူတန္းစားထဲမွာ လခအနိမ့္ဆံုး၊ ေအာက္ဆံုးအလုပ္မ်ိဳးကို လုပ္ကိုင္ျပီး အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းရသူမ်ိဳးေတြပါ။ မိသားစုေတြကိုလဲ အတူေနဖို. မေခၚႏိုင္ၾကပါဘူး။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လိင္စိတ္ျပင္းျပသူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။ ပညာကင္းမဲ့သူမ်ားျဖစ္ၾကပါတယ္။<br />အမ်ားစုရဲ့ အထင္ကေတာ့ ဒီအမ်ိဳးသမီး ညဘက္ အိမ္အျပန္ Construction ဘက္က ျဖတ္တုန္း အလုပ္သမားတစ္ေယာက္ေယာက္က သားမယားျပဳက်င့္ျပီး၊ သတ္လိုက္တယ္လို. ထင္ေၾကးေပးၾကပါတယ္။ ဒါဟာလဲ ျဖစ္ႏိုင္ေခ်မ်ားပါတယ္။ သူမနည္းတူ 2008 ခုႏွစ္မွာလည္း ဒီလို construction ပတ္၀န္းက်င္မ်ိဳးမွာ အာဖရိကလူမ်ိဳး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး အသတ္ခံခဲ့ရဖူးပါတယ္။<br />ဒီလိုနည္းနဲ့သာ အသတ္ခံရတာဆိုရင္ေတာ့ အျပစ္ေျပာဖို.ထက္ သနားဖို.ေတာင္ေကာင္းေနပါျပီ။ သူမ ေလာ္လီတာမွမဟုတ္တာ၊ ကံဆိုးတာေလ။<br />ျမန္မာမိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ့ ဘုရားမဲ့ တရားမဲ့ႏိုင္ငံမွာ အေသဆိုးနဲ့ ေသခဲ့ရပါျပီ၊ သြားေလသူကို ဘာလို.မ်ား နာမည္ထပ္ဖ်က္ခ်င္ၾကတာလဲ။ သူမ မေကာင္းေၾကာင္း ထိုင္ေျပာၾကမယ့္အစား ေကာင္းရာသုဂတိလားႏိုင္ဖို. ဆုေတာင္းေပးေစခ်င္ပါတယ္။ ထို.အတူဘဲ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္၊ ကိုယ့္ႏိုင္ငံမွာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ဆိတ္ကြယ္ရာမ်ိဳး၊ ညဘက္ေနာက္က်ခ်ိန္မ်ိဳးမွာ တစ္ေယာက္တည္း သို.မဟုတ္ စိတ္မခ်ရတဲ့သူမ်ားနဲ့ အျပင္မထြက္ဖို. အၾကံျပဳခ်င္ပါတယ္။ မျဖစ္ႏိုင္လို.ထြက္ရတယ္ဆိုလဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုကာကြယ္ဖို. လက္နက္တစ္ခုခု၊ emergency call number ၊ စိတ္ခ်အားကိုးရမယ့္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ေခၚသြားျခင္းတို.ကို လုပ္ေစခ်င္ပါတယ္။ အားလံုးဘဲ ေဘးရန္ကင္းရွင္းႏိုင္ၾကပါေစလို. ဆုေတာင္းပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-844773832549303577?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-9219059628794031612009-02-26T14:30:00.000-08:002009-02-26T14:45:25.698-08:00<div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ခါေတာ့ ကိုယ္တို. လက္ရွိေနထိုင္ေနတဲ့ Arab ႏိုင္ငံသူမိသားစုရဲ့ ျပံဳးခ်င္စရာဓာတ္ပံုေလးကို တင္ေပးလိုက္ပါတယ္။ ဒီဓာတ္ပံုေလးကို Forward Mail ထဲက ရထားတာမို.လို. ျမင္ဖူးျပီးသားလဲ ျဖစ္ၾကမွာပါ။ ဒီပံုေလးကိုၾကည့္ျပီး ကိုယ္ေတြးမိတာေလးတစ္ခုရွိပါတယ္။ Arab ႏိုင္ငံေတြမွာ အ၀တ္အစားကို ကန့္သတ္ခ်က္မရွိပါဘူး။ (ဥပုသ္ကာလမွာ အတို၊အျပတ္ မ၀တ္ရတာကလြဲလို.ေပါ့)။ ၀တ္ခ်င္တဲ့ အ၀တ္အစားကို လြတ္လပ္စြာ ၀တ္ဆင္ခြင့္ရွိပါတယ္။ အဲလို တြင္က်ယ္စြာ ခြင့္ျပဳထားေပမယ့္ သူတို.Local မိသားစုေတြကေတာ့ Local ၀တ္စံုကို ေယာက်ာ္း၊ မိန္းမ မေရြး ႏွစ္သက္စြာ ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဘယ္သူကမွ by force နဲ့ မ၀တ္ခိုင္းပါဘူး။ အမ်ိဳးသားမ်ားက အျဖဴေရာင္၀တ္ရံုရွည္၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားက အနက္ေရာင္ ၀တ္ရံုရွည္နဲ့ မ်က္ႏွာအုပ္။ ေနရထုိင္ရေတာ္ေတာ္ခက္မွာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူတို.က ဒီ၀တ္စံုကို ဂုဏ္ယူ၀ံ့ၾကြားစြာ ၀တ္ဆင္ၾကပါတယ္။ ဒီ၀တ္စံု၀တ္ျပီး ေတာ္ရံုတန္ရံု (ဥပမာ- သူမ်ားကားေမာင္းေပးတာ) မ်ိဳးလုပ္မိရင္ေတာင္ လက္မခံၾကပါဘူး။ ဂုဏ္သေရရွိ Arab ႏိုင္ငံသားသာ ၀တ္ခြင့္ရွိတဲ့ ရိုးရာ၀တ္စံုပါ။ ႏိုင္ငံျခားသားေတာင္ ၀တ္ခ်င္ရင္ ၀တ္ၾကည့္ျပီး ဓာတ္ပံုရိုက္၊ ျပီးရင္ ျပန္ခၽြတ္ရပါတယ္။<br />ကိုယ္တို. ႏိုင္ငံမွာသာ ကိုယ့္ျမန္မာ၀တ္စံုေလးကို အဲလိုတန္ဖိုးထား ၀တ္တတ္ၾကရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပါ။ အခုေတာ့ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ကအစ တန္ဖိုးမထားတတ္ေသးပါဘူး။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ေလ ဒီပံုေလးကို ၾကည့္ျပီး ရီလိုက္ၾကပါဦး။<br /></div><br /><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SacapaLQFpI/AAAAAAAAAR0/5nD8lnMhrXo/s1600-h/pic23524.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 236px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SacapaLQFpI/AAAAAAAAAR0/5nD8lnMhrXo/s320/pic23524.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307239984582891154" border="0" /></a><br /><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SacbCz7UBEI/AAAAAAAAASE/82drF0NmTvs/s1600-h/pic11475.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SacbCz7UBEI/AAAAAAAAASE/82drF0NmTvs/s320/pic11475.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5307240420992091202" border="0" /></a></div><br /><div style="text-align: justify;"><br /><div style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-921905962879403161?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-72457912082030973482009-02-21T01:36:00.000-08:002009-02-21T02:31:04.945-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZ_Pe503r1I/AAAAAAAAARs/FgESvi95qPY/s1600-h/terry+fox.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 272px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZ_Pe503r1I/AAAAAAAAARs/FgESvi95qPY/s320/terry+fox.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5305187015891332946" border="0" /></a>TERRY FOX RUN တဲ့။ မေန့က Feb 20 မနက္ခင္းမွာ အေျပးျပိဳင္ပြဲေလးတစ္ခုက်င္းပသြားတယ္။ ပြဲတိုင္းေက်ာ္ Ghostbell တစ္ေကာင္ကေတာ့ ဖ်ားေနလို. ဒီတစ္ခါ၀င္မႏႊဲလိုက္ရဘူးေလ။ ကိုယ္တိုင္၀င္မျပိဳင္လိုက္ရတဲ့ Terry Fox Run ဆိုတာဘာပါလိမ့္လို. ေတြးျပီး၊ အြန္လိုင္းေပၚ တတ္ရွာလိုက္တာ Terry ဆိုတဲ့ လူငယ္ေလးရဲ့ ေလးစားဖြယ္ေကာင္းတဲ့ စိတ္ဓာတ္ကို ေတြ.ရွိခဲ့ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို.လဲ မသိၾကေသးတဲ့သူမ်ားရွိရင္ ဖတ္လို.ရေအာင္ ဒီpost ေလးကိုတင္ျဖစ္ခဲ့တာပါ။<br />Terry ကို Winnipeg, Manitoba, Canada's west coast မွာ ေမြးဖြားခဲ့ပါတယ္။ Terry က ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္ကတည္းက အားကစား လွဳပ္ရွားမွဳေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ားမွာ ပါ၀င္ခဲ့သူပါ။ သူအသက္၁၈ႏွစ္အရြယ္၊ ၁၉၇၇ခုႏွစ္ေရာက္ေတာ့ osteogenic sarcoma လို.ေခၚတဲ့ အရိုးကင္ဆာ ျဖစ္ျပီး၊ သူရဲ့ ညာဘက္ေပါင္ (ဒူးအထက္ ၆လက္မ ကေနစျပီးေတာ့) ျဖတ္ပစ္ခဲ့ရပါတယ္။<br />သူေဆးရံုတတ္ေနရတဲ့ အခ်ိန္မွာ သူဟာ အျခားေသာကင္ဆာေရာဂါျဖစ္ေနတဲ့ သူမ်ားကို သတိထားမိခဲ့တယ္။ အထူးသျဖင့္ ကင္ဆာေရာဂါသည္ ကေလးမ်ားကိုေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူဟာ ကေနဒါျမိဳ.ကို ျဖတ္ေျပးမယ့္ခ၇ီးစဥ္တစ္ခုကို လုပ္ျပီး ကင္ဆာေရာဂါ သုေတသနျပဳႏိုင္ရန္အတြက္ ရန္ပံုေငြရွာဖို. ခိုင္မာတဲ့ ဆံုးျဖတ္ခ်က္တစ္ခုကိုခ်ခဲ့တယ္။<br />သူကအဲဒီခ၇ီးစဥ္ကို "the <em>Marathon of Hope" </em>တဲ့။<br /> ၁၉၈၀ခုႏွစ္၊ April လ ၂၀ရက္ေန့မွာ St. John’s, Newfoundland ကေနစတင္ျပီး၊ ကူညီအားေပးသူ အနည္းငယ္နဲ့ သူ.ရဲ့ အေျပးခရီးစဥ္ကို စတင္ခဲ့ပါတယ္။ ၁၈လၾကာတဲ့အခါမွာေတာ့ 5,000 kilometres (3,107 miles) ေျပးလို.ျပီးစီးခဲ့ပါတယ္။ ဒီလို ခရီးၾကမ္းၾကီးကိုေျပးရတာ သူ.လိုကင္ဆာေရာဂါ ေ၀ဒနာ၇ွင္တစ္ေယာက္အေနနဲ့ လြယ္ကူမွဳမရွိပါဘူး။ သူ.ရဲ့ မြန္ျမတ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ေၾကာင့္သာ ဒီလိုေျပးႏိုင္ျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ သူက တစ္ေန့ကို 42 kilometres (26 miles) ေလာက္ ကေနဒါကို ျဖတ္ျပီးေျပးပါတယ္။ ေအာင္ျမင္မွဳအျပည့္နဲ့ သူ.ရဲ့ဒီခရီးစဥ္က ကေနဒါႏိုင္ငံအေနနဲ့ ဘယ္ေတာ့မွေမ့မရႏိုင္တဲ့ မွတ္တမ္းတစ္ခုျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။<br />စက္တင္ဘာလ ၁ရက္ေန့ 5,373 kilometres (3,339 miles) ေျပးအျပီး ၁၄၃ရက္ေျမာက္ေန့မွာ Terry ဟာသူ.ရဲ့ေျပးျခင္းကို Thunder Bay, Ontario နားမွာရပ္တန့္လိုက္ရပါတယ္။ ဘာလို.လဲဆိုေတာ့ သူ.ရဲ့ကင္ဆာဆဲလ္ေတြဟာ အဆုတ္ထိျပန့္ပြားလာလို. ျဖစ္ပါတယ္။<br />၁၉၈၁၊ June လ၂၈ရက္ Terry အသက္ ၂၁ႏွစ္မွာ ဆံုးပါးသြားခဲ့ရပါတယ္။<br />သူရဲေကာင္းတစ္ေယာက္က်ဆံုးသြားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူ.ရဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ေအာင္ျမင္ခဲ့ပါတယ္။ ဆက္လက္ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကပါတယ္။<br />ဒီေန့ထိ ကင္ဆာသုေတသနျပဳလုပ္ငန္းအတြက္ Terry နာမည္နဲ့ လွဴဒါန္းမွဳရရွိေငြဟာ USD400 million အထက္မွာ၇ွိေနပါတယ္။ Terry ကို ဂုဏ္ျပဳတဲ့ အေျပးျပိဳင္ပြဲေတြကလည္း ကေနဒါတြင္မက ကမာအ၀ွမ္းမွာ က်င္းပလ်က္ရွိၾကပါတယ္တဲ့။<br />ကိုယ္သိသမွ် Terry Fox Run ျဖစ္ေပၚလာပံုေလးပါ။ ပံုျပင္ေလးကေတာ့ ဒါပါဘဲကြယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7245791208203097348?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-3851593056115098482009-02-19T04:16:00.000-08:002009-02-19T16:12:13.111-08:00<div style="text-align: justify;">အင္း....ေလွျပိဳင္ပြဲျပီးကတည္းက အလုပ္ဘက္ကို အာရံုျပန္ထားဖို. စိတ္ကူးျပီး၊ အိုဗာတိုင္ေလး တစ္ရက္ဆင္း ေပးလိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းဖ်ားျပီး၊ Sick leave ၂ရက္ယူလိုက္ရပါေရာလား။ ဒီေန့က ဒုတိယေန့ေပါ့။ မေန့ကေတာ့ Sick leave ရတာနဲ့ အစ္မအိမ္ကို ေျပး၊ ေနမေကာင္းတာ ေျပာျပီး ခ်က္ေကၽြးသမွ်ဇိမ္နဲ့ စားေသာက္ အိပ္။ ရွယ္ဘဲ။ ဒီေန့ေတာ့ အစ္မလုပ္တဲ့သူ အလုပ္သြားေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေလး ကလိျပီး အပန္းေျဖ။ တစ္ေန့လံုး အိပ္လိုက္၊ ကြန္ပ်ဴတာၾကည့္လိုက္နဲ့ မနက္ဖန္ အလုပ္ျပန္ဆင္းဖို.ေတာင္ ပ်င္းေနျပီ။<br />အပ်င္းေျပၾကည့္ဖို.ဖြင့္လိုက္တဲ့ KBS channel ကလည္း ရုပ္ရွင္မျပဘဲ သတင္းေတြလာေနေလရဲ့။ ဘာလုပ္ရရင္ ေကာင္းမလဲဆိုျပီး၊ ဘေလာ့ကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္း ထေနာင္းက အသစ္လာေခ်ာင္းတယ္တဲ့။ တကယ္ေတာ့ သယ္ရင္းရဲ့ နာကိုယ္တိုင္လဲ အသစ္ေရးရဖို. စိတ္ကူးရွိေသာ္ျငားလည္း ဦးေႏွာက္က မထြက္။ မေရးရေသးဘူးလို.ထင္တဲ့ ကိုယ္တို. အဘူဒါဘီရဲ့ ယာဥ္စီးျခင္းကိစကို ေရးလိုက္ဦးမယ္။ (တိုတိုေလးေရးရင္ရလို....အဟီး)<br />Abu Dhabi, Dubai ႏိုင္ငံေတြမွာ အဓိကအားျဖင့္ ကူးသန္းသြားလာေရးကုိ taxi အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ဒီႏိုင္ငံေတြမွာ bus ကားအသံုးျပဳသူဦးေရာ နည္းပါးပါတယ္။Abu Dhabi ေရာက္ကာစကဆို Bus ကားလံုး၀မရွိပါဘူး။ ျပီးခဲ့တဲ့ 2008, August လေလာက္ကမွ Bus ေတြစတင္ေျပးဆြဲေပးပါတယ္။ Bus ကားခကိုေတာ့ ၂၀၀၈ႏွစ္ကုန္ထိ အလကားပို.ေဆာင္ေပးခဲ့ပါတယ္။ အခုေတာ့ ဘယ္ေလာက္ႏွဳန္းထားနဲ့ ပို.ေဆာင္ေပးလဲ မသိပါဘူး။ (အဟီး.. ေရးခ်င္ေသာ္ျငားလည္း အခ်က္အလက္က ေသခ်ာသိဘူး)<br />Bus ကားကိုေတာ့ အလုပ္ၾကမ္းသမားလူတန္းစားမ်ားျဖစ္တဲ့ ပါကစတန္၊ ဘဂၤလားေဒ့ရွ္၊ အိႏိယနဲ့ နီေပါ လူမ်ိဳးမ်ားသာ အစီးမ်ားပါတယ္။ တခ်ိဳ. အလုပ္မွ ferry မစီစဥ္ေပးေသာ ကုန္တိုက္၀န္ထမ္းအခ်ိဳ.လဲ စီးလာၾကတာ ေတြ.ရပါတယ္။<br />TAXI ကိုေတာ့ သာမာန္ အလုပ္သမား လူတန္းစားအမ်ားစုနဲ့ ခရီးသြားဧည့္သည္မ်ား စီးၾကပါတယ္။ TAXI ခကို မီတာနဲ့ ေပးရေပမယ့္၊ တခ်ိဳ.ေနရာေတြကို ညိွႏွိဳင္းေစ်းနဲ့ လိုက္ပို.ၾကတာမ်ားပါတယ္။ ကားေမာင္းသူ အမ်ားစုဟာ ပါကစတန္နဲ့ နီေပါလူမ်ိဳးသာမ်ားပါတယ္။ Abu Dhabi မွာ ေျမေအာက္ရထား လံုး၀မရွိပါဘူး။ စက္ဘီစီးသူ လူနည္းစုရွိေသာ္လည္း၊ ဆိုင္ကယ္စီးသူ မရွိပါ။ (ဥပေဒအရ ပိတ္ပင္ထားတယ္ ထင္ပါတယ္။) အခ်ိဳ. စားေသာက္ဆိုင္မ်ားမွ ပို.ေဆာင္ေရး၀န္ထမ္းအခ်ိဳ.သာ စကူတာေလးေတြ စီးတာေတြ.ရတတ္ပါတယ္။<br />ကိုယ္ပိုင္ကားကေတာ့ ေျပာမေနနဲ့ေတာ့ ေပါ့ေနာ္။ အခ်မ္းသာဆံုးေရနံ သူေဌးၾကီးေတြေနတဲ့ တိုင္းျပည္မွာ ေနာက္ဆံုးေပၚကားမ်ိဳးစံုကို ေတြ.ရပါတယ္။ တစ္စီးလံုး ေရႊျဖဴနဲ့ လုပ္ထားတဲ့ ကားေတြ၊ ေရႊဘယ္ႏွကာရက္ပါတယ္ဆိုတဲ့ ကားေတြ၊ နံပါတ္ေတာင္မထြက္ေသးတဲ့ ေနာက္ဆံုးေပၚကားေတြကေတာ့ Shake လို.ေခၚတယ္ အာရပ္ေစာ္ဘြားၾကီးေတြရဲ့ လက္ေအာက္မွာ ရွိေနပါတယ္။ အခုဒီဘက္မွာ ေခတ္စားေနတာကေတာ့ သူေဌးေတြက ကားမျပိဳင္ေတာ့ဘဲ သေဘၤာျပိဳင္ေနၾကပါတယ္။ ဆိပ္ကမ္း Marina ေတြမွာ ရပ္ထားတဲ့ သေဘၤာေတြရဲ့ လွခ်က္ကေတာ့ဗ်ာ ေျပာမေနနဲ့။ သေဘၤာတစ္ညရပ္ခတင္ ကိုယ္တို. တစ္ႏွစ္စာလုပ္ခထပ္ပိုတယ္ခင္ဗ်။<br />ဒီႏိုင္ငံမွာ ကားေစ်းက အနိမ့္ဆံုး DHS 30,000 ျမန္မာေငြနဲ့ဆို ၉,၀၀၀,၀၀၀က်ပ္ဆိုရင္ ဆလြန္းကားေလးဘာေလး 2006 ေမာ္ဒယ္ေလာက္ေတာ့ ရႏိုင္တယ္။ ရန္ကုန္ကားေစ်းထက္စာရင္ေတာ့ သက္သာတယ္ ေျပာႏိုင္တာေပါ့ေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ေစ်းၾကီးတာက ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ခပါ။ လမ္းေပၚမွာ Speed အျမင့္ဆံုးတင္ျပီး ေမာင္းတတ္တဲ့ ကားေတြေၾကာင့္ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ ကိုေတာ္ရံုေမာင္းတတ္ရံုနဲ့ မေပးပါဘူး။ လိုင္စင္ရဖို. သင္တန္းကို အၾကိမ္ၾကိမ္တတ္ျပီးမွ ထုတ္ေပးပါတယ္။ ယာဥ္ေမာင္းလိုင္စင္ရဖို.က Dhs 10,000 ေလာက္ကုန္ခ်င္ကုန္တတ္ပါတယ္။ ကားခရဲ့ ၃ပံုတစ္ပံုေလာက္ေပါ့။ ယာဥ္ကို အရွိန္ႏွဳန္းအျမင့္နဲ့ ေမာင္းတတ္လို.လားမသိဘူး ယာဥ္တိုက္မွဳေတြကေတာ့ ဒုနဲ့ ေဒးပါဘဲ။ ရဲကလဲ ေရာက္တာျမန္သလားမေမးနဲ့၊ ၅မိနစ္ထပ္ပိုမၾကာပါဘူး။ ဘာျပသနာျဖစ္ျဖစ္ ရဲေခၚလို.ရပါတယ္။ taxi ခ ပိုေတာင္းတာက အစေပါ့။<br />ကိုယ္သိသေလာက္ Abu Dhabi ရဲ့ ကူးသန္းသြားလာေရး ကိုသူငယ္ခ်င္းတို.ကို မွ်ေ၀တာပါ။ လိုေနတာ၊ ပိုသြားတာ၊ မွားေနတာေတြလဲ ရွိမွာပါ။ ကိုယ္သိသမွ်ကိုဘဲ ခ်ေရးျဖစ္တာပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-385159305611509848?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-49495979071089802912009-02-15T09:18:00.000-08:002009-02-19T16:12:39.150-08:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhQB4slFVI/AAAAAAAAARc/9IWC4cFWXwA/s1600-h/JPU_3610.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303076554558215506" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhQB4slFVI/AAAAAAAAARc/9IWC4cFWXwA/s320/JPU_3610.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhQBwtAXMI/AAAAAAAAARU/heiobX5fIEo/s1600-h/JPU_3606.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303076552412519618" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhQBwtAXMI/AAAAAAAAARU/heiobX5fIEo/s320/JPU_3606.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkjiIJPI/AAAAAAAAARM/pxp-PiKoELE/s1600-h/JPU_3544.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303076050661025010" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkjiIJPI/AAAAAAAAARM/pxp-PiKoELE/s320/JPU_3544.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkQA04lI/AAAAAAAAARE/_EpmfqSWZ0k/s1600-h/JPU_3511.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303076045421077074" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkQA04lI/AAAAAAAAARE/_EpmfqSWZ0k/s320/JPU_3511.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkHxU-YI/AAAAAAAAAQ8/gIPUEfURyoo/s1600-h/JPU_3473.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303076043208587650" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 213px; height: 320px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhPkHxU-YI/AAAAAAAAAQ8/gIPUEfURyoo/s320/JPU_3473.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOvhCIZEI/AAAAAAAAAQ0/NPb-dt-zlTo/s1600-h/JPU_3390.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303075139456885826" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOvhCIZEI/AAAAAAAAAQ0/NPb-dt-zlTo/s320/JPU_3390.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div><a href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOvuZnkqI/AAAAAAAAAQs/j2I8C4FInwg/s1600-h/JPU_3389.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303075143045059234" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOvuZnkqI/AAAAAAAAAQs/j2I8C4FInwg/s320/JPU_3389.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4949597907108980291?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-61053361353510107292009-02-15T09:08:00.000-08:002009-02-19T16:12:57.349-08:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOA7DGt1I/AAAAAAAAAQk/pylzR1qnbDw/s1600-h/Group3.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303074338986440530" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhOA7DGt1I/AAAAAAAAAQk/pylzR1qnbDw/s320/Group3.JPG" border="0" /></a><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhNmnDMpBI/AAAAAAAAAQc/wmA6BjI4Bvc/s1600-h/DSC_2228.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303073886941520914" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 214px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhNmnDMpBI/AAAAAAAAAQc/wmA6BjI4Bvc/s320/DSC_2228.JPG" border="0" /></a><br /><br /><div><a href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhNLKJaDGI/AAAAAAAAAQU/A7NxafUyU8I/s1600-h/DSC_2207.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303073415326469218" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 214px; text-align: center;" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhNLKJaDGI/AAAAAAAAAQU/A7NxafUyU8I/s320/DSC_2207.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhMhBNo6rI/AAAAAAAAAQM/d8tycvxVFnI/s1600-h/200+Team+Heat1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5303072691373796018" style="margin: 0px auto 10px; display: block; width: 320px; height: 213px; text-align: center;" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZhMhBNo6rI/AAAAAAAAAQM/d8tycvxVFnI/s320/200+Team+Heat1.JPG" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><div></div></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6105336135351010729?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-57265579432737810412009-02-14T13:39:00.001-08:002009-02-19T16:13:18.451-08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8KP-w1yI/AAAAAAAAAQE/_jCj9RKdOHM/s1600-h/Photo0211.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8KP-w1yI/AAAAAAAAAQE/_jCj9RKdOHM/s320/Photo0211.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302773233038186274" border="0" /></a><br />ဆုေပးဖို. ျပင္ဆင္ေနၾကတာေလ....<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JtZBfsI/AAAAAAAAAP8/FaFu220iwoU/s1600-h/Photo0212.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JtZBfsI/AAAAAAAAAP8/FaFu220iwoU/s320/Photo0212.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302773223753088706" border="0" /></a><br />ပထမရရင္ ဒီကားၾကီးမ်ားရမွာလားလို. စိတ္ကူးယဥ္လိုက္ၾကေသးတယ္၊ ျပီးေတာ့ ဟုတ္လဲဟုတ္ဘူး<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JZdqE8I/AAAAAAAAAP0/Rf5UqG4-s-k/s1600-h/Photo0217.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JZdqE8I/AAAAAAAAAP0/Rf5UqG4-s-k/s320/Photo0217.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302773218403816386" border="0" /></a><br />ဒီ marina မွာျပိဳင္ရတာေလ<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JLZp31I/AAAAAAAAAPs/m9v9vX6avng/s1600-h/Photo0209.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SZc8JLZp31I/AAAAAAAAAPs/m9v9vX6avng/s320/Photo0209.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5302773214628929362" border="0" /></a><br />Shangri-La ကေလွေလွာ္ျပိဳင္ၾကမယ့္ လူၾကမ္းမ်ားအဖြဲ.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-5726557943273781041?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-7579373277737068852009-02-14T05:05:00.000-08:002009-02-19T16:13:39.366-08:00ဒီတစ္ခါ ေလွျပိဳင္ပြဲမွာ ကိုယ္တို.အသင္းႏိုင္ပါျပီ။ မီတာ၂၀၀ျပိဳင္ပြဲကို ပထမ၊ မီတာ၅၀၀ကို ဒုတိယ။ ၂ပြဲျပိဳင္တာ ၂ပြဲလံုးဆုရခဲ့ပါတယ္။ အိမ္အျပန္ မ်က္ႏွာပန္းလွခဲ့ျပီေပါ့ေနာ္။ ဒီေန့ Valentine day မွာေတ့ာ မေန့ကပင္ပန္ူတဲ့ အရွိန္နဲ့ အခုမွ (ညေန၄း၃၀)ႏိုးတာေလ။ လက္ေဆာင္ေပးရမယ့္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္မွ မရွိသလို၊ လက္ေဆာင္ေပးဖို. ပိုက္ဆံလည္းမရွိပါဘူး။ ဟီးဟီး။<br />အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဗိုက္ဆာေနတယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-757937327773706885?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-29277156384739836792009-02-12T11:34:00.001-08:002009-02-19T16:14:07.983-08:00ေမေမ<br /><div style="text-align: justify;">မနက္ဖန္ဆို Dubai, Festival City မွာက်င္းပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာDragon Boat ျပိဳင္ပြဲကို သြားျပိဳင္ၾကရမယ္တဲ့။ ထင္မထားဘူးေမေမရယ္။ ေရမကူးတတ္တဲ့ အေမ့သမီးက ဒီလိုျပိဳင္ပြဲကို ပါရလိမ့္မယ္လို.။ ဒီတခါေတာ့ ႏိုင္ခ်င္ႏိုင္၊ ရွံဳးခ်င္ရွဳံး အရင္တခါလို စိတ္မေပ်ာ့ေတာ့ဘူးေနာ္။<br />ေန့လည္က ေရႊတိဂံုဘုရားၾကီးဓာတ္ပံုေတြ.ေတာ့ အမိေျမကို တမ္းတမ္းတတလြမ္းမိတယ္။ ေမေမ့ကိုေရာေပါ့။ ျပန္လာဖို.စီစဥ္တာေတာင္ အေျခအေနအရပ္ရပ္ေၾကာင့္ လာခြင့္မရေတာ့တာ ၀မ္းနည္းမိတယ္ေမေမရယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ အိမ္ျပန္ခ်င္လွျပီ။ ဒီမွာအစစအရာရာ အဆင္ေျပေပမယ့္ ေမေမ့ကိုတအားလြမ္းေနတယ္။<br />အစ္မေတြရွိတာ ေမေမ့ကိုမမွီပါဘူး။ သူတို.ေတြ အရမ္းအလိုလိုက္ထားၾကေပမယ့္၊ ေမေမ့အရိပ္ေအာက္မွာလို မေပ်ာ္ဘူး။<br />တခါတခါ ေနမေကာင္းျဖစ္ရင္ အရမ္းသတိရတယ္။ မနက္ေစာေစာမထရင္ဆူတဲ့ ေမေမ့ကိုလြမ္းတယ္။ ထမင္းအခ်ိန္မွန္မစားရင္ ေျပာတတ္တဲ့ ေမေမ့ကိုလြမ္းတယ္။ ကိုယ္တိုင္ေခါင္းေလ်ာ္ရတိုင္း အိမ္မွာ အျမဲေခါင္းေလ်ာ္ေပးတတ္တဲ့ ေမေမ့ကိုလြမ္းတယ္။ ေမေမမရွိကတည္းက အ၀တ္ေတြလဲ မီးပူမတိုက္ႏိုင္တာ မ်ားျပီ။ အစစအရာရာပါဘဲ ေမေမရယ္။ လစ္ဟင္းေနတာမ်ားေနျပီ။ ေမေမျပန္လာရင္ေကာင္းမယ္။ ေမေမမေပ်ာ္ႏိုင္တဲ့ အရပ္ကိုလဲ အတင္းမေခၚရက္ပါဘူးေလ။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ေမေမ့ကိုခ်စ္တယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-2927715638473983679?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-90319126246980828172009-02-02T22:46:00.000-08:002009-02-19T16:14:50.916-08:00<div style="text-align: center;"><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ.....</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">အရင္ကလို နင့္ေခါင္းေလးကို</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ငါ့ရင္ခြင္ထဲဖြဖြဆြဲသြင္းလို.</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">အခ်စ္အေၾကာင္း၊ ဘ၀အေၾကာင္းေတြ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">မဆံုးတမ္းစကားေတြေျပာခ်င္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ျဖစ္ႏုိင္ရင္ေလ.....</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">အရင္ကလို Moon Bakeryမွာ</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ငါတို.ၾကိဳက္တဲ့ Ladna တူတူစားရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">အင္းယားကန္ေဘာင္ကို ေငးတတ္တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">နင့္မ်က္ႏွာႏုႏုေလးကို</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ထိုင္ဖတ္ခ်င္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ.....</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">အရင္ကလို တီတီတာတာေျပာတတ္တဲ့</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">နင့္စကားသံေလးေတြ နားေထာင္ရင္း</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">နင့္ဆံႏြယ္ေတြကို</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ရွိဳက္နမ္းခ်င္တယ္။</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">ျဖစ္ႏိုင္ရင္ေလ.....</span><br /><span style="color: rgb(51, 255, 255);">နင့္နားကို ငါျပန္လာခ်င္တယ္။</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-9031912624698082817?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-12226710967768812472009-02-01T15:38:00.000-08:002009-02-19T16:15:23.312-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5nFuw0tI/AAAAAAAAAPk/6xHHZcOBfZA/s1600-h/Photo0181.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5nFuw0tI/AAAAAAAAAPk/6xHHZcOBfZA/s320/Photo0181.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297985355363963602" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5m0Cu5WI/AAAAAAAAAPc/LKdPoV1WVkY/s1600-h/Photo0175.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5m0Cu5WI/AAAAAAAAAPc/LKdPoV1WVkY/s320/Photo0175.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297985350615885154" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mkKA_AI/AAAAAAAAAPU/sd19AmFgXCA/s1600-h/Photo0176.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mkKA_AI/AAAAAAAAAPU/sd19AmFgXCA/s320/Photo0176.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297985346351463426" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mTG-KeI/AAAAAAAAAPM/5J2oBxw1EDw/s1600-h/Photo0173.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mTG-KeI/AAAAAAAAAPM/5J2oBxw1EDw/s320/Photo0173.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297985341775292898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mFgkAtI/AAAAAAAAAPE/R2e69YPsWf0/s1600-h/Photo0170.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SYY5mFgkAtI/AAAAAAAAAPE/R2e69YPsWf0/s320/Photo0170.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5297985338124534482" border="0" /></a>မေန့က ရံုးပိတ္ရက္မွာ အသစ္ဖြင့္တဲ့ Dubai Mall ကိုေလ်ာက္သြားျဖစ္တယ္။ ငါးျပတိုက္ အၾကီးၾကီးေတြ.ခဲ့တယ္။ စင္ကာပူက Santosa နဲ့တူမယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ဓာတ္ပံုေလးေတြေလ်ာက္ရိုက္ျဖစ္တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1222671096776881247?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-16162891973389492632009-01-31T00:05:00.000-08:002009-02-19T16:15:57.021-08:00<div style="text-align: justify;">ေလးတန္းေက်ာင္းသူဘ၀က စေနေန့ေက်ာင္းပိတ္တဲ့ ရက္မွာ ေနထိုးတဲ့အထိအိပ္ေနတုန္း၊ ေမေမက သမီးေလး ေျခရင္းမွာ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္ ေရာက္ေနတယ္တဲ့။ ခါတိုင္း ေမေမဘယ္ေလာက္ ႏွိဳးႏွိဳးမထတဲ့ ကိုယ္၊ ေၾကာင္ဆိုတဲ့အသံၾကားေတာ့ ခ်က္ခ်င္းထထိုင္ျဖစ္တယ္။ ေျခရင္းမွာ ေရႊေရာင္အေမႊးအေရာင္ေလးနဲ့ အရမ္းလွေနတဲ့ ေၾကာင္ေလးတစ္ေကာင္။ ေပ်ာ္လိုက္တာ။ အစ္မေတြကို ေခၚျပေတာ့ သူတို.ကသိျပီးသားတဲ့။ ဟုတ္တာေပါ့ ကိုယ္ကေနာက္ဆံုးမွအိပ္ရာထတဲ့ သူကိုး။ အဲဒီေၾကာင္မေလးကို အလြယ္တကူ သမီးၾကီးလို.ဘဲ ေခၚျဖစ္ၾကတယ္။ တခါတေလေတာ့လည္း ေရႊ၀ါလို.ေခၚျဖစ္တယ္။ သမီးၾကီးက မ်ားေသာအားျဖင့္ လူမကပ္လွဘူး။ သူကပ္တာ ထမင္းေကၽြးတဲ့ အေမနဲ့ သူ.ကိုအရမ္းခ်စ္တဲ့ ေအးေလး (အစ္မလတ္)ကိုဘဲ အကပ္ခံတယ္။ ကို္ယ့္မွာေတာ့ ခ်စ္လြန္းလို. ကပ္ခ်င္လိုက္တာ၊ ရကိုမရဘူး။<br />သမီးၾကီးကိုဘဲ အိမ္မွာ ကေလးလုပ္ျပီး ခ်စ္ေနၾကတုန္း၊ အေမကေျပာတယ္ သမီးၾကီးေရႊ၀ါမွာ ကိုယ္၀န္ရွိေနျပီတဲ့။ ဘုရားေရ.. ကိုယ္တို.အိမ္မွာေလ တခါမွ ေၾကာင္ကေလးမေမြးဖူးဘူး။ အရင္ကလည္း ေၾကာင္ေတြခဏခဏ ေမြးဖူးေပမယ့္ ေၾကာင္အၾကီးၾကီးေတြဘဲ ေမြးဖူးတာေလ။ ေတာ္ၾကာေန ေပ်ာက္သြားလိုက္၊ အေမက ေဗဒင္အရ အိမ္နဲ့ မတည့္ဘူးဆိုလို. သြားပစ္လိုက္နဲ့ ေၾကာင္ေလးေတြက အိမ္မွာ ေပၚလိုက္ေပ်ာက္လိုက္ေပါ့။ သမီးၾကီး ကို္ယ္၀န္စရေတာ့ မသြားဘူးတဲ့ ေၾကာင္ေဆးကုခန္းေတြစရွာရတယ္။ သူ.က်န္းမာေရး ေကာင္းမေကာင္း ေဆးစစ္၊ ဆရာ၀န္မကိုေမး၊ ဘယ္ႏွလေနရင္ေမြးမလဲေပါ့ေနာ္။ ဆရာမက ၃လေနရင္ေမြးမယ္ဆိုေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ ခဏေလးေစာင့္ရမွာဆိုျပီးေပါ့။<br />၃လေလာက္လဲ ရွိေရာ၊ သမီးၾကီးတစ္ေကာင္ ျငိမ္ျငိမ္မေနႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ညညဆို ဟိုကုတ္ျခစ္၊ ဒီကုတ္ျခစ္။ အေမက ေမြးဖို. လုပ္ေပးထားတဲ့ ပံုးေလးထဲမွာလဲ အျငိမ္မေန။ အိပ္ရာထဲကို ၀င္၀င္လာ။ ေမေမကႏွင္ထုတ္ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူအရမ္းခ်စ္တဲ့ ေအးေလးရဲ့ အိပ္ရာေျခရင္းမွာ ေအာင္ျမင္စြာ မီးဖြားခဲ့ပါတယ္။<br />ေရႊေ၇ာင္ေလးေတြခ်ည္းဘဲ ၄ေကာင္။ ေရႊတုံးေသးေသးေလးေတြလိုဘဲ။ ၀င္း၀ါေနတာ။ ထံုးစံအတိုင္း အိပ္၇ာထေနာက္က်တဲ့ ကိုယ့္မွာ ႏိုးလဲႏိုးေရာ အစ္မေတြက ေၾကာင္စာရင္းခြဲျပီးပါျပီ။ ကိုယ္ရတာကေတာ့ အေရာင္နည္းနည္းမွိဳင္းတဲ့ အေကာင္ေလးေပါ့။ အလွဆံုးေလးကေတာ့ ေအးေလးက အရင္ဦးသြားတယ္။ ကေလးေလးေတြက မ်ားေတာ့ သမီးၾကီးတစ္ေကာင္ ႏို.ေကာင္းေကာင္းမတိုက္ႏိုင္ရွာဘူး။ သူကိုယ္တိုင္ကလဲ သားဦးေမြးတာဆိုေတာ့ ႏို.တိုက္ဖို. သိပ္မကၽြမ္းဘူးလို. အေမကေျပာတယ္။ အဲဒီလိုနဲ့ မွင္စုပ္တဲ့ ျပြန္ေသးေသးေလးေတြ၇ွာ၊ ႏို.မွဳန္.ေတြအရည္ေဖ်ာ္ျပီး၊ ကေလးေတြကိုတိုက္ရတာေပါ့။ မ်က္လံုးေလးေတြပြင့္ျပီး၊ လက္သည္းေလးေတြလဲစထြက္ေရာ ေအာင္မေလးဗ်ာ၊ အေမႏုိ.မွဳန္.ေဖ်ာ္တဲ့ ခြက္နဲ့ဇြန္းခေလာက္သံေလး ၾကားတာနဲ့ အေမ့ထဘီစကို တြယ္တတ္ၾကတာ။ အေမ့မွာ အျမန္ထိုင္ထိုင္ခ်ရတယ္။ တကယ္ဆိုးလြန္းတဲ့ အေကာင္ေလးေတြ။ ကိုယ္တို.ညီအစ္မေတြ ေပါင္ေတြ၊ ေျခသလံုးေတြမွာလဲ သူတို. ကုတ္ျခစ္ရာခ်ည္းဘဲ။ ေမြးထားတာက အထီးေလး၃ေကာင္ အစ္မေလးတစ္ေကာင္ေပါ့။ ၄ေကာင္ထဲမွာ ေအးေလးသားက အလွဆံုး၊ အဆိုးဆံုးေလး။ သူ.သားေလးကို နာမည္ေပးလိုက္ၾကတယ္ ဖိုးရွုပ္။ တစ္ကိုယ္လံုးေရႊေရာင္နဲ့ အျဖဴတစ္စက္မွမေရာတဲ့သားေလးက ဖိုးလျပည့္(ေမေမ့သားေပါ့)၊ ပိန္ေညာင္ေညာင္နဲ့ က်န္းမာေရးမေကာင္းတဲ့ သားေလးက ဖိုးသဲေလး(မၾကီးသား)၊ ကိုယ္ကေတာ့သမီးရွင္ေပါ့ေနာ္။ သမီးေလးနာမည္က မိကဲေလးတဲ့။<br />ကိုယ္တို.အိမ္မွာ ကေလးေတြနဲ့ အရမ္းေပ်ာ္ေနၾကတုန္း၊ သားေလးဖိုးရွုပ္ ၃လသားမွာ အိမ္ေပၚကေနျပဳတ္က်တယ္။ မၾကီးက ပထမႏွစ္စာေမးပြဲေျဖဖို. အိမ္မွာစာက်က္ေနတုန္း၊ သားျပဳတ္က်တာေတြ.ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းေျပးဆင္းျပီး၊ သြားေကာက္ရတယ္။ ကိုယ္တို.အိမ္က ကန္ထရိုက္တိုက္ ၃ထပ္မွာေနေပမယ့္၊ တိုက္ေဟာင္းေတြဆိုေတာ့ ကိုယ္တို.၃ထပ္က အခုုကန္ထရိုက္တိုက္ေတြရဲ့ ၅လထပ္ေလာက္ အျမင့္ရွိပါတယ္။ ၃လသားေၾကာင္ေလး တစ္ေကာင္အတြက္ေတာ့ အေတာ္ျမင့္လွပါတယ္။ မၾကီးလက္ထဲေရာက္ေတာ့ ကေလးက ေတာ္ေတာ္နာေနျပီ။ မၾကီးလဲ ခ်က္ခ်င္း ေဆးခန္းေျပးေပါ့။ ေဆးခန္းကျပန္လာေတာ့ သားကေတာ္ေတာ္သက္သာေနပါျပီေလ။ မၾကီးလဲ စိတ္ခ်ျပီး စာဆက္က်က္ေနတုန္း သားဖိုး၇ွုပ္ေလးက ေနာက္တစ္ေခါက္ ျပတင္းေပါက္ထပ္ထြက္ပံုရတယ္။ ေနာက္တစ္ခါထပ္ျပဳတ္က်ပါတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ လံုး၀မရေတာ့ပါဘူး။ နားထဲလဲ သံပရာသီးညွစ္ထည့္၊ သူလဲ ပတ္၀န္းက်င္ကေပးတဲ့ နည္းေတြအကုန္လုပ္၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သားေလးဖိုးရွုပ္ ဆံုးသြားတယ္။ မၾကီးခမ်ာလဲ သူတစ္ေယာက္တည္း အိမ္မွာက်န္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဒီလိုေတြျဖစ္ေတာ့ ေနာက္ဆံုး ေၾကာင္ေသေလးပိုက္ျပီး အေမ့ရံုးကိုလိုက္သြားတယ္။ အေမလဲ ေတာ္ေတာ္စိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ျပီး သားအမိ၂ေယာက္ ဆိပ္ကမ္းကို သြားပစ္ၾကပါတယ္။ ကိုယ္တို.ေက်ာင္းကျပန္လာေတ့ာ သားေလးမရွိေတာ့ဘူး။ သားအမိေတြ ငိုလိုက္ရတာ ရင္ေတြကိုကြဲေရာ။ ေအးေလးဆို အဆိုးဆံုး။ သူ.ေျခရင္းမွာေမြးတဲ့ သူ.အခ်စ္ဆံုးသားေလးေလ။<br />ကံၾကမာဆိုတာ ဆိုးရင္ ဆက္တိုက္ဆိုးတတ္ပံုရတယ္။ ဖိုးရွဳပ္ေလးဆံုးျပီ၊ တစ္ပတ္ေက်ာ္ဘဲရွိဦးမယ္၊ ဖိုးသဲေလးေပ်ာက္သြားလို.ပါ။ တစ္အိမ္လံုးကလဲ ေဒါင္းေတာက္ေအာင္ရွာေပါ့။ ေဘးအိမ္ေတြေပၚတတ္ေမး၊ ေနာက္ေဖးလမ္းၾကားဆင္း၇ွာ။ ေနာက္၂ရက္ၾကာေတာ့ သားေလးျပန္ေရာက္လာတယ္ေလ။ တစ္ကိုယ္လံုး ပိန္ခ်ိျပီး စုတ္ျပတ္ေနတာဘဲ။ မၾကီးက အရမ္းစိတ္မေကာင္းေတြျဖစ္ျပီး ထမင္းေတြခ်ေကၽြးတာ သားက အငမ္းမရစားေပါ့။ သားကစားေလ ကိုယ္တို.ကေကၽြးေလနဲ့ သားေလးဖိုးသဲ စားပိုးနင့္ျပီး အသက္ထြက္သြားရျပန္ေရာ။ အားပါး...ငို္လိုက္ရတာ ကိုယ္တို. ညီအစ္မေတြ။ သမီးၾကီး (သူတို.အေမ)လဲ အဲဒီကတည္းက လံုး၀အိမ္မကပ္ေတာ့ဘူး။ က်န္တဲ့ ကေလး၂ေကာင္က ကပ္လဲ မခံေတာ့ဘူး။<br />က်န္တဲ့ သမီးေလးမိကဲနဲ့ သားလျပည့္ေလးတို. ၾကီးလာေတာ့ သူတို.၂ေကာင္ျပန္ရျပီး၊ ေၾကာင္ေလး ၂ေကာင္ထပ္ေမြးတယ္။ အမေလး ၂ေကာင္။ ခ်စ္စရာေကာင္းလိုက္တာမ်ား၊ အေဖေခ်ာ အေမေခ်ာေလး ေတြကေန ေမြးထားတာေလ။ သမီးေလးေတြ နာမည္က ကူးကူးနဲ့ လူးလူးတဲ့။ သမီးေလး ကူးကူးက နဲနဲခ်ဴခ်ာတယ္။ သမီးလူးလူးကေတာ့ ေဆာ့မွေဆာ့။<br />အဲဒီအခ်ိန္္ကေလးေလးေတြနဲ့ ေပ်ာ္ေနၾကတုန္း၊ အစ္မလတ္ မေအးေလးက လမ္းေပၚမွာ အစာမစားရလို. ပိန္ေညာင္ေနတဲ့ ေၾကာင္မေလးတစ္ေကာင္ကို သနားလို.ဆိုျပီး ေခၚတင္လာပါေရာ။ အဲဒီမွာျပသနာကစတာဘဲ။ အိမ္က ကေလးေတြနဲ့ ဖိုက္ၾကတာေပါ့။ ကိုယ့္ကေလးေတြက အိမ္ေပၚက အိမ္ေအာက္ေတာင္ ဆင္းတာမဟုတ္။ ႏုႏုဖတ္ဖတ္ေလးေတြ။ ဟိုေၾကာင္မၾကီးကို ေၾကာက္ရတာေပါ့။ ဟိုေၾကာင္မကလဲ ေရာက္လာခါစကသာ ပိန္ေညာင္ေညာင္ရယ္၊ အိမ္လဲေရာက္ေရာ တစ္ေသြးတေမြး ၀ဖီးလို. လွလို.။ အိမ္ကကေလးေတြမ်ားေတာ့ မ်က္ႏွာေလးေတြကိုငယ္လို.။ ဒီၾကားထဲ ေရာက္တာမွ မၾကာေသး ျဗဳန္းဆို ကေလးေတြေကာက္ေမြးလိုက္တာမ်ား ၃ေကာင္ေတာင္ဗ်။ ကေလးဆိုေတာ့လဲ ခ်စ္ၾကတယ္ေလ။ မညး္မည္းေလး၁ေကာင္၊ ျဖဴဆြတ္ေနတာေလးက ၁ေကာင္၊ အျဖဴအမည္း စပ္ၾကားေလးကတစ္ေကာင္။ ေရႊေရာင္ေတြဘဲ ေမြးဖူးတဲ့ အိမ္မွာ အျဖဴအမည္းေလးေတြေမြးတာဆိုေတာ့ ထူးဆန္းျပီး အခ်စ္ပိုၾကတာေပါ့။ ေၾကာင္ေတြလဲ ဟိုဘက္ဒီဘက္တည့္စ ျပဳလာျပီေပါ့ေလ။ အျဖဴအမည္းေကာင္ေတြကေတာ့ ဗိုလ္နဲနဲက်တာေပါ့။ အစ္မလတ္က ထံုးစံအတိုင္း အလွဆံုး ျဖဴေဖြးေနတဲ့ သားေလးကိုေရြးျပီး နာမည္ေပးထားတာက ဂၽြန္လ မိုးေတြရြာေနတုန္းေမြးထားလို."ဂၽြန္မိုး" တဲ့ေလ။ သားငယ္ မည္းမည္းေလးကေတာ့ အစ္မၾကီးက "ကစ္ကစ္"တဲ့။ သူကအ၀ဆံုးကို။ ထံုးစံအတိုင္း သမီး၇ွင္ ကိုယ္ကေတာ့ သမီးေခ်ာေလးကို "၀ိုင္း၀ိုင္း" လို.ေပးလိုက္ေရာ။<br />အဲလိုကေလးေတြ သိုက္သိုက္၀န္း၀န္းနဲ့ေပ်ာ္ေနၾကတုန္း၊ မိကဲေလးမွာ တိုက္ဖြိဳက္လိုေရာဂါဆိုးၾကီး ရလာေတာ့တယ္။ ဘာမွမစားႏိုင္ဘဲ တျဖည္းျဖည္း ပိန္လာလိုက္တာဗ်ာ၊ လမ္းေလ်ာက္ရင္ေတာင္ ဂ်ပ္ထူျပားၾကီးေထာင္ထားသလိုဘဲ။ လမ္းလဲ ၂လွမ္းေလာက္လွမ္းျပီး၊ ဗိုင္းကနဲလဲက်။ ဒီလိုနဲ့ ၂လေလာက္ခံရတယ္။ ဆံုးသြားေရာဆိုပါေတာ့။ သမီးမိကဲေလး ဆံုးျပီး၊ ၂လေလာက္ၾကာေတာ့ ကူးကူးေလးလဲ တစ္ပံုစံတည္းလိုက္ျဖစ္တယ္။ ကူးကူးဆံုးျပီး တစ္ပတ္ေလာက္ဘဲ ျခားမယ္ လူးလူးေလးလဲ ျဖစ္ျပီး ဆံုးျပန္ေရာ။ အဲဒီအခ်ိန္ သားၾကီးလျပည့္လဲ အိမ္ကေနေပ်ာက္သြားလိုက္တာ ခုထိကို ၇ွာမေတြ.ေတာ့ပါဘူး။<br />အဲဒီေရာဂါဆိုးက ေၾကာင္မေလးေတြကိုမွ ကူးလားေတာင္မသိပါဘူး၊ သမီးၾကီးေရႊ၀ါနဲ့ ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးကိုပါ ဆက္ကူးေရာ။ သူတို.လဲ အဲဒီေရာဂါနဲ့ ဆက္ဆံုးၾကတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဖက္တီးမၾကီးရယ္(ေအးေလးေခၚလာတဲ့ေၾကာင္မေလးကို နာမည္ေပးထားတာ) သားဂၽြန္မိုးနဲ့ ကစ္ကစ္ရယ္ဘဲက်န္ေတာ့တယ္။ ကေလးေတြအမ်ားၾကီးနဲ့ ေပ်ာ္ခဲ့တဲ့အိမ္က ေၾကာင္အၾကီးၾကီးေတြနဲ့ ပ်င္းေနခ်ိန္မွာ ဖက္တီးမေလး ကို္ယ္၀န္ထပ္ရွိလာပါေရာ။ ေပ်ာ္လိုက္ၾကတာ တစ္အိမ္လံုး။ အဲဒီအခ်ိန္က ဖက္တီးမက အိမ္မွာမင္းသမီးဘဲ။ အစားဆိုလဲ အေကာင္းဆံုးကိုေကၽြး၊ အိပ္လဲ အႏူးညံ့ဆံုးေနရာမွာထား၊ အျပင္လဲေပးမထြက္ေတာ့ဘူး။ အားလံုးကလဲ တယုတယေပါ့။ ေမြးမယ့္ညမွာ အိမ္ရွိေၾကာင္မမ်ားရဲ့ ထံုးစ့အတိုင္း ေအးေလးအိပ္ရာနားကေနကို မခြာေတာ့ဘူး။ ေအးေလးကလဲ သူ.ေၾကာင္ေလးကို တစ္ညလံုးမအိပ္ဘဲ ထိုင္ေစာင့္ေပါ့။ ေမြးတာကေတာ့ မနက္ခင္းမိုးလင္းမွေမြးတာပါ။ မည္းမည္းေလး။ တစ္ေကာင္တည္း။ အေမက ေၾကာင္မကိုၾကည့္ျပီး ဗိုက္ထဲမွာက်န္ဦးမယ္၊ ဆရာ၀န္ဆီသြားမယ္ဆိုျပီး ခ်ီတတ္ၾကတာ။ ဆရာ၀န္က မက်န္ဘူးလိုျငင္းတယ္။ အေမက သူသိတယ္။ေၾကာင္မေလးက ဆက္မေမြးနိုင္တာလို. ျပန္ေျပာေပါ့။ ဆရာ၀န္က ကဲ..စိတ္ေက်နပ္ေအာင္ ဆက္ေမြးႏိုင္မယ့္ ေဆးထိုးေပးမယ္ဆိုျပီး ေဆးထိုးေပး။ မၾကာပါဘူး ေဆးထိုးျပီး ၁၀မိနစ္ေလာက္ဘဲ ရွိဦးမယ္။ ေနာက္တစ္ေကာင္ထပ္ေမြးပါေလေရာ။ ဆရာ၀န္လဲ ရွက္ျပီး အစ္မၾကီးက ေတာ္လိုက္တာ ဘာညာေပါ့။ အေမကလဲ ငါမေျပာဘူးလားဆိုတဲ့ ပံုနဲ့ေပါ့။ ဒါေတာင္အေမက အိမ္မွာေမြးတဲ့ေၾကာင္မဟုတ္လို. မေခၚခ်င္ဘူး ဘာညာလုပ္ေနေသးတယ္။<br />၂ေကာင္လံုးက အစ္မေလးေတြ။ အေမက မည္းမည္းေလးကို ေပါင္ခ်ိန္လို. နာမည္ေပးျပီးမွ၊ အမေလး ျဖစ္ေနလို. ခ်ားကိုးလ္လို.ေျပာင္းေခၚၾကတာ။ ေနာက္အေကာင္ေလးကေတာ့ လံုးလံုးတဲ့။ ခ်ားကိုးလ္ေလးက တစ္ကို္ယ္လံုးအနက္မွ ေျပာင္ျပီးနက္ေနတာဘဲ။ ထက္သလားလဲမေမးနဲ့။ အသက္ ၃ပတ္ေလာက္ဘဲရွိဦးမယ္၊ ေလွကားကို တစ္ထစ္ခ်င္းဘယ္ေတာ့မွ မဆင္းဘူး။ အနာခံျပီး ထိပ္ဆံုးကေန ေအာက္ဆံုးကို ခုန္ခ်တယ္။ အိမ္ေရွ.ထြက္ျပီး၊ ငွက္ေတြဖမ္းတယ္။ အဖမ္းေကာင္းျပီး အိမ္ေ၇ွ.ကေန ျပဳတ္က်ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အသက္ပါပါ သြားတယ္ေလ။ သမီးေလး လံုးလံုးနဲ့ သားေလး ကစ္ကစ္ကေတာ့ အသက္ ၄ႏွစ္ေလာက္ေရာက္မွ ေရာဂါတစ္ခုနဲ့ ဆံုးသြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေမြးလို.မျပီးႏိုင္ေသာ ဖက္တီးမေလးက ေနာက္တစ္သား ထပ္ေမြးျပန္တယ္ေလ။ တစ္ဦးတည္းေသာသားေလး တိုးပြားပါဘဲ။ အေမက စေနသားေလးဆိုျပီး နာမည္ေပးထားတာ။ ကေလးက ဘယ္ေလာက္ေဆာ့လဲဆို ၂ပတ္ေလာက္ကတညး္က ဟိုခုန္ခ် ဒီခုန္ခ်နဲ့ ၾကီးလာေတာ့ ေရွ.လက္ေလး၂ေခ်ာင္းက ခြင္ေနေလရဲ့။ အဲလိုခြင္တာေလးကလဲ တမ်ိဳးေလး ခ်စ္ဖို.ေကာင္းျပန္ေရာ။ ရုပ္ကေလးကလဲ လူဆိုးရုပ္ကေလး၊ ဂ်စ္ကန္ကန္ေလးနဲ့ေလ။ အိမ္လည္တာလဲ အ၇မ္းဘဲ။ ဖက္တီးမေလး၊ သားဂၽြန္၊ သားတိုး တို.နဲ့ေနလာတာ၂ႏွစ္ေလာက္ၾကာမွ ထံုးစံအတိုင္း ေဒၚဖက္တီးမက ထပ္ေမြးျပန္ေရာ။ ဒီတစ္ခါကေတာ့ ေနာက္ဆံုးပါဘဲ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္ ၃ေကာင္ေမြးပါတယ္။ အမေလး၂ေကာင္။ မိဆပ္ (ဆပ္စလူးေလးမို.လို.)နဲ့ ပိစိတဲ့။ သားေလးကေတာ့ ျပာေလာင္တဲ့။ ေမြးကာစက အမေလး၂ေကာင္က တစ္ပံုစံတည္း ဆင္တူေလး။ သူတို.ကိုဘဲ အခ်စ္ပိုေနတုန္း ေမာင္ျပာေလာင္က ပိစိေလးကေန ၀လာလိုက္တာ၊ ေလထည့္ထားတဲ့ ေဘာလံုးၾကီးက်လို.။ တကယ္ပါ။ ေၾကာင္ေမြးခဲ့တဲ့ သက္တမ္းမွာ သူ.ေလာက္၀တာကို မျမင္ဖူးဘူး။ (အခုဆို၀လြန္းလို. လမ္းေတာင္မေလ်ာက္ႏိုင္ရွာဘူးတဲ့။) ဖက္တီးမေလးကေတာ့ ဒီကေလး၃ေယာက္ေမြးျပီး သူလဲသက္တမ္းကုန္သြား၇ွာတယ္။ သမီးေလးမိဆပ္က အလည္လြန္ျပီး ေပ်ာက္သြားတယ္။ သားေလး၃ေကာင္၊ သမီးေလး၁ေကာင္နဲ့ ေပ်ာ္ေနတုန္း ေဆာင္းတြင္းၾကီး အေအးမိျပီး သားတိုးေလး ဆံုးသြားတယ္။ အခုေတာ့ သားဂၽြန္(၁၂ႏွစ္)၊ ပိစိ(၆ႏွစ္)၊ ျပာေလာင္(၆ႏွစ္) တို.သာ သူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာ ခဏဆိုျပီးထားခဲ့ရတာ( တစ္ႏွစ္ျပည့္ေတာ့မယ္)။ လြမ္းလိုက္တာ.....ကေလးေတြကို။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1616289197338949263?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-38917090117841865652009-01-28T13:15:00.000-08:002009-01-28T13:32:17.428-08:00<span style="font-family: Zawgyi-One; font-size: 11px;color:#4b4b4b;" ><span id="lblDetailNews">ျမဴေတြက မနက္ရွစ္နာရီေက်ာ္ ေပမယ့္ ေကာင္းေကာင္းမကြဲေသး။ ရန္ကုန္ေဆာင္းက ခ်မ္းခဲလွတာမုိ႔ ခ်မ္းတုန္ခ်မ္းခိုက္ေအးသည့္ အရသာေလးကိုႏွစ္သက္စြာခံစားလုိ႔။<br />ဂ်ာနယ္ေတြကိုဗန္းေပၚမွာ ျဖန္႔ ခင္းရင္းသူ႔မ်က္လံုးေတြကလမ္း တစ္ဖက္ဆီသို႔ မၾကာခဏေရာက္ လ်က္။<br />စာမေရးတတ္လို႔၊ စာမ်ားေရး တတ္ရင္သူျမင္ေနရတဲ့ျမင္ကြင္းေလး ကို စာေရးလိုက္ခ်င္ရဲ႕။<br />ၾကည့္ေလ..ျမဴမကြဲတကြဲ မွာ ဖယ္ရီေစာင့္ေနတဲ့အစ္မေလးတစ္ ေယာက္ (သူ႔ထက္ငယ္ေပမယ့္ ေကာင္မေလးလို႔မသံုးရဲ)ေစ်းသည္ ဆုိတာက ..ကိုယ့္ထက္ငယ္တဲ့ ၀ယ္သူကိုေတာင္ အစ္မ၊ အစ္ကိုလုိ႔ ေလးစားသမႈနဲ႔ေခၚရတာပဲ။<br />ပုဂၢလိကဘဏ္တစ္ခုမွာလုပ္ ေနတယ္ဆုိတာဖယ္ရီကားေပၚက ဆံဆိပ္ႀကီးႀကီးရယ္၊ အစ္မေလး ရင္ဘတ္ကတံဆိပ္ရင္ထုိးေလးရယ္ ေၾကာင့္သိသာပါတယ္။<br />အဲဒီအစ္မေလးကဖယ္ရီေစာင့္ ရင္းနဲ႔သူ႔ဆုိင္ဘက္ကိုလည္းကြက္ ၾကည့္၊ ကြက္ၾကည့္သူ႔ကိုၾကည့္တာလို႔ အထင္မႀကီးလုိက္ပါနဲ႔ဦးေနာ္။ သူ႔လို လမ္းေဘးေစ်းသည္အိမ္ေထာင္ သည္ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကို ဘယ္မိန္းကေလးကၾကည့္မွာလဲ။<br />သူ႔ကိုၾကည့္တာမဟုတ္ဘူး။သူ႔ ဆုိင္မွာ ဂ်ာနယ္လာ၀ယ္ေနက် အစ္ကိုေလးတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္ တာေလ။<br />သူ႔အတြက္ကေတာ့တစ္ပတ္ ငါးရက္မွာဗုဒၶဟူးတစ္ရက္ကလြဲၿပီး က်န္တဲ့ရက္ေလးရက္မွာမနက္ပိုင္း ႐ုပ္႐ွင္တစ္ခုကိုၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးၾကည့္ ေနရသလိုပင္။<br />မၾကာခင္ ပိုၿပီးလွပတဲ့ ႐ုပ္႐ွင္ တစ္ခုအျဖစ္အသက္၀င္လာဦးမယ္ လို႔လည္းထင္ေနမိတယ္။<br />မထင္ဘဲေနႏုိင္႐ိုးလား။ အစ္ကုိေလးကလည္း ဂ်ာနယ္သာ ၀ယ္ေနတာ။ မ်က္လံုးကအစ္မေလး ရွိေနရာကို ေ၀့ခနဲ၊ ကြက္ခနဲၾကည့္ တတ္တယ္။ အစ္မေလးနဲ႔မ်ား အၾကည့္ခ်င္းဆံုရင္ႏွစ္ေယာက္သား ၿပံဳးလိုက္ၾကေသး။<br />သူ႔ဆီမွာတစ္ပတ္ေလးေစာင္၊ ေလးရက္လာ၀ယ္တဲ့အစ္ကိုေလးကို သူအားမရလိုက္တာ။ ဒီေလာက္ အၾကည့္ခ်င္းေတြဆံု၊ အၿပံဳးေတြ ဖလွယ္ေနၾကမွေတာ့ဖြင့္ေျပာလိုက္ ပါလားလို႔ေပါ့။<br />အစ္မေလးကလည္း အစ္ကုိ ေလး ဂ်ာနယ္လာ၀ယ္တတ္တာကို သိေနတာမုိ႔ အစ္ကိုေလးမလာမခ်င္း သူ႔ဆုိင္ကိုကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္၊ ပထမလာတဲ့ဖယ္ရီကို အစ္ကိုေလး မလာေသးရင္မစီး။ ဒုတိယဖယ္ရီကို မိုးတုိးမတ္တတ္နဲ႔သာစီးသြားတတ္ တယ္။ ဒါကိုအစ္ကုိေလးသိခ်င္မွသိ မွာေပါ့။ အစ္ကိုေလးကဂ်ာနယ္၀ယ္၊ ကြက္ၾကည့္ကြက္ၾကည့္လုပ္၊ၿပံဳးတံု႔တံု႔ လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ျပန္သြားတာ။ သူက သာ ဂ်ာနယ္ေရာင္းရင္း၊ အစ္မေလး ပထမဖယ္ရီမမီလို႔၊ ဒုတိယဖယ္ရီကို ဒုကၡခံစီးသြားတာသိတာ။ ေျပာခ်င္ လိုက္တာလည္း ပါးစပ္ကိုယားလို႔။ ဒါေပမဲ့သူနဲ႔မွ မဆုိင္တာဘဲေနာ္။ လူငယ္ေလး ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕မပြင့္လင္း ေသးတဲ့ ဇာတ္လမ္းေလးကိုၾကည္ ႏူးစြာ ၾကည့္ေနခြင့္ပဲရွိတာပဲ။<br />ေဟာ ဟုိမွာ အစ္ကိုေလးကား ေရာက္လာၿပီ။ အင္း ဒီေန႔ေတာ့ အစ္မေလးပထမဖယ္ရီမီၿပီေပါ့။<br />___<br />ဟင္း...ေတာ္ပါေသးရဲ႕။<br />ကိုယ္ေတာ္ေခ်ာက ေစာေစာ လာလို႔။ ႏုိ႔မုိ႔ဆုိ ဒုတိယဖယ္ရီက ကိုယ့္ဖယ္ရီမဟုတ္ေတာ့ေနရာမရ ဘူးေလ။ ႐ံုးအေရာက္မတ္တတ္ရပ္ သြားရမွာ။<br />ဒီမနက္ဒီေလာက္ေအးေန တာ။ စြပ္က်ယ္လက္တုိုနဲ႔အၿမဲတမ္ အိမ္ေနအက်ႌနဲ႔ျမင္ေနက်ဆိုေတာ့ ဒီအနီးအနားတစ္၀ုိက္မွာေနတာပဲျဖစ္ မွာေပါ့။<br />ေဟာ..သူမကို ဂ်ာနယ္၀ယ္ ၿပီး ခုိးၾကည့္ေနျပန္ၿပီ။<br />ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္၀ယ္ဖုိ႔ကို ဟုိ ဂ်ာနယ္လွန္၊ ဒီဂ်ာနယ္လွန္နဲ႔အၾကာ ႀကီးအခ်ိန္ဆြဲ၀ယ္ဦးမယ္မဟုတ္လား။<br />အံမယ္..ၿပံဳးျပျပန္သည္။<br />ျပန္ၿပံဳးျပတာပဲ ဘာအပမ္းႀကီး တာလုိက္လို႔။ သံုးေလးခါေလာက္ ႀကံဳဖူး႐ံုနဲ႔မွတ္မိႏုိင္တဲ့အသြင္အျပင္မ်ဳိး ရွိတဲ့သူပဲ။<br />အခုဆုိရင္ သံုးေလးခါေတာင္ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ သံုးေလးလ ေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီ၊ အၾကည့္ခ်င္း အၿပံဳးခ်င္းရင္းႏွီးတာ ဘယ္ဆန္းပါ့ မလဲေနာ္။<br />အင္း..ဆန္းတာလား။<br />ဆန္းတာေလးတစ္ခုေတာ့ရွိ တယ္။<br />အဲဒါ သူမမွာ သိပ္ခ်စ္ရတဲ့ ]ကို} ရွိေနတယ္ေလ။<br />ကိုက သူမကိုအမ်ဳိးသားတစ္ ေယာက္က ဒီလိုလာၾကည့္တတ္တာ မ်ားသိရင္ ဘယ္ေလာက္အူတုိလိုက္ မလဲ။<br />နယ္မွာတာ၀န္က်ေနလို႔ သူမ အနားမွာအၿမဲမရွိႏုိင္တာကို ကိုက အလုိိမက်ျဖစ္ေနတတ္သည္။<br />ကို ျပန္လာရင္ေတာ့ ေျပာျပ ၿပီး စçဦးမွပဲ။ ကို အူတုိရင္ သိပ္ခ်စ္ စရာေကာင္းတယ္ေလ။ ဟုိဘက္ လမ္းက ပုဂိၢဳလ္၊ သူကေတာ့ သူမမွာ ခ်စ္သူရွိမွန္းဘယ္သိပါ့မလဲ။ ကိုနဲ႔မွ တြဲမေတြ႕ေသးတာ။<br />ေဟာ..ထပ္ၿပံဳးျပျပန္သည္။ ျပန္ေတာ့မယ္ဆုိတဲ့အဓိပၸာယ္ပါတဲ့ အၿပံဳးမ်ဳိး။<br />ေဟာ..ဟုိမွာ သူမဖယ္ရီ လည္းလာၿပီ။ သြားၿပီေနာ္။<br />ကို မရွိခင္စပ္ၾကား ရင္ခုန္စရာ ပံုျပင္ေလးတစ္ပုဒ္ေပါ့။<br />___<br />သူမ ဖယ္ရီေပၚတက္သြားခ်ိိန္ သူလည္းကားဆီျပန္လာလုိက္သည္။<br />ဟာ ဒီခ်ာတိတ္မ (သူ႔ထက္ နည္းနည္းေလာက္ေတာ့ငယ္မည္ထင္) သူ႔ကို ေ သူဂ်ာနယ္၀ယ္တုိင္း သူ႔ကို လွမ္းလွမ္းၾကည့္ေနတတ္သည္။ အားနာပါးနာ၊ အင္း..သူလည္း ျပန္ၾကည့္မိတာပါပဲေလ။ အၾကည့္ ခ်င္းဆံုရင္ သူကၿပံဳးေယာင္ေယာင္ လုပ္ေတာ့ ကိုယ္ကလည္းျပန္ၿပံဳးရ ေတာ့တာေပါ့။<br />ေယာက်္ားေလးပဲေနာ္။ မိန္းမ လွေလးတစ္ေယာက္ကိုၾကည့္တာ ၿပံဳးတာေလာက္ေတာ့မလြန္ဘူးထင္ ပါတယ္။<br />သူ႔တစ္အိမ္လံုးကလည္း ဂ်ာနယ္ဖတ္တဲ့သူေတြဆုိေတာ့ မနက္တုိင္းဂ်ာနယ္၀ယ္တာသူ႔အလုပ္ တစ္ခုပင္။<br />ခ်ာတိတ္မေလးသူ႔ကိုေ ခက္တာက ..သူ႔မွာ ]မ}ဆုိတဲ့ ခ်စ္သူရွိေနတယ္ေလ။<br />႐ံုးတစ္႐ံုးမွာအရာရွိေပါက္စ ျဖစ္တဲ့ မနဲ႔သူကထာ၀ရလက္တြဲဖို႔ ရည္ရြယ္ၾကၿပီးသား။<br />ခ်ာတိတ္မေလးကိုေတာ့ သနားပါတယ္။<br />အင္းေလ..ခရီးသြားဟန္လြဲ ရင္ခုန္တာ၊ ၾကည္ႏူးတာမ်ဳိးကေတာ့ သူတုိ႔ေယာက်္ားေလးေတြအတြက္ ဆန္းတာမွမဟုတ္တာ။<br />မ ကလည္း ဒါကိုေကာင္း ေကာင္းနားလည္သည္။ စိတ္မခ် လက္မခ်ႏွင့္သ၀န္တုိေနတတ္ေသာ ခ်စ္သူမ်ဳိးမဟုတ္၍ သူကံေကာင္းပါ သည္။<br />အင္း..ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးေတြ႕ျဖစ္တဲ့ေန႔ က်ရင္ ဒီအေၾကာင္းေတြေျပာၿပီး စçရဦးမယ္။<br />___<br />သူမ အစလြန္သြားၿပီထင္။<br />ကိုက သူမကို ႐ႈတည္တည္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး "ႏုငယ္မွာ ကုိရွိေနတာ ေျပာျပလုိက္ေပါ့"<br />သူမ ကို႔ပခံုးကိုမနာေအာင္ထု လုိက္ၿပီးရယ္လိုက္သည္။<br />"ႏုငယ္ကို သူကဘာမွလာ မေျပာေသးတာ။ ၿပံဳးၿပီးလာေစာင့္ ၾကည့္ေနတာပဲရွိတာကိုရ။ ႏုငယ္က သူဘာမွမေျပာခင္သြားေျပာလို႔ရ မလား"<br />ကုိက မေက်မနပ္နဲ႔ စူပုပ္ပုပ္ လုပ္ေနေသးသည္။<br />"ႏုငယ္ဘက္ကသူၿပံဳးျပတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ၿပီး မ်က္ႏွာ ထားတင္းတင္းနဲ႔ေနေပါ့။ ဒါမွမဟုတ္ ဖယ္ရီစီးတဲ့ေနရာကို ေျပာင္းေစာင့္ လုိက္ေပါ့"<br />ကို ေျပာသလုိ လုပ္ၾကည့္ဖုိ႔ စိတ္ကူးပင္မရ။<br />အဲဒီအမ်ဳိးသားေလးေစာင့္ ၾကည့္ေနတာကို ေစာင့္ဖမ္းရတာ။ ဘယ္ေလာက္စိတ္လႈပ္ရွားစရာ ေကာင္းလဲ ကိုမွမသိတာ။<br />"ႏုငယ္ ကိုေျပာတဲ့အတုိင္း ေနပါတယ္။ ဖယ္ရီေျပာင္းဖုိ႔က်ေတာ့ အိမ္နဲ႔အနီးဆံုးေနμ ဒီေနရာပဲရွိ တာမဟုတ္လား"<br />အႏူးညံ့ဆံုးအသံနဲ႔ကို႔ကို အ ေၾကာင္းျပခ်က္ေပးလုိက္သည္။<br />"ကဲပါ ဒါဆုိလည္း ကိုမျပန္ခင္ ႏုငယ္နဲ႔အဲဒီေနရာမွာလာေစာင့္ေပး မယ္။ ႏုငယ္မွာခ်စ္သူရွိတာသိသြား ရင္ သူေနာက္ဆုတ္သြားမွာပါ။ ဒီ အတုိင္းဆုိ တစ္ဖက္လူကိုေမွ်ာ္လင့္ ခ်က္ေပးသလိုျဖစ္ေနလိမ့္မယ္။ ႏုငယ္ေနာ္ က်ပ္က်ပ္သတိထား။ ကုိစိတ္မခ်တာသိရဲ႕သားနဲ႔"<br />သိသားပဲ သူမလည္း]ကို}ကလြဲ ၿပီး ဘယ္သူ႔ကိုမွမခ်စ္။<br />အဲ..အၿပံဳးခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဖလွယ္တာေလာက္ေတာ့...<br />ဖယ္ရီေစာင့္ရင္းအပ်င္းေျပပါ ကိုရဲ႕။<br />___<br />မ က မ်က္ဆံနက္နက္ေလးကုိ သူ႔ဘက္သို႔ေစြၾကည့္ရင္း...<br />"ဒါဆုိလည္း ေမာင္ဆုိင္ေျပာင္း ၀ယ္ခ်င္၀ယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ အခ်ိန္ ေျပာင္း၀ယ္ခ်င္၀ယ္ေပါ့။ ဒီလိုဆို ဆံုစရာအေၾကာင္းမရွိေတာ့ဘူးေလ။<br />မ က ကိစၥတစ္ခုကို အေျဖ ထုတ္ရာမွာ သိပ္ေတာ္သူပင္။ သခ်ၤာ နဲ႔ေက်ာင္းၿပီးထားလို႔ထင္ရဲ႕။<br />"မ ကလည္း အေမေစ်းသြား တဲ့ အခ်ိန္က ဒီအခ်ိန္ပဲေလ။ အဲဒီ ဆုိင္က ေစ်းမွန္ေတာ့ တျခားဆုိင္ မ၀ယ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ေဖာက္သည္ ျဖစ္ေနၿပီေလကြာ.."<br />မကမ်က္ေမွာင္က်ဳံ႕ၿပီး သူ႔ကို ၾကည့္သည္။ သ၀န္တုိစရာရွိရင္ ၀ုန္းဒုိင္းႀကဲၿပီးမတုိတတ္၊ ဣေႁႏၵေလး၊ သိကၡာေလးနဲ႔ေ၀့ၿပီး ၀ဲၿပီးသ၀န္တို တတ္တာ မçအက်င့္ပင္။<br />"စိတ္ခ် ေမာင္ကေတာ့ မကလြဲ ၿပီး ဘယ္ေကာင္မေလးမွေခါင္းထဲ မရွိဘူး"<br />ၾကည့္တာေလာက္ေတာ့ မ နားလည္ေပးႏုိင္မွာပါေနာ္။<br />"ေမာင့္ကိုယံုပါတယ္။ ကေလး မေလးအတြက္စိတ္မေကာင္းလို႔ပါ။ ခမ်ာ ေမာင့္ကိုေမွ်ာ္လင့္ေနရွာတယ္ မဟုတ္လား"<br />လာၿပီ.လာၿပီ သ၀န္တုိတာကို ခပ္ပါးပါးေလးအုပ္ထားတဲ့ က႐ုဏာ စကား။<br />သူရယ္ခ်င္လာသည္။<br />"ကဲပါ ေမာင္ေနာက္ေန႔မနက္ မç႐ံုးမသြားခင္လာေခၚခ်ည္၊ ေမာင္ ဂ်ာနယ္၀ယ္တာကို မ လိုက္ခဲ့မယ္။ ေမာင့္မွာခ်စ္သူရွိတယ္ဆုိတာ သိ သြားရင္ ေကာင္မေလးလက္ေလွ်ာ့ သြားမွာပါ။ ခက္တယ္။ ခုေခတ္ ေကာင္မေလးေတြကလည္း ခ်စ္သူ ရွိလား၊ အိမ္ေထာင္ရွိလား မစံုစမ္းဘဲ ဇြတ္ႏွစ္ႀကိဳက္ၾကတာမ်ားတယ္"<br />အဘြားအုိႀကီးေလးလို မ က ညည္းတြားေျပာဆုိေနသည္။<br />"အဲဒါေတာင္ ေမာင္ အိမ္ေန ရင္း အ၀တ္အစားနဲ႔သြားတာေနာ္"<br />သူ ဆက္စလုိက္စဥ္ မက မ်က္ ေစာင္းထုိးၿပီး..<br />ၿပီးေတာ့<br />"လုပ္မေနနဲ႔ ေမာင္ၾကည့္လို႔ သူၾကည့္တာကိုသိတာေပါ့။ ၾကည့္ တာကအျပစ္ဆုိရင္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး မွာရိွတာပဲ။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ မက ခ်ာတိတ္မေလးအေရွ႕မွာျမင္သာ ေအာင္ေနျပေပးရမယ္လို႔ ေတာင္း ဆုိခဲ့ေလသည္။<br />အင္း..ခ်ာတိတ္မေလး အတြက္ေတာ့စိတ္မေကာင္း။ သူ႔ရဲ႕ နံနက္ခင္းပံုျပင္လွလွေလးတစ္ပုဒ္ ေတာ့ အဆံုးသတ္ရေတာ့မွာေပါ့။<br />___<br />အစ္မေလးေဘးနားမွာအစ္ကို ႀကီးတစ္ေယာက္က အစ္မေလးရဲ႕ ထမင္းခ်ဳိင့္ေလးကို ကိုင္ေပးၿပီးရပ္ ေနသည္။<br />အစ္မေလးက အရင္ကလို ဒီဘက္ကိုမၾကည့္ေတာ့။ အစ္မေလး ရဲ႕အစ္ကိုႀကီးကသာ လွမ္းတၾကည့္ ၾကည့္။<br />အစ္မေလးႏွယ္ဗ်ာ ရည္းစား ရွိရဲ႕သားနဲ႔ ဂ်ာနယ္၀ယ္တဲ့အစ္ကို ေလးေတာ့ သနားပါတယ္။<br />သူ ၾကားကေန အစ္မေလး အေပၚစိတ္တုိလိုက္သည္။ ႐ုပ္လွတဲ့ မိန္းကေလးေတြမ်ားဒီလိုပဲလားမသိ။<br />ေဟာ ဟုိမွာ အစ္ကုိေလးကား ...<br />အစ္ကိုေလးစိတ္ပ်က္ၿပီး ေနာက္ေန႔သူ႔ဆုိင္မလာေတာ့ရင္ သူ႔ ေဖာက္သည္တစ္ေယာက္ေလ်ာ့ ေတာ့မွာပဲ။<br />စုိးရိမ္ပူပန္စြာ ၾကည့္လိုက္စဥ္ ကားထဲကအစ္ကိုေလးနဲ႔အတူ အစ္မ ႀကီးတစ္ေယာက္...<br />တည္တည္ၿငိမ္ၿငိမ္နဲ႔႐ုိး႐ုိး ႐ွင္း႐ွင္းလွေနတဲ့အစ္မႀကီးလက္ကို အစ္ကိုေလးကဆြဲထားသည္။<br />ဟာ ဒီလူေတြ..<br />ဘယ္လုိေတြလဲ..<br />ကိုယ့္မွာလည္း အတြဲကိုယ္စီ ရွိရဲ႕နဲ႔။<br />သူ႔ရဲ႕က႐ုဏာစိတ္ေတြခုန္ ေပါက္ထြက္ေျပးသြားၿပီး ေဒါသေတြ စုၿပံဳ၀င္ေရာက္လာသည္။<br />အစ္ကိုေလးကအရင္ကလို အစ္မေလးရပ္ေနတဲ့ ေနရာဆီ မၾကည့္။ အစ္ကိုေလးရဲ႕အစ္မႀကီးက သာ၊ မသိမသာေစြၾကည့္တာေတြ႕ရ သည္။<br />ဂ်ာနယ္ေတြလွန္ေလွာၾကည့္ ေနတဲ့ အစ္ကိုေလးကို အရင္ကလို ေတာင္ မၿပံဳးျပျဖစ္ေတာ့...<br />ေဟာ ဟုိမွာ ဖယ္ရီလာၿပီ။ အစ္မေလးက ဖယ္ရီေပၚတက္သြား ၿပီ။ လိုက္ပို႔တဲ့အစ္ကိုႀကီးလည္း လွည့္ျပန္သြားသည္။<br />"ေမာင္ ညေနလာမႀကိဳနဲ႔ေတာ့ ေနာ္။ မ အစည္းအေ၀းရွိတယ္။ ညေနပိုင္းနည္းနည္းေအးလာၿပီေနာ္။ ေရခ်ဳိးတာၾကာမေနနဲ႔ဦး။<br />အစ္မႀကီးက ဂ်ာနယ္ဖုိးထုတ္ ရွင္းေနတဲ့အစ္ကိုေလးကို မွာေန သည္။<br />"အင္းပါ။ညမွ ေမာင္ဖုန္းဆက္ လုိက္မယ္"<br />အစ္ကိုေလးကလည္း ႏူးညံ့ခ်ဳိ သာစြာ..၊ ဟင္း ခင္ဗ်ားတုိ႔ေတြ ကိုယ့္ခ်စ္သူေတြမွ အားမနာ။<br />ထြက္သြားၿပီျဖစ္တဲ့ စံုတြဲရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကိုၾကည့္ၿပီးေဒါသေတြ ကို တံေတြးနဲ႔အတူမ်ဳိခ်လိုက္သည္။<br />"ေပးစမ္းပါဦးဟာ ငါ့ကုိ ေရ ေအးေအးေလးတစ္ခြက္"<br />သူ႔ေဘးက ေရခဲေရေရာင္းတဲ့ မိနီဆီမွာေရလွမ္းေတာင္းလိုက္သည္။<br />"ဒီေလာက္ရာသီဥတုက ေအး တဲ့ၾကားထဲ ေရာ့ သိပ္မေအးတာ ေသာက္ က်ဳပ္ကတြန္႔တုိလုိ႔ မဟုတ္ ဘူး။ ေတာ္လည္ေခ်ာင္းနာ မွာစုိး လို႔..။<br />မိနီက ေစတနာဗရပြနဲ႔ေရခဲ ေရတစ္ခြက္လွမ္းေပးသည္။<br />ေၾသာ္..ေျပာဖို႔ေမ့ေနလုိက္ တာ။<br />မိနီလား...<br />မိနီက ကြၽန္ေတာ့္ရဲ႕အိမ္သူ သက္ထားထက္ ကြၽန္ေတာ့္အေပၚ နားလည္ဂ႐ုစိုက္ေပးတဲ့ ကြၽန္ေတာ့္ ရဲ႕ ]ဟုိဟာ}ေပါ့။<br />___<br />အုိမာဆမ္</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3891709011784186565?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-39903308696092857672009-01-27T13:28:00.000-08:002009-02-19T16:16:35.194-08:00ေလယာဥ္ပ်ံေတြ အသံၾကားတိုင္း<br />ဘယ္ေတာ့ ျပန္လာမလဲ ေမွ်ာ္ေနမိတယ္ေမေမ။<br />ျပန္မလာခ်င္ေတာ့တာကို<br />နားလည္ပါတယ္။<br />တခါတခါေတာ့ တမ္းတမိတယ္ဗ်ာ<br />ေမေမမရွိတဲ့အရပ္က<br />ဘယ္ေလာက္ေျခာက္ေသြ.တယ္မွတ္လဲ<br />အလုပ္မွာလဲ တစ္ေယာက္တည္း<br />အခန္းထဲျပန္ေရာက္လဲ တစ္ေယာက္တည္း<br />ထမင္းစားေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တည္း<br />နားရက္ရလဲ တစ္ေယာက္တည္း<br />အိပ္ေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တည္း။<br />ေမေမသာရွိရင္<br />အလုပ္ထဲမွာ ရွိခ်ိန္ဆို ဖုန္းေတြဆက္လို.<br />ထမင္းစားမယ္ဆို အဆင္သင့္<br />အခန္းေလးကလဲ ရွင္းလင္းလို.<br />အိပ္ရင္လဲ ေႏြးေထြးလို.ေပါ့။<br />လြမ္းတယ္ေမေမရယ္။<br />တစ္ေယာက္တည္း ဘယ္လိုျဖတ္ေက်ာ္ရမွာလဲ<br />ျပန္လာခဲ့ပါလားကြယ္<br />.........<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3990330869609285767?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-75741106066125593332009-01-23T15:36:00.000-08:002009-02-19T16:16:56.548-08:00<div style="text-align: justify;">ကိုယ္က မိန္းကေလးမဆန္တဲ့ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းတို. သိျပီးေလာက္ပါျပီ။ မိန္းကေလးမဆန္ေပမယ့္ ဘာလို.မွန္းမသိဘူး ပန္းေရာင္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ လက္ကိုင္ဖုန္းဆိုလဲ ပန္းေရာင္၊ ကြန္ပ်ဴတာေလးကိုလဲ ပန္းေရာင္၊ အိပ္ရာခင္းကိုလဲ ပန္းေရာင္၊ ဦးထုပ္၊တီ၇ွပ္ေတြလဲပန္းေရာင္၊ ေနာက္ဆံုး ဘေလာ့ေလးေတာင္ ပန္းေရာင္ျဖစ္ေနတာၾကည့္ပါလား။<br />ရန္ကုန္မွာတုန္းကေပါ့ ေကာင္မေလးက အမွတ္တရ လက္ပတ္နာရီေလးေတြ၊ ေခါက္ပိုက္ဆံံအိတ္ေလးေတြကို အျပာနဲ့ ပန္းေရာင္ ၂ခု အျမဲ၀ယ္လာတတ္တယ္။ သူမွန္းတာကေတာ့ ပန္းေရာင္ေလးက ေကာင္မေလးျဖစ္တဲ့ သူ.အတြက္ေပါ့။ အျပာေလးကေတာ့ သူ.ေကာင္ကေလး ကိုယ့္အတြက္ေပါ့ေနာ္။ ကိုယ္ကေတာ့ အဲလို၀ယ္လာတိုင္း ပန္းေရာင္ကို မရ ရေအာင္လုေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူကဘဲ အျပာေရာင္သံုးလိုက္ရျပီး၊ ကိုယ္ကပန္းေရာင္ ရသြားတာေပါ့။ ဟဲဟဲ<br />ဟိုတေလာကေပါ့ ပန္းေရာင္နာမည္ပါတဲ့ ဂ်ီေမးလိပ္စာတခုက အင္ဗိုက္လုပ္တာနဲ့ ကိုယ္က ပန္းေရာင္ခေရဇီဆိုေတာ့ accept ျပန္လုပ္ေပါ့။ ေကာင္မေလးက အသက္၁၆ႏွစ္၊ စလံုးမွာေက်ာင္းတတ္ ေနတယ္တဲ့။ ခ်က္ရင္း ခ်က္ရင္း သူ.ဘက္ကစအီတာ။ ခ်က္ခ်င္းေတာင္ ကိုယ့္ကို ကိုၾကီးေတြဘာေတြဖမ္းေခၚသြားေသးတယ္။ ဒီေတာ့မွ မဟုတ္ေသးပါဘူးလို.ေတြးရင္း၊ ေနာက္ေန့ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက Ip Address ရွာနည္းေလးေတာင္းျပီး စစ္၊ ဟိုလွည့္ ဒီလွည့္အစ္ၾကည့္မွဘဲ ေခြးစုတ္ေတြ၊ စလုံးေရာက္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းမေတြေပါ့။ ေပါင္းၾကံၾကတာ။ ရွက္လိုက္တာ။ ဟီးဟီး။<br />ပန္းေရာင္ၾကိဳက္မိလို. သူငယ္ခ်င္းေတြၾကားမွာ အရွက္ကြဲရေပမယ့္၊ ပန္းေရာင္ကိုၾကိဳက္တုန္းပါဘဲ။ (အမွန္ေတာ့လဲ သိပ္မရွက္လွပါဘူး။ စကတည္းက လူကေျပာင္စပ္စပ္ဘဲဟာ။)<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7574110606612559333?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-55859190301011195782009-01-22T09:27:00.000-08:002009-01-22T09:36:28.479-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SXiuGuUw_DI/AAAAAAAAAO0/hv_hUPKfylw/s1600-h/noname.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 193px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SXiuGuUw_DI/AAAAAAAAAO0/hv_hUPKfylw/s320/noname.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5294172792511593522" border="0" /><span style="color: rgb(51, 255, 51); font-weight: bold;"></span></a><br /><img src="file:///C:/Users/HTWELA%7E1/AppData/Local/Temp/moz-screenshot.jpg" alt="" /><br />ရုပ္ပံု၏ ဆိုလိုခ်က္<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ သင့္ကို အေပၚဆြဲတင္ႏိုင္ခ်င္မွ ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္...<br />ဒါေပမဲ့<br />သင္ေအာက္ကို ျပဳတ္မက်သြားဖုိ႔ အတြက္ ဘယ္လိုလုပ္ရလဲဆိုတာ စဥ္းစားေပးတယ္...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-5585919030101119578?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-6540716212648015832009-01-22T08:45:00.000-08:002009-01-22T09:06:22.489-08:00အခုေဖာ္ျပမယ့္ အေမးအေျဖေလးက လြန္ခဲ့တဲ့ 2000 ခုႏွစ္ ႏွစ္ကုန္ပိုင္းေလာက္<br />တုန္းက အလင္းတန္းဂ်ာနယ္မွာ စာေရးဆရာအတၱေက်ာ္ေရးသားတင္ျပထား<br /> တဲ့<br />အပ်င္းေျပ(၂) ဆိုတဲ့ အေမးအေျဖေလးပါ။ စိတ္ပညာဆိုင္ရာ သေဘာေလးတစ္ခုလို ့<br />ေျပာပါတယ္။ လူ ့စိတ္ကို စနစ္တက်စမ္းသပ္တာတစ္မ်ိဳးလို ့ေျပာႏိုင္ပါတယ္တဲ့။<br />အပ်င္းေျပေလးနဲ ့ ေပ်ာ္စရာေကာင္းလို ့က်မသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က<span></span><br /> က်မကိုစမ္းသပ္ေမးပါတယ္။ သူေျပာတဲ့ အတိုင္းဘာမွ မသိပဲ လိုက္ေျဖၾကည့္မိတယ္။<br />အေျဖေတြအား လံုးနီးပါးတိုက္တိုက္ဆိုင္မွန္<div><wbr>ကန္ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီဟာေလးကိုသေဘာက်လို<br />့ဂ်ာနယ္ရွာျပီး သိမ္းထားခဲ့တာပါ။ တစ္ခါတစ္ခါ မသိေသးတဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ<br /> ့ေမးစမ္းၾကည့္ ေတာ့လဲ မွန္ပါတယ္။ မညာဖို ့နဲ ့သူမ်ားသိမွာစိုးရိမ္ရင္<br />တစ္ေယာက္ထဲေျဖၾကည့္ေနာ္။<br />နံပါတ္စဥ္ေလးေတြ ညႊန္းတာနဲ ့တစ္ခ်ိဳ ့ေျပာခ်င္တာေလးေတြကိုနည္းနည္းျ<wbr>ပင္ေရးထား<br />ပါတယ္။ က်န္တာအားလံုးကေတာ့ အရင္းအတိုင္းပါပဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြကိုသတိရလို ့<br /> ေပ်ာ္ရေအာင္ရည္ရြယ္ျပီး အင္း . . . အေညာင္းခံျပီး၊ ျပန္ရိုက္လို<br />့တင္ျပလိုက္ပါတယ္ေနာ္။<br />သူငယ္ခ်င္းတို ့ေျပာတဲ့အတိုင္းလုပ္ေနာ္။ ေလာေလာဆယ္ေဘာပင္နဲ ့စာရြက္သာ<br />အျမန္ယူထားလိုက္ေတာ့။<br /><br />* * * * * * * * * *<br />သည္နည္းေလးဟာ ေကာင္းလည္းေကာင္း လုပ္ၾကည့္ ေပ်ာ္တယ္လို ့<br /> စကားဦးသန္းလိုက္ခ်င္ပါတယ္။ စုစုေပါင္းသံုးေလးမိနစ္ပဲခ်ိန္ေ<wbr>ပးဖို ့လိုမွာပါ။<br />ဒါေပမယ့္ ေပ်ာ္စရာေလးပါ။<br />အေရးၾကီးတာက ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြအတိုင္း တစ္သေ၀မသိမ္းလိုက္နာဖို ့ပါပဲ။<br />ညႊန္ၾကားခ်က္ေတြကို တစ္နည္းနည္း နဲ ့လွည့္ဖ်ားမယ္ဆိုင္ေတာ့<br /> ေအာင္ျမင္မွာမဟုတ္သလို ေနာက္ဆံုး က်ခါမွ လွည့္ဖ်ားမိခဲတဲ့အတြက္<br />ေနာင္တရေနမွာလည္းအေသအခ်ာပါ။ အဲ့ေတာ့သံုးေလးမိနစ္ေလးပဲ အခ်ိန္ယူျပီးဒါေလးကို<br />စမ္းၾကည့္ပါ။ ေကာင္းေကာင္းၾကီးေပ်ာ္သြားရပါေ<wbr>စမယ္။<br /><br />သည္စာကို ပို ့လိုက္တဲ့သူကေျပာတယ္။ သည္စာကိုဖတ္ျပီး ဆယ္မိနစ္အတြင္းမွာ သူ<br /> ့ဆုေတာင္းျပည့္ခဲ့တယ္ဆိုပဲ။ ဒါေပမယ့္ မညာေၾကး၊ မလိမ္ေၾကးေနာ္. . .။<br /><br />ေပ်ာ္စရာလည္းေကာင္း ၊ အံ့ၾသစရာလည္းေကာင္းတဲ့ အေျဖေတြေပၚလာလိမ့္မယ္။<br /><br />သည္ေနရာကစျပီး တစ္ေၾကာင္းမွေက်ာ္မဖတ္ပါနဲ ့၊ သူ ့အစီအစဥ္အတိုင္းဖတ္ရင္း<br />လုပ္သြားပါ။<br /> <br />ကိုင္း . . . စလိုက္ၾကရေအာင္။<br /><br />ပထမဆံုးစက စကၠဴလြတ္တစ္ရြက္နဲ ့မင္တံတစ္ေခ်ာင္းယူလိုက္ပါ။ ေဘာပင္ျဖစ္ျဖစ္၊<br />ခဲတံျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။<br />ေရးလို ့ထင္ရင္ျပီးတာပဲေနာ့ ။<br /><br />သတိထားရမွာက လူနာမည္ေတြကိုေရးတဲ့အခါ ကိုယ္နဲ ့တကယ္သိကြ်မ္းေနတဲ့သူ၊ ရင္းႏွီးတဲ့<br /> သူေတြကိုသာေရြးပါ။ ျပီးေတာ့ စိတ္ထဲမွာ ဖ်ိဳးကနဲ ၊ ဖ်တ္ကနဲနဲ ့ပထမဆံုး<br />ေပၚလာတာေတြကိုသာ ခ်ေရးပါေနာ္။<br /><br />ထပ္ေျပာမယ္ေနာ္။ တစ္လိုင္းခ်င္း ျဖည္းျဖည္းဖတ္ရင္း ေျဖသြားေနာ္။<br />လံုး၀ေက်ာ္မဖတ္နဲ ့၊<br />ေက်ာ္ဖတ္လိုက္ရင္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ထပ္ျပီးေျပာပါရေစေနာ္။<br /> <br />စပါျပီ . . .<span></span><br /><br />(က) ေရွ ့ဦးစြာ 1 မွ 11 အထိ ကို အထက္မွေအာက္ တန္းစီျပီး ခ်ေရးလိုက္ပါ။<br />နံပါတ္စဥ္ထိုးတဲ့ သေဘာပါ။<br />နမူနာ - 1<br />2<br />3<br />4<br />5<br />6<br />7<br />8<br />9<br />10<br />11<br />(ခ) ျပီးရင္ နံပါတ္ 1 ေဘးမွာ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ဂဏန္းတစ္ခုကိုေရးလိုက္ပါ။<br /> (ဥပမာ-တစ္ မွ ကိုး (သို ့) တစ္ရာထိ ၾကိဳက္ရာပါ)<br /><br />(ဂ) နံပါတ္ 2 ေဘးမွာလဲ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ဂဏန္းတစ္ခုကိုေရးလိုက္ပါ။<br />(ဥပမာ-တစ္ မွ ကိုး (သို ့) တစ္ရာထိ ၾကိဳက္ရာပါ)<br /><br />(ဃ) နံပါတ္ 3 ေဘး နဲ ့ နံပါတ္ 7 ေဘး မွာအနီးစပ္ဆံုး ဆန္ ့က်င္ဘက္မ်ားရဲ<br /> ့နာမည္မ်ား ခ်ေရးပါ။ (ေယာက္်ားေျဖတာဆိုရင္ မိန္းမႏွစ္ေယာက္နာမည္၊<br />မိန္းမေျဖတာဆိုရင္ ေယာက္်ားႏွစ္ေယာက္နာမည္ေတြပဲေပါ<wbr>့) (ဖ်တ္ကနဲေပၚတာေနာ္၊<br />ျမန္ျမန္ေလး)<br /><br />ထပ္ျပီးသတိေပးပါရေစ။ ေက်ာ္မဖတ္ပါနဲ ့ေနာ္၊ ေက်ာ္ဖတ္ရင္<br />အားလံုးလြဲကုန္ပါလိမ့္မယ္။<br /> ေကာင္းပါျပီ။ အေပၚကညႊန္ၾကားခ်က္ေတြအတိုင္းေရး<wbr>လို ့ျပီးမယ္ထင္ပါတယ္။ ဆက္မယ္ေနာ္။<br /><br />(င) နံပါတ္ 4၊ 5၊ 6 ေဘးမွာ မိသားစုထဲကျဖစ္ျဖစ္ ၊ မိတ္ေဆြ ၊<br />သူငယ္ခ်င္းထဲကျဖစ္ျဖစ္<br />ေခါင္းထဲ ေပၚလာတဲ့ နာမည္သံုးခု ကိုခ်ေရးလိုက္ပါဦး။<br /> (အရင္ေရးျပီးမွဆက္ဖတ္ပါေနာ္)။<br /><br />သတိေပးခ်င္ပါေသးတယ္။ အလိမ္နဲ ့၊ မညာနဲ ့ေနာ္။ လိမ္ညာမိရင္ေနာက္မွ<br />ေနာင္တရေနလိမ့္မယ္။<br /><br />(စ) သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ ေလးခုကို နံပါတ္ 8 ၊ 9၊ 10 နဲ ့ 11 ေဘးမွာခ်ေရးလိုက္ပါ။<br />(စဥ္းစားရေတာ့ခက္မယ္ထင္တယ္။ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္မသိလဲ သီခ်င္းစာပိုဒ္ေလးသာ<br /> ခံစားမိသလို ဖ်တ္ကနဲေပၚတာေတြသာခ်ေရးလိုက္ေနာ<wbr>္။ အၾကာၾကီးစဥ္းစားမေနနဲ ့)<br /><br />(ဆ) ကဲ . . . အားလံုးျပီးသြားျပီေနာ္။ ျပီးသြားျပီဆိုရင္ လိုရာဆုေတာင္းလိုက္ပါ။<br /><br />အားလံုးေသခ်ာျပီဆိုရင္ေတာ့အေျဖေ<wbr>တြကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ေနာ္<br /><br /> <br />အခုေတာင္းတဲ့ဆုေလးျပည့္ခ်င္တယ္<wbr>ဆိုရင္ အခုအေမးအေျဖေလးေတြအေၾကာင္းကို<br /><br />နံပါတ္ 1 မွာ သင္ေရးထားတဲ့ ဂဏန္းအတိုင္း (လူအေရအတြက္)ေစ့ေအာင္ နံပါတ္ 2 မွာ<br />သင္ေရးထားတဲ့ ကဏန္းအတိုင္း (ရက္အတြင္း)ေျပာလုိက္ပါ။ ဒါဆိုဆုေတာင္း<br />ေတြမၾကာခင္ျပည့္လာပါလိမ့္မယ္။ (ဒါေတာ့ ခ်င့္ယံုပါလို ့ေျပာခ်င္တယ္<br /> ေနာက္ပိုင္းအေျဖေလးေတြက စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ ဖတ္ၾကည့္ဦးေနာ္)<br /><br />နံပါတ္ 3 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သူနာမည္က ကိုယ္ခ်စ္တဲ့သူတဲ့။ (ဟုတ္ပါရဲ ့လား)<br /><br />နံပါတ္ 7 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သူကေတာ့ ကိုယ္ၾကိဳက္ႏွစ္သက္တဲ့သူ။ ကိုယ္နဲ<br />့သိပ္ေတာ့လည္းမတိုက္ဆိုင္တဲ့သူ<wbr>ပါတဲ့။<br /> <span></span><br />နံပါတ္ 4 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သူကိုက်ေတာ့ ကိုယ္ကဂရုအစိုက္မိဆံုး၊<br />အေလးေပးမိဆံုးပါတဲ့။<br /><br />နံပါတ္ 5 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သူကေတာ့ ကိုယ့္ကို ေကာင္းေကာင္း သိရွိနားလည္<br />သူေပပဲေပါ့။<br /><br />နံပါတ္ 6 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သူကေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ကံေကာင္း ေစမယ့္သူပါပဲ။<br /> <br />နံပါတ္ 8 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ့ နံပါတ္ 3 ကသူနဲ<br />့လိုက္ဖက္တဲ့ သီခ်င္းေလးပါ။<br /><br />နံပါတ္ 9 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သီခ်င္းေခါင္းစဥ္ေလးကေတာ့ နံပါတ္ 7 ကသူအတြက္ေပါ့ေနာ္။<br /><br />နံပါတ္ 10 ေဘးမွာေရးထားတဲ့ သီခ်င္းကေတာ့ကိုယ့္စိတ္ကို<br /> အမ်ားဆံုးေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ သီခ်င္းပါတဲ့။<br /><br />နံပါတ္ 11 ေဘးကသီခ်င္းကေတာ့ ကိုယ့္ဘ၀ခံယူခ်က္ကိုထင္ဟပ္ေနပါ လိမ့္မယ္ ။<br /><br />* * * * * * * * * *<br /><br />ကဲ သူငယ္ခ်င္းတို ့ေရ နည္းနည္းေတာ့ဆန္းလိမ့္မယ္လို ့ယံုၾကည္ပါတယ္။<br />အပ်င္းေျပေလးနဲ ့ေက်နပ္မယ္ဆိုရင္ ဒီီစာေလးကိုျပန္ရိုက္ျပီးေဖာ္ျ<wbr>ပရ<br /> က်ိဳးေလးနပ္ျပီ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။<br /><br /></div><span style="color: rgb(51, 102, 255);"></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-654071621264801583?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-83673842024316241542009-01-17T12:22:00.001-08:002009-02-19T16:17:40.479-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SXI-snzGDII/AAAAAAAAAOo/kjThAZbBq8c/s1600-h/nyinyikhinmalay+003.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SXI-snzGDII/AAAAAAAAAOo/kjThAZbBq8c/s320/nyinyikhinmalay+003.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5292361448432209026" border="0" /></a><br />Shopping Centre သြားရင္း လက္ေဆာ့ထားတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးပါ။ သူတို.၀တ္ထားတဲ့ ၀တ္စံုေတြနဲ့ Dubai ေႏြပူပူမွာသာ လမ္းေလ်ာက္ရရင္ အားပါး........ေတမွာဘဲ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8367384202431624154?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-27057098127273895942009-01-08T00:30:00.000-08:002009-02-19T16:18:10.554-08:00<div style="text-align: justify;">ညဂ်ဴတီ....... ကိုယ္အမုန္းဆံုး အလုပ္ခ်ိန္ပါဘဲ။ Director ကအစတုန္းကေတာ့ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္တည္းမို.လို. မေတာင္းဆိုရပါဘဲ သူကိုယ္တိုင္က အဲဒီအလုပ္ခ်ိန္မွာ မထားဘူးလို.ေျပာပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့လည္း ဘာေၾကာင့္မွန္းမသိ သူကိုယ္တိုင္ဘဲ ညဂ်ဴတီမွာ တစ္လတိတိ အဆိုင္းခ်ပါတယ္။ ပထမပိုင္းရက္ေတြမွာကတည္းက အလုပ္မဆင္းခ်င္ေပမယ့္ အေတြ.အၾကံဳသစ္ဘဲေလဆိုျပီး ေပ်ာ္ေအာင္ေနၾကည့္ပါတယ္။ ညဂ်ဴတီရဲ့ အဓိကျပသနာကေတာ့ အလုပ္မရွိျခင္းပါဘဲ။ ကိုယ့္အလုပ္က ဧည့္သည္ခန္းထဲက Engineering နဲ့ပတ္သက္တဲ့ TV, Aircon, Sound Box,Minibar, Lighting system ေတြကို maintainacne လုပ္ေပးေနရတာပါ။ ညမွာ ဧည့္သည္ေတြကလည္း အိပ္ျပီဆိုေတာ့ ဘာအလုပ္မွမလာဘူး။ လာရင္လဲ ညအခ်ိန္မို.လို. ဧည္သည္ခန္းထဲကို မိန္းကေလးတစ္ေယာက္တည္း မေကာင္းလို.ဆိုျပီး၊ မန္ေနဂ်ာကေပးမသြားဘူး။ ကိုယ္တို.ရဲ့ ညအခ်ိန္မွာ က်န္ေသးတဲ့ ေနာက္အလုပ္တစ္ခုကေတာ့ meter reading ဖတ္ျခင္းပါဘဲ။ ကိုယ္တို. ဟိုတယ္ရဲ့ hot water, cold water system အဓိကလည္ပတ္ရာ Chiller, boiler ေတြရဲ့ အလုပ္လုပ္ပံု မွန္မမွန္ကို အခ်ိန္နဲ့အမ်ွ မွတ္တမ္းယူရပါတယ္။ အဲလိုမွတ္တမ္းယူရတဲ့ ေနရာေတြကလည္း ဟိုတယ္တြင္းမွာတင္မဟုတ္ဘဲ အျပင္ဘက္မွာ၊ ေျမေအာက္ခန္းထဲမွာ၊ အစ၇ွိတဲ့ ခက္ခက္ခဲခဲေနရာတခ်ိဳ.ကို သြားေရာက္မွတ္တမ္းတင္ရတာပါ။ အဲဒီေနရာေတြကိုလည္း ပထမဆံုး ညဂ်ဴတီခ်ိန္ေတြမွာဘဲ ေရာက္ဖူးတယ္ရွိေအာင္ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ လိုက္ျပျပီး၊ မိန္းကေလးမို.လို. ေၾကာက္မွစိုးလို.ဆိုျပီး မလႊတ္ပါဘူူး။ ဒီလိုနဲ့ ညဂ်ဴတီဆင္းတဲ့ ရက္ေတြမွာ ကိုယ္နဲ့ အတူတူတြဲလုပ္ရတဲ့ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ကသာ တစ္ညလံုး ရွိသမွ်အလုပ္ေတြ အေျပးအလႊားလုပ္ျပီး၊ ကိုယ့္မွာေတာ့ လုပ္စရာဘာမွမရွိ။ ရံုးခန္းထဲမွာ အင္တာနက္ေလးသံုးလိုက္၊ TV ေလးၾကည့္လိုက္နဲ့ေပါ့။ ၾကာလာေတာ့ ပ်င္းလာတယ္။ ပ်င္းရာကေန မုန္းလာတယ္။ ကို္ယ္က ငယ္ငယ္ေလးတည္းကေန ဒီအခ်ိန္ထိ ၁၅မိနစ္ေတာင္ ျငိမ္ျငိမ္ေလးေနဖူးတာမဟုတ္။ တစ္ညလံုးၾကီး အလုပ္မ၇ွိဘဲ ငုတ္တုတ္ထိုင္ေနရတဲ့ အလုပ္ကို ဘယ္လိုမွခံစားလို.မရျဖစ္လာတယ္။ မန္ေနဂ်ာကလည္း သူကိုယ္တိုင္ အလုပ္မခိုင္းဘဲထားတုန္းကထားျပီး၊ တစ္ခုခုဆို အလုပ္သိပ္မလုပ္ရတဲ့ ကိုယ့္ကို ပိုေျပာခ်င္တယ္။ ၾကာလာေတာ့ ျပသနာေတြျဖစ္ၾကတယ္။ ကိုယ္လဲေတာင္းဆိုတယ္ ဧည့္သည္ခန္း အလုပ္လာ၇င္သြားမယ္။ Meter Reading သြားဖတ္မယ္လို.။ တခ်ိန္လံုး ရံုးခန္းထဲမွာထိုင္ျပီး ျပသနာလာ၇ွာတာကိုမခံႏိုင္ဘူးလို.။ သူကလည္း မလႊတ္ႏိုင္ဘူးဆိုျပီး၊ အေျခအတင္ျဖစ္ၾကတယ္။ အမွန္ေတာ့ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ Director ေတာင္မွ ဒီအလုပ္ေတြ လုပ္ရမယ္မွန္းသိရက္နဲ့ ယံုၾကည္လို. ညဂ်ဴတီကို အဆိုင္းခ်ေသးတာဘဲေလ။ သူကဘာစိတ္ပူစရာရွိလဲ။ ၀န္ထမ္းေတြဘဲ ခိုင္းစရာရွိတာခုိ္င္းေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကိုယ္လဲ သူငယ္ခ်င္းနဲ့ တန္းတူ အလုပ္လုပ္ခြင့္ရလာပါတယ္။ ေတာ္ေသးတာေပ့ါေနာ္။ သူငယ္ခ်င္းလုပ္တဲ့သူကေတာ့ ဆူပါေသးတယ္။ ေအးေအးေဆးေဆး ရံုးခန္းထဲမွာေနတာမဟုတ္ဘူးတဲ့။ သူကေတာ့ တစ္ညလံုး ပင္ပန္းရတဲ့သူဆိုေတာ့ နားခ်င္မွာေပါ့ေလ။ ကိုယ့္မွာတစ္ညလံုး အရမ္းအားေနျပီး အလုပ္ထဲမွာ လုပ္စရာမရွိတဲ့ အျဖစ္ကို နားလည္မေပးႏိုင္ဘူးေပါ့။ အခုေလာေလာဆယ္ ဒီလအတြက္ေတာ့ မနက္ခင္း အလုပ္ခ်ိန္ကို တလွည့္ျပန္ေရာက္လို. အလုပ္ေတြအရမ္းရွဳပ္ေနပါတယ္။ ေနာက္ဘယ္လမွာ ညဂ်ဴတီျပန္က်မလဲ ရင္တထိတ္ထိတ္နဲ့ ေမွွ်ာ္ရင္း......။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-2705709812727389594?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-78106015476215686782009-01-07T14:22:00.000-08:002009-02-19T16:23:09.253-08:00<div style="text-align: justify;">အင္း..ႏွစ္သစ္ကူးျပီးသြားကတည္းက စာမေရးျဖစ္တာေတာင္ အေတာ္ၾကာသြားေပါ့။ စာကလည္း ေရးမယ္ေရးမယ္နဲ့ အင္တာနက္က ပ်က္တာကတစ္မ်ိဳး၊ ကြန္ပ်ဴတာက ပ်က္တာကတစ္မ်ိဳးနဲ့ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မေရးျဖစ္။ ခုေတာ့ ဆက္လိုက္ဦးမယ္ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္အေၾကာင္းေပါ့။<br />GTC စတတ္ခါစက အျဖစ္အပ်က္ေလးပါ။ အရင္ေရးတုန္းက သူ.အေၾကာင္းေရးဖို.ေမ့ေနလို.၊ အခုမွျပန္ေရးတာ။ အဲဒီမမက ကိုယ္တို.ေက်ာင္းမွာ Queenေပါ့။ ေခ်ာတာေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေခ်ာတယ္။ ေခ်ာေတာ့ ကို္ယ္ကလည္းၾကိဳက္တယ္ေလ။ အဲဒီတုန္းက ကိုယ့္မွာသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိတယ္။ ၀ါသနာတူ၊ စ၇ိုက္တူေတြေပါ့။ Queen မမတို.က သူငယ္ခ်င္း၃ေယာက္ရွိတယ္။ သူတို.၃ေယာက္မွာ ၂ေယာက္က ဆိုင္ရာေမဂ်ာေတြက Queen ေတြေပါ့။ က်န္တဲ့အစ္မကေတာ့ ခင္ဖို.အရမ္းေကာင္းတဲ့ မ်က္ႏွာမ်ိဳးပိုင္ရွင္ေပါ့။ ကိုယ္တို.၂ေကာင္ကလည္း ထံုးစံအတိုင္း Queen မမ၂ေယာက္ကို ၾကိဳက္ၾကတာေပါ့ေလ။ သူကေတာ့ Chemical Queen ကိုၾကိဳက္တယ္၊ ကို္ယ္က Civil Queen ေပါ့။ Chemical Queen မမက သေဘာေကာင္းခ်င္ေပမယ့္ Civil မမက ေတာ္ေတာ္ရုပ္တည္တယ္။ ကိုယ္တို.စျပီးသြားေၾကာင္ခါစကဆို အဲဒီ Civil မမက ေယာက်ာ္းေလးထင္ျပီး ေကာလႊတ္တာ။ ေက်ာင္းမွာလဲ သူ.ကိုလိုက္တဲ့ အစ္ကိုၾကီးေတြဆို ထီးနဲ့ရိုက္လႊတ္တာေတြ ဘာေတြလုပ္ဖူးတယ္ဆိုျပီး နာမည္ကၾကီးေသးတယ္။ ကိုယ္တို.၂ေကာင္ကလည္း ၾကိဳက္မိျပီ ဆိုမွေတာ့ ရေအာင္လိုက္တာေပါ့။ ဟိုေကာင္က အေျခအေနေတြေကာင္းခါနီးေနျပီ၊ ကိုယ့္မွာက အေ၀းကေန လွမ္းျပံဳးျပရတဲ့ အဆင့္ဘဲရွိေသးတယ္။ ဟိုေကာင္ကလဲ အေျခအေနေကာင္းတယ္သာေျပာရတာပါ၊ Civil မမရွိေနရင္ သူလဲ သူ.မမနားကို မကပ္ရဲဘူးေပါ့။<br />ဒီလိုနဲ့ သၾကၤန္ေရာက္လာေရာ။ ကိုယ့္ဦးေလးရဲ့ တီး၀ိုင္းက စေကာ့ေစ်းမ႑ပ္မွာ ဆိုေတာ့၊ အဲဒီကိုသြားလည္တုန္း ကိုယ္တို.ရဲ့ မမမ်ားနဲ့ေတြ.ပါေလေရာ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ခ်စ္ခင္ပံုရလဲဆိုရင္ ကိုယ္တို.ကို ျမင္တာနဲ့ ခ်ာကနဲလွည့္သြားတာ ျပန္ေတာင္လွည့္မၾကည့္ဘူး။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ ဦးေလးက သူ.ေဘးနားက ခံုမွာေနရာခ်ေပးတယ္။ ရင္ေတြေတာင္ တဒိန္းဒိန္းနဲ့ ခုန္ေနတာေပါ့။ သူကေတာ့ တစ္ခုခုလာေႏွာင့္ယွက္ရင္ အဆင္သင့္ျပင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ရုပ္မ်ိဳးနဲ့ေပါ့။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ ဦးေလးကေရာက္လာျပီး၊ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ အမ်ိဳးေတြလည္းမဆံုရတာၾကာျပီတဲ့၊ ကေလးေတြေတာင္ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္မမွတ္မိၾကေတာ့ဘူးတဲ့ ဆိုျပီးမိတ္ဆက္ေပးတာ၊ သူကကို္ယ့္အစ္မ၀မ္းကြဲ ျဖစ္ေနတယ္။ ဦးေလးက ဒါသမီးအစ္မ၊ တစ္ေက်ာင္းတည္းတူတူမို.လား၊ အစ္မစကားနားေထာင္ေနာ္ ဘာညာနဲ့ေလ၊ အဲဒီကေတာင္ထြက္ေျပးခ်င္တယ္၊ (မ်က္ႏွာပူလို.ေလ) ဟီး... ရွက္လိုက္တာ။ ကိုယ့္အစ္မေတာင္ ကိုယ္ျပန္ဖြန္္ေၾကာင္မိတယ္။<br />သၾကၤန္ျပီးလို. ေက်ာင္းလဲဖြင့္ေရာ၊ ကိုယ့္အစ္မမွန္းသိသြားေတာ့ ရင္ခုန္မိတာေတြေတာင္ ဘယ္ေရာက္သြားမွန္း မသိပါဘူး။ ေနာက္ေတာ့လဲ သူတို.၃ေယာက္နဲ့ အ၇မ္းခင္သြားလိုက္တာ တကယ့္ကိုယ့္အစ္မေတြ ျဖစ္သြားေတာ့တာပါဘဲ။ သူကေျပာေသးတယ္၊ ဦးေလးသာမိတ္ဆက္မေပးဘဲ သၾကၤန္အျပီး ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္တဲ့ အထိမွ ဆက္ေႏွာင့္ယွက္ေနေသးရင္ ထမင္းခ်ိဳင့္နဲ့ ေဆာ္ေတာ့မလို.ဆိုဘဲ။ ဘုရား....ဘုရား..... .ကံေကာင္းလို.ေနာ္။ အဟဲ....<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7810601547621568678?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-899996584831658932008-12-31T16:47:00.000-08:002009-02-19T16:18:48.140-08:00<span style="color: rgb(255, 153, 255);"><strong><em>Everybody Happy New Year 2009!</em></strong></span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><strong><em>I hope all will be really happy.</em></strong></span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><strong><em>Next day, i'll send my hotel new year celebration photos.</em></strong></span><br /><span style="color: rgb(255, 153, 255);"><strong><em></em></strong></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-89999658483165893?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-17667115329811859902008-12-30T05:01:00.000-08:002009-02-19T16:19:17.634-08:00<div style="text-align: justify;">ဖယ္ရီကားေပၚက ဆင္းလိုက္တာနဲ့၊ ေခတ္မီဆံပင္ပံုစံမ်ိဳးစံု၊ မိတ္ကပ္ေရာင္စံု၊ Branded အ၀တ္အစားမ်ိဳးစံုကို ၀တ္ထားၾကတဲ့ ေကာင္မေလးေတြက ေဘးနားမွာ၀ိုင္းအံုလို.ေပါ့။ တခ်ိဳ.က်ေတာ့လည္း ျဖဴသြယ္သြယ္ေလး၊ တခ်ိဳ.ကေတာ့လည္း ညိဳလ်လ်နဲ့၊ တခ်ိဳ.ေလးေတြက ေၾကးနီေရာင္ေလးေတြသန္းလို. International Model မေလးေတြေလ။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာ တစ္၇က္မွ မျမင္ရရင္ ခ်က္ခ်င္းအဖ်ားတတ္ျပီး၊ ေဆးရံုေရာက္သြားေတာ့မယ့္ သူမ်ိဳးလဲပါရဲ့၊ ကိုယ့္အျပံဳးတစ္ခ်က္ကို လက္ခံရရွိရင္ ေသေပ်ာ္ပါျပီဆိုတဲ့ ေကာင္မေလးေတြကလည္း မရွား၊ ကုိယ္က မဂၤလာပါလို. ႏွဳတ္ဆက္တာကိုေတာင္ ထူးဆန္းသာယာတဲ့ ဂီတသံေလးထြက္ပါတယ္ဆိုျပီး၊ အလုအယက္၀ိုင္းအံု နားေထာင္ေနၾကတာ ဒီေကာင္မေလးေတြရဲ့အက်င့္ေပါ့။<br />ကိုယ့္မွာေတာ့ တစ္ေန့တစ္ေန့ အလုပ္ထဲမွာ ပင္ပန္းရတဲ့အထဲ ျပန္လာတဲ့အခ်ိန္ နားနားေနေနေလး ျဖစ္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ မရပါဘူး၊ လူကိုယ္တိုင္တစ္မ်ိဳး၊ ဖုန္းဆက္ျပီးတစ္မ်ိဳး၊ အင္တာနက္ကတစ္မ်ိဳးေပါ့။ ကိုယ္လဲ သူတို.ကို လ်စ္လ်ဴရွဳျပီး ေနခ်င္ေပမယ့္ စိတ္ကအားနာတတ္ေတာ့လဲ အလိုလိုက္ေနရတာေပါ့။ ကိုယ့္မ်က္ႏွာတစ္ရက္ မျမင္ရရင္ လဲေသသြားႏိုင္တဲ့ သူမ်ိဳးကလည္း ပါတယ္မို.လား။ (ေတာ္ၾကာ အမွဳပတ္မွာ ေၾကာက္ရတယ္ေလ)။ အခုလဲ လာျပန္ျပီ ၀န္ထမ္းအသစ္ေကာင္မေလးေတြ၊ ေသခ်ာပါတယ္ သူတို.လည္း ေနာက္ နာရီ၀က္ေလာက္ဆို ကိုယ့္အေၾကာင္းၾကားျပီးတာနဲ့ လာမိတ္ဆက္ၾကဦးမယ္။ သူတို.က မိတ္ဆက္တာအေရးမၾကီးဘူး၊ ကိုယ့္မန္ေနဂ်ာမမၾကီးက အလုပ္ခ်ိန္ဆို သူနဲ့ကလြဲရင္ က်န္မိန္းကေလးေတြနဲ့ စကားေျပာတာဆိုနည္းနည္းမွ မၾကိဳက္။ အင္းေပါ့ေလ သူကလည္း အလုပ္ခ်ိန္အတြင္းမွာ သူတစ္ဦးတည္း ပိုင္ရတာဆိုျပီး မာန္နည္းနည္းတတ္ေနမွာေပါ့။<br />အလုပ္သြားခ်ိန္ဆိုရင္လည္း ေကာင္မေလးေတြ မရွိေလာက္တဲ့အခ်ိန္ ေရြးျပီး သြားတာေတာင္မွ အနည္းဆံုး ၁၅ေယာက္ေလာက္ကေတာ့ ေစာင့္ျမဲေစာင့္လ်က္ဘဲ။ ကိုယ့္ေလာက္မွ မစြံတဲ့ေကာင္ေတြကလည္း အံတၾကိတ္ၾကိတ္၊ ဓားတျပင္ျပင္ေပါ့။ ဒါကလည္း အခက္အခဲမရွိပါဘူး၊ ကိုယ့္ကို နည္းနည္းေလာက္ထိတာနဲ့ ေကာင္မေလးေတြနဲ့ သူတို. စၾကာ၀ဋာမေက်ဘူးျဖစ္သြားမယ္ေလ။ ကိုယ့္အတြက္ဆို အသက္ပင္ေသေသ ဆိုတာေလးေတြကလည္း နည္းတာမွ မဟုတ္တာ။<br />ဒီလိုနဲ့ဘဲ စိတ္ကူးေတြယဥ္ၾကည့္လိုက္တာ ဖယ္ရီေပၚကအဆင္း အေဆာင္ေပၚေရာက္တဲ့အထိ ျမင္ျမင္သမွ်ေကာင္မေလးေတြကို ေငးေမာလ်က္ ခလုတ္တိုက္မိတာေတာင္ ဘယ္ေကာင္မေလးမွ ျပန္လွည့္မၾကည့္။ အဟင့္ (အားငယ္လိုက္တာ၊ အမွန္တရားေတြကိုေျပာရတာ)<br />ထေနာင္းတစ္ေကာင္ သိပ္ႏွိပ္စက္တာဘဲ၊ မစြံမွန္းတိရဲ့တားနဲ့၊ စိတ္ကူးယဥ္ဆိုေတာ့ စြတ္ယဥ္ပစ္လိုက္တာေပါ့။<br /><br />က်န္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းမ်ား <span style="color: rgb(255, 0, 0); font-weight: bold;">စိတ္ကူးယဥ္ၾကဖို.</span> အတြက္ဆက္ျပီးTag မယ္။<br /><br />ေဇာ္ျဖိဳးေ၀<br />ဇာလီ (zzshare)<br />ကိုဆူး (သစ္နက္ဆူး)<br />မေဆာင္း (ေဆာင္းဦး)<br />ဆရာမေဒၚေမျငိမ္း<br />မႏိုင္းႏိုင္းစေန<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1766711532981185990?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-24647565455479775952008-12-27T20:45:00.000-08:002009-02-19T16:20:04.742-08:00<div style="text-align: justify;">December 18ရက္ မနက္ခင္း၆း၃၀ေလာက္မွာေပါ့၊ မနက္စာစားဖို. က်န္ေသးတဲ့အလုပ္တခ်ိဳ. လက္စျဖတ္ေနတုန္း၊ ရံုးခန္းထဲကဖုန္းသံျမည္လာတယ္။ မန္ေနဂ်ာက ဖုန္းေကာက္ကိုင္ျပီး စကားေျပာတယ္။ နားစြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ car accident ျဖစ္တာတဲ့။ မနက္၆း၀၀ အေဆာင္ကထြက္လာတဲ့ကား၊ ဟိုတယ္နားအေရာက္မွာ ေမွာက္လို.တဲ့။ ခ်က္ခ်င္းဘဲ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္း ဘယ္သူေတြပါလဲ ေတြးရေတာ့တာေပါ့။ ခ်က္ခ်င္းေခါင္းထဲမွာသတိရလိုက္တာ ကိုယ့္အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္။ သူက ကိုယ့္အစ္မလိုခင္ရတဲ့သူ။ သူ.ဖုန္းကို ဆက္ေတာ့ ဖုန္းလံုး၀မကိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ္လဲေတာ္ေတာ္ပူသြားတယ္။ တျခားပါႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီလွမ္းဆက္ေမးေတာ့ သူလက္က်ိဳးသြားတယ္လို. ေျပာၾကတယ္။ သူ.ေဘးနားမွရွိႏိုင္တဲ့ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဆီ ဖုန္းဆက္ျပီး၊ သူနဲ့စကားေျပာရေတာ့ အရမ္းနာက်င္ေနတဲ့ အသံနဲ့ " ညီမေလး ေဆးရံုလိုက္ခဲ့ေနာ္" တဲ့။ သူလဲဒါဘဲေျပာႏိုင္တယ္။ ကိုယ္လဲ ဂ်ဴတီမနက္၈း၀၀ ျပီးျပီးခ်င္း ေဆးရံုကို ေျပးတာေပါ့။<br />Welcome from Al Mafraq Hospital တဲ့၊ ထူးထူးဆန္းဆန္း။ ေဆးရံုကိုမ်ားၾကိဳဆိုေနေသးတယ္။ ကားတိုက္တာဆိုေတာ့လည္း Emergency Section ကိုေျပးရတာေပါ့။ ဟိုေရာက္ေတာ့ အျပင္မွာေတာ့ ကိုယ့္ဟိုတယ္ကလူေတြကို ေတြ.တယ္။ သူငယ္ခ်င္းကိုေမးေတာ့ အေရးေပၚ အခန္းထဲမွာတဲ့။ အထဲ၀င္ဖို.ကလဲ Security ေတြက ခြင့္မျပဳဘူး။ ကိုယ္လဲၾကိဳးစားျပီးေျပာလိုက္တာ၊ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ၀င္ခြင့္ရသြားတယ္။ အထဲေရာက္ေတာ့ ေတြ.လိုက္ရတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းရဲ့ အားငယ္ေနတဲ့၊ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခု။ ကိုယ္တကယ္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားတယ္။ ကိုယ္တို.၂ေယာက္စကားေတြေျပာၾကတယ္။ သူကေျပာတယ္၊ ေဆးရံုကေ၀းလြန္းလို.၊ Ambulance ကားလာဖို. နာရီ၀က္ေလာက္ accident ျဖစ္တဲ့ေနရာမွာ ေစာင့္္ရတယ္တဲ့။ ကားလာေတာ့လဲ ေဆးရံုေရာက္ဖို. နာရီ၀က္ေလာက္ထပ္စီးရတယ္တဲ့။ လက္မွာလဲ လက္ေမာင္းကေန လက္ဖ်ံအထိ ဖန္ကြဲစေတြ အျပည့္။ ေသြးေတြနဲ့ေပါ့။ လက္က်ိဳးတာမဟုတ္လို.ေတာ္ေသးတာေပါ့။<br />သူမ်ားေတြ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္ ျပန္သြားၾကတဲ့အခ်ိန္၊ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္း မျပန္ရေသးဘူး။ ကိုယ္တို.လဲ အေဆာင္ျပန္ခ်င္ၾကျပီေလ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေသခ်ာသိလိုက္ရတာက ေဆးရံုတတ္ရမယ္တဲ့။ ၂ေယာက္စလံုးေတာ္ေတာ္ စိတ္ညစ္သြားၾကတယ္။ ၂ရက္၃ရက္ပါတဲ့။ ေဆးရံုတတ္ရမယ္ဆိုေတာ့ လိုအပ္တာေလးေတြေမးရရေတာ့တာေပါ့။ လူနာၾကည့္ခ်ိန္က မနက္၁၀း၀၀ကေန ည၁၀း၀၀ထိတဲ့။ ညေစာင့္အိပ္ဖို.ေမးေတာ့ အကုန္လံုးက On Duty ေတြ။ Special Nurse ငွားမယ္လုပ္ေတာ့၊ သူတို.ကေမးတယ္ "Special Nurse" ဆိုတာဘာလဲတဲ့။ သူတို.ဆီမွာ မၾကားဖူးဘူးတဲ့။ ညလဲေစာင့္စရာမလိုဘူးတဲ့။ တာ၀န္က် သူနာျပဳေတြက ေသေသခ်ာခ်ာျပဳစုေပးတယ္တဲ့။ ကိုယ့္မွာက ေမးမိတာေတာင္မွားေပါ့။ အဲလိုဟိုေမးဒီေမးနဲ့ လုပ္ေနတုန္း လူနာကလဲ နာလွျပီ။ သူလဲ နားခ်င္ျပီေပါ့ေလ။ အခန္းေမးေတာ့ ေစာင့္ဦးတဲ့။ ေစာင့္ဆိုလို. ေစာင့္လိုက္ရတာ ၁း၀၀ေလာက္ၾကာမယ္။ ျပီးမွ အခန္းရျပီဆိုျပီးေျပာတယ္။<br />ေဆးရံုခန္းေလးက ခ်စ္စရာေလးပါ။ တစ္ခန္းလံုးအျဖဴေရာင္သုတ္ထားတယ္။ တစ္ေယာက္ခန္းေလး။ အနိမ့္အျမင့္ လိုသလိုAdjust လုပ္လို.ရတဲ့ ကုတင္ေလးတစ္လံုး၊ လူနာလာၾကည့္တဲ့သူထိုင္ဖို. ဆိုဖာခံုေလးတစ္ခံု(ေနာက္ေတာ့ ကိုယ့္အိပ္ရာေပါ့)၊ တင္ခ်င္တာတင္ဖို. ဘီးတပ္စားပြဲေလး၂လံုး၊ အ၀တ္အစားထည့္ဖို.ထင္တယ္ ဘီရိုအရွည္ေလးတစ္လံုး။ Samsung Flat TV တစ္လံုးကေတာ့ လူတိုင္းသေဘာက်ၾကတာေပါ့။ ကဲ...အခန္းထဲေရာက္ျပီဆိုေတာ့လဲ ပစည္းေတြေန၇ာခ်ဖို.လုပ္ရတာေပါ့။ ခက္တာက အကုန္လံုးက Emergency ဆိုေတာ့ ဘာမွပါမလာဘူးေလ။ အဓိကက ေဆာင္းတြင္းၾကီးမွာ အေႏြးထည္က မရွိတာ။ သူ.အေႏြးထည္ကလဲ ကားတိုက္တုန္းက စုတ္ျပတ္သြားလို. လႊင့္ပစ္ခဲ့ရျပီ။ ကုိယ္ကလဲ ပဲမ်ားျပီး အေႏြးထည္မ၀တ္ဘဲ T Shirt လက္ရွည္ေလးကိုဘဲ ၀တ္ခဲ့တာဆိုေတာ့ ခၽြတ္ေပးခဲ့လို.မရ။<br />ဆရာ၀န္ေရာက္လာလို. ေရာဂါအေျခအေနေမးၾကည့္ေတာ့ စိတ္မရွည္တဲ့ေလသံနဲ့ မေျဖခ်င့္ေျဖခ်င္ ေျဖသြားတယ္။ သူနာျပဳလာလို. ေ၀ဒနာကို ညည္းတြားမိေတာ့ သူစိမ္းဆန္တဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ့ ၾကည့္သြားတယ္။ ကိုယ္ေတာင္ အားငယ္သြားတာ ေ၀ဒနာခံစားေနရတဲ့ သူငယ္ခ်င္းဆို ေျပာစရာမရွိ။ ညေနေရာက္ေတာ့ အလုပ္သြားဖို.ျပင္ရတယ္။ ကိုယ္က Night Duty က်ေနတာေလ။ သူ.ကို ညေစာင့္အိပ္ဖို. မျဖစ္ႏိုင္ဘူးေပါ့ေလ။ သူကေတာ့ စိတ္မပူေအာင္ေျပာျပီး အလုပ္သြားဖို.လႊတ္တယ္။ ညဂ်ဴတီက်တဲ့ သူနာျပဳကို ျပဳစုေပးဖို. မွာမလို. ၾကည့္လိုက္ေတာ့ စူပုပ္ေနတဲ့မ်က္ႏွာနဲ့ ေသာက္ေဆးေပးျပီး ခ်က္ခ်င္းထြက္သြားတယ္။ ေခၚေနတာေတာင္ မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္လို.။ အေဆာင္အေယာင္ေတြျပည့္စံုေပမယ့္ ကိုယ္တို.ႏိုင္ငံက ေဆးရံုေတြေလာက္ ေႏြးေထြးမွဳမရွိလိုက္တာ။ ေဆးရံုၾကီးကလွပါတယ္။ ကိုယ္တို.ရန္ကုန္ေဆးရံုၾကီးနဲ့ အျပင္အဆင္ကေတာ့ တျခားစီပါဘဲ။ ဒါေပမယ့္ဗ်ာ ဘယ္ေနရာၾကည့္ၾကည့္ လူမ်ိဳးျခားေတြရဲ့ သူစိမ္းဆန္တဲ့အၾကည့္ေတြ၊ လူနာက bell တီးျပီး ေသေအာင္ေခၚလဲ မလာတာေတြ၊ ဘာေမးေမး ေျဖခ်င္မွေျဖ၊ ဂရုစိုက္မွဳမရွိတာေတြက ကိုယ္တို.ျမန္မာႏိုင္ငံမွာေတာ့ အဲလိုမရွိပါဘူး။ ဆရာမေတြ အေျပာၾကမ္းလို. ေအာ္ခ်င္ေအာ္မယ္၊ သူတို.စိတ္ထဲမွာ ေစတနာအျပည့္နဲ့လုပ္ေပးၾကပါတယ္။ စိတ္တိုျပီးဆူခ်င္ဆူမယ္၊ လူနာေမးသမွ်ကိုေတာ့ သူတို.သိသေလာက္ေျဖတတ္ၾကပါတယ္။ ပိုက္ဆံေပးရင္ရတာဘဲ ဆိုျပီးေတာ့ေတာ့မေျပာပါနဲ့၊ သူတို.ရဲ့ ၀မ္းစာကမွမေလာက္တာေလ။<br />၂ရက္၃ရက္ဆိုတဲ့ ေဆးရံုမွာ ဒီေန့ဆိုရင္ေတာ့ ၁၀ရက္တိတိၾကာသြားျပီ။ ဘာမွမျဖစ္ဘူးဆိုတဲ့ လက္ကိုလဲ ေပါင္ကအသားထုတ္ျပီး၊ လက္မွာျပန္ကပ္လိုက္ရတယ္။ ျမင္းျမီးနဲ့ခ်ဳပ္ရင္ ခ်ဳပ္ရိုးရာက်န္ခဲ့ျပီး၊ ရုပ္ဆိုးမွာစိုးလို.ဆိုျပီး၊ စတာပလာေတြနဲ့ စာရြက္ေတြခ်ဳပ္သလို ခ်ဳပ္ထားတာကို ရင္ကြဲေအာင္ ေအာ္ဟစ္ ျဖဳတ္ထုတ္ခဲ့ၾကျပီးျပီ။ စကားကို ခင္ခင္မင္မင္မေျပာတတ္တဲ့ ေဆးရံု၀န္ထမ္းေတြကိုလဲ ကိုယ္တို.၂ေယာက္ မသိခ်င္ေယာင္ ေဆာင္တတ္ခဲ့ျပီ။ ကို္ယ္လဲ မနက္ခင္း အလုပ္ျပီးတာနဲ့ ေဆးရံုတန္းသြား၊ ညဂ်ဴတီ၀င္ခါနီးမွ အိမ္ျပန္လာ။ ဒီလိုနဲ့ Christmas ေတာင္ ျပီးသြားခဲ့ေရာေပါ့။ နက္ဖန္ သို.မဟုတ္ သန္ဘက္ခါေတာ့ ေဆးရံုကဆင္းရေတာ့မယ္ ထင္တယ္ေလ။ သူငယ္ခ်င္းတို.လဲ ဆုေတာင္းေပးၾကေနာ္၊ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္း ေဆးရံုက ျမန္ျမန္ဆင္းရပါေစလို.ေပါ့။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-2464756545547977595?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-88992144015549854882008-12-17T10:08:00.000-08:002009-02-19T16:20:33.405-08:00<div style="text-align: center;">အခ်ိန္တန္ေတာ့လည္း<br />ငါျပန္ရေတာ့မယ္<br />ေစာင့္ေနတဲ့ နင့္မ်က္ႏွာေလး<br />ခဏတာေတြ.ျပီးရင္<br />ငါတစ္သက္လံုးထြက္ခြာပါ့မယ္<br />နင္မုန္းတယ္ဆိုရင္လည္း<br />ငါမေနပါဘူးဟာ<br />မာနေတြနဲ့ ျပည့္ေနတဲ့<br />ငါတို.အခ်စ္ေတြအတြက္<br />ေနာက္ဆံုး<br />အရမ္းခ်စ္တယ္လို.<br />ႏွဳတ္ဆက္ပါတယ္...<br />တာ့တာ၊ ဘိုင့္ဘိုင္<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8899214401554985488?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-31213870086585644682008-12-15T00:46:00.000-08:002009-02-19T16:21:31.224-08:00<div style="text-align: justify;">ငယ္ငယ္တုန္းကေပါ့။ ငါးတန္းႏွစ္ေလာက္ကျဖစ္မယ္။ သားအမိ၄ေယာက္ မန္းတေလးမွာ သၾကၤန္သြားက်ၾကတယ္။ မၾကီးက အရမ္းသြားဖူးခ်င္တာေလ။ အေမက မန္းတေလးသူဆိုေတာ့ အမ်ိဳးေတြအိမ္မွာတည္းၾကတာေပါ့။ တည္းျဖစ္တဲ့အိမ္က က်ံဳးေရွ.က။ သၾကၤန္ထြက္မလည္လဲ အိမ္ေရွ.မွာ မ႑ပ္ေတြကအျပည့္။ ရန္ေအာင္တို.၊ ေဇာ္၀င္းထြဋ္တို.လဲ လာဆိုၾကသလိုဘဲ။ အဲဒီအိမ္မွာ ေမာင္ႏွမ၄ေယာက္ရွိတယ္။ အစ္မ၂ေယာက္ကေတာ့ မၾကီးနဲ့ရြယ္တူ အပ်ိဳရြယ္ေလးေတြေပါ့။ က်န္တဲ့ေမာင္၂ေယာက္ကေမာင္ျမင့္နဲ့ ေမာင္ေစာတဲ့။ ေမာင္ျမင့္ေလးက ငယ္ေသးတယ္။ ၂တန္းေလာက္ဘဲရွိဦးမယ္။ ေမာင္ေစာက ေအးေလး (အစ္မလတ္)နဲ့ ရြယ္တူေတြေပါ့။ အမ်ိဳးေတြ တစ္ခါမွမဆံုဖူးၾကဘူးေလ။ ေရာက္ခါစမွာေတာ့ နဲနဲရွိဳးတိုးရွန့္တန့္ေပါ့။ အဘြားက ေမာင္ႏွမေတြ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေဆာ့ၾကလို.လဲေျပာေရာ၊ ၂ထပ္အိမ္ၾကီးကို ပတ္ေျပးလိုက္ၾကတာ။ ေဆာ့နည္းကလဲ မ်ိဳးစံု၊ ေမ်ာက္ရွံဳးၾကတယ္။ ေဆာ့လို.လဲျပီးေရာ မရွက္ၾကေတာ့ဘူး၊ ဟင္းလုစားၾက၊ ရန္ျဖစ္ၾကနဲ့ေပါ့။ အဘြားခ်က္ေကၽြးတဲ့ ၾကက္သားေထာင္းေလးကို သတိရေသးတယ္။ တစ္ရက္မွာဆို ေမာင္ႏွမ၄ေယာက္ ၂ေယာက္အိပ္ကုတင္ေပၚတက္ျပီး နပန္းလံုးၾကတာ၊ ၁နာရီေလာက္ၾကာမယ္။ ေမာေမာနဲ့အိပ္ေပ်ာ္ၾကေပါ့။ အိပ္ရာကလဲႏိုးေရာ ပုပ္ေစာ္နံတယ္ေပါ့။ ဟိုလူေရမခ်ိဳးလို. ဘာညာဆိုျပီးစၾကနဲ့။ ေတာ္ၾကာေနေတာ့ ပုပ္ေစာ္ကေတာ္ေတာ္နံလာတယ္။ လူၾကီးေတြကုတင္ကဖ်ာကိုလွန္ၾကည့္မွဘဲ အားလားလား ေျမြတစ္ေကာင္ ဗိုက္ေပါက္၊ ျပားခ်ပ္ျပီးေသေနေလရဲ့။ လူၾကီးေတြကဆို ေျမြေသျမင္မွဘဲ စိုးရိမ္လိုက္တာေျပာမေနနဲ့။ ဟီးဟီး ကံေကာင္းလို.။ ေျမြကေတာ့ ကံေတာ္ေတာ္ဆိုးသြားရွာတယ္။<br />သၾကၤန္က်ေတာ့ ပထမ၃ရက္မွာ အိမ္ေရွ.မွာဘဲ ေရထြက္ပက္ရတယ္။ လူၾကီးေတြက တစ္ေနကုန္ေရေဆာ့ရင္ ဖ်ားနာကုန္မွာစိုးလို.၊ မနက္ဆို ၉း၀၀ကေန ၁၁း၀၀၊ ညေနဆို ၄း၃၀ေက်ာ္မွ အျပင္ထြက္ခြင့္ေပးတယ္။ မနက္ ၁၁း၀၀ အိမ္ထဲျပန္ေရာက္တာနဲ့ ၄နာရီကို ခြဲခ်င္လွျပီ။ ေရထြက္ေဆာ့ခ်င္လို. အၾကံအဖန္လုပ္ၾကတာေပါ့။ ညေန၃း၀၀ေလာက္မွာ လူၾကီးေတြ စကား၀ိုင္းဖြဲ.ေျပာေနၾကတုန္းေလး ေမာင္ႏွမေတြ တိုင္ကပ္နာရီၾကီးနားကို ေယာင္လည္ေယာင္လည္နဲ့သြား၊ တစ္ေယာက္ပခံုးေပၚတစ္ေယာက္တက္၊ နာ၇ီလက္တံကို ေရႊ.ျပီး၊ အဘြားကို ၄း၃၀ျပီေရပံုး၊ ေရခြက္ေတြထုတ္ေပးေတာ့ဆိုျပီး ေတာင္းဆိုတာေပါ့။ ဒါေတာင္သူတို.က ၄း၃၀ေပမယ့္ ေနပူေသးတယ္ဆိုျပီးတားလို. တစ္ရက္က မထြက္ခဲ့ရဘူး။ ပူမွာေပါ့ ၃း၀၀ဘဲ၇ွိေသးတာကိုး။ ဟီးဟီး<br />ေနာက္ဆံုးေန့က်ေတာ့ အပ်ိဳမမမ်ားရဲ့ပြဲေပါ့။ ကားနဲ့လည္ၾကတယ္ေလ။ လူၾကီးေတြကေတာ့ ကားနဲ့လည္တာကိုေပ်ာ္ေပမယ့္ ကေလးမ်ားအဖဲြ.ကေတာ့ လမ္းမေပၚထြက္ျပီး ေရမပက္ရတာကိုဘဲ တအံု.ေႏြးေႏြးေပါ့။<br />တစ္ခါတည္းဘဲ ေရာက္ဖူးခဲ့တဲ့ မန္းတေလးသၾကၤန္က အမွတ္တရေလးေပါ့။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3121387008658564468?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-79659855351287144232008-12-14T15:42:00.000-08:002009-02-19T16:24:12.495-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SUWl_HC0chI/AAAAAAAAAOg/YJufhY1zty0/s1600-h/092638.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 302px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SUWl_HC0chI/AAAAAAAAAOg/YJufhY1zty0/s320/092638.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279808641802990098" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><br />ေက်ာင္းမဆင္းခင္ သူငယ္ခ်င္းေတြစုျပီး အိမ္ေစာေစာျပန္လာၾကတယ္။ အတန္းေဖာ္ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလး တစ္ေယာက္လည္း ပါလာတယ္။ ကားေပၚမွာေတာ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ေျပာၾကရင္းေပါ့။ ေလ်ာက္ေျပာၾကရင္းနဲ့ ကိုယ္ေကာင္မေလးေတြ အမ်ားၾကီးထားတဲ့ ဘက္ကိုေရာက္သြားၾကတယ္။ ေထြးေလးကအရမ္းစြံတယ္ ဘာညာေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းကေျပာတယ္၊ နင္ဘယ္ေလာက္စြံစြံ နင္လိုက္လို.မရတဲ့ အစ္မၾကီးတစ္ေယာက္ ရွိတယ္တဲ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ.မွွာ ေစာ္ကားခံလိုက္ရသလိုဘဲ။ ခ်က္ခ်င္းမာနက ေထာင္ထလာတယ္။ ဘယ္သူလဲ၊ ဘယ္ဌာနကလဲ။ ငါရေအာင္လုိက္ျပမယ္ေပါ့။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေလာင္းေၾကးစားေၾကး ပြဲေလးတစ္ခု ဖန္တီးျဖစ္ၾကတယ္။ ၁လအတြင္း အဲဒီမမကို ရေအာင္လိုက္၊ မရရင္ အရွံဳးေပါ့။ ေလာင္းေၾကးကိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အဲဒီေန့က အျပန္မွာေတာ့ ေမွ်ာ္လင့္စိတ္ကူးယဥ္ျခင္းေတြအျပည့္နဲ့ေပါ့။ သူမကို က်လာေအာင္ ဘယ္လိုခ်ဴရမလဲလို.ေလ။ အမွန္တကယ္ေတာ့ အဲဒီမမကို နာမည္ေတာင္မၾကားဖူးဘူး။ မ်က္ႏွာျမင္ဖူးဖို.ဆို အေ၀းၾကီး။<br />သူငယ္ခ်င္းေပးသြားတဲ့ ဟန္းဖုန္းနံပါတ္ေလးတစ္ခုဘဲ ကိုယ့္လက္ထဲမွာ အဆက္အသြယ္လုပ္စရာရွိတယ္။ မထူးဘူးကြာဆိုျပီး၊ ဖုန္းနံပါတ္ေတြကို ေကာက္ႏွိပ္မိတယ္။ ဟဲလို...တဲ့။ ေကာင္မေလးေတြ ပဲေလးနဲ့ ဖုန္းထူးေနက် အသံမ်ိဳးေလး။ အသံခ်ိဳခ်ိဳေလး။ ကိုယ္ကေတာ့ ရင္ေတြတုန္ေနတယ္။ ေဟာက္လႊတ္မွာလဲ ေၾကာက္သား။ မထူးဘူးဆို အားတင္းျပီး ေျပာျဖစ္တယ္။ မမကို ခင္ခ်င္လို.ပါလို.။ သူမ နဲနဲစဥ္းစားေနပံုရတယ္။ ျပီးမွ ဘယ္အတန္းကလဲ၊ ဘယ္ႏွစ္ကလဲေမးတယ္။ ကိုယ္ျပန္ေျဖေတာ့ ကိုယ့္ကို လံုး၀မသိဘူးတဲ့။ ဟီး အားရစရာဘဲ။ ကိုယ္က ကိုယ့္နာမည္ကို ေကာင္မေလးတိုင္းသိတယ္လို. ထင္ေနတာ။ ဒါေပမယ့္ စကားေကာင္းေကာင္းျပန္ေျပာပါတယ္။ ဒီလိုနဲ့ မထင္မွတ္ဘဲ ဖုန္းဇာတ္လမ္းေလးကို ၁၀ရက္ေလာက္ လုပ္ျဖစ္တယ္။ ၾကားအခ်ိန္ေတြမွာလဲ မမသြားေလရာလိုက္ေခ်ာင္း၊ အေၾကာင္းေတြ စံုစမ္းေပါ့။ မမက အစိုးရဘက္က အေကာင္ေတာ္ေတာ္ၾကီးၾကီးရဲ့ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီး။ ေက်ာင္းကိုလာရင္ ပါဂ်ဲရိုးၾကီးစီးျပီးလာတယ္။ ၅ခနဲ့ မမဆိုရင္ လူတိုင္းသိသူေပါ့။ ဟန္းဖုန္းေတြ စေပၚကာစ အခ်ိန္မွာ နံပါတ္အမ်ိဳးမ်ိဳးေျပာင္းျပီး သံုးႏိုင္သူတစ္ေယာက္။ မမရဲ့ ဆိုးတဲ့ အခ်က္က ရည္းစားမ်ားျခင္း။ ဒါေပမယ့္ ေက်ာင္းက ေကာင္ေေလးေတြနဲ့ ရည္းစားမထားဘဲ၊ အျပင္ကလာတဲ့ အစ္ကိုၾကီးေတြနဲ့သာ တြဲတတ္တယ္။ မမကို ပ်က္စီးေနသူလို. ေျပာၾကတဲ့သူေတြက အမ်ားၾကီး။ ဘယ္သူေတြ ဘာဘဲေျပာေျပာ ဖုန္းဆက္လိုက္တဲ့ ၁၀ရက္အတြင္းမွာ မအိပ္ႏိုင္ မစားႏိုင္ စြဲလန္းခဲ့ရသူက ကိုယ္။<br />မမက ျမင္ဖူးခ်င္တယ္ဆိုလို. ခ်ိန္းထားတဲ့ေန့မွာ၊ အေရးၾကီး ပရက္တီကယ္နဲ့ က်ဴတိုရီယယ္ရွိတာကို ဖ်က္ျပီး၊ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေအာ္တာခံျပီး သြားေတြ.ခဲ့တယ္။ တကယ္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ေတြ့ၾကေတာ့ ဖုန္းထဲမွာခ်ိဳသေလာက္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြေရွ.မွာက် မခ်ိဳေတာ့ပါလားမရယ္။ ကိုယ္က အရမ္းကို တစ္ဖက္သက္ အရူးအမူးျဖစ္လို. လက္ခံေတြ.ေပးရတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ ဖုန္းထဲမွာတုန္းကေတာ့ မင္းကို ျမင္ဖူးခ်င္လို.၊ ဒီေန့မွ မင္းနဲ့မေတြ.ရရင္ မမေနလို.မရေတာ့ဘူးလို. ကိုယ္ရူးေအာင္ေျပာခဲ့တဲ့ မမအသံေတြ။ လက္ေတြ.မွာေတာ့ Max Orange တစ္ပုလင္းကို ေသာက္ရင္း မမေရွ.မွာ ေက်ာက္ရုပ္တစ္ခုလို ထိုင္ခဲ့ရတာေပါ့။ (အဲဒီခ်ိန္ကစျပီး၊ ကိုယ္ေန့တိုင္း မမေရွ.မွာ Max Orange ကိုေသာက္ရင္း လေပါင္းမ်ားစြာ ေနခဲ့ရတယ္၊ ခုေတာ့ Orange ကို အရမ္းမုန္းသြားျပီ) စေနာက္တတ္တဲ့ မမသူငယ္ခ်င္းေတြက ကိုယ့္ကိုသနားလာၾကတယ္။ မမကို အဲေလာက္ရူးေနတာကို ဆူေျပာစျပဳလာတယ္။ အျမဲမခြဲတမ္း တတြဲတြဲ ျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအုပ္နဲ့ ေ၀းလာတယ္။ စာသင္ခ်ိန္ေတြမွာ စာသင္ခန္းထဲ၇ွိရမယ့္အစား ကင္န္တင္းနဲ့ မမတို. စာသင္တဲ့အေဆာင္ေရွ.မွာဘဲ အခ်ိန္ကုန္တတ္လာတယ္။ ညေနခင္း စာက်က္ခ်ိန္ကေန မမဆီဖုန္းဆက္ခ်ိန ္ျဖစ္လာတယ္။ Shopping မထြက္တတ္တဲ့ သူက မမလိုခ်င္သမွ် ၀ယ္ေပးဖို.၊ ၀ယ္သမွ်အထုပ္ေတြ ဆြဲေပးဖို. မညည္းမညဴ လုပ္တတ္လာတယ္။ ဘယ္ေကာင္မေလးကိုမွ စိတ္မ၀င္စားႏိုင္ေတာ့ေအာင္ မမျပဳစားထားတယ္။ ကဗ်ာစာအုပ္ထုတ္ေတာ့ တစ္အုပ္လံုးမမအေၾကာင္းေတြခ်ည္း ေရးျဖစ္တယ္။<br />ကို္ယ္ေက်ာင္းမတတ္ဘူးလို. ေျပာထားတဲ့ေန့မွာ မမက သူ.ခ်စ္သူကို ေက်ာင္းကိုေခၚလာတယ္။ ကိုယ္ကလဲ ကံဆိုးစြာနဲ့ မမနဲ့မေတြ.ရရင္ မေနႏိုင္လို.၊ ရွိတဲ့ ကိစကိုဖ်က္ျပီး ေက်ာင္းကိုအေရာက္လာမိတယ္။ ကင္န္တင္းမွာ ကိုယ္တို.ထိုင္ေနက်ေနရာမွာ မမကို အစ္ကိုၾကီးတစ္ေယာက္နဲ့ တြဲေတြ.လိုက္ရတယ္။ မမကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ အံ့ၾသသြားတယ္။ သူ.သူငယ္ခ်င္းတြကလဲ မေနႏိုင္စြာ ေထြးေလး ေက်ာင္းမတတ္ဘူးဆိုတဲ့။ ေဘး၀ိုင္းက သူငယ္ခ်င္းေတြက မၾကားတၾကားလွမ္းစေနတယ္။ ကိုယ္ဘာမွ မၾကားေတာ့ဘူး။ ရင္ေတြအရမ္းခုန္တာ ျမန္ေနတယ္၊ ခ်က္ခ်င္းငိုခ်င္လာတယ္။ မမကေတာ့ ခပ္တည္တည္ဘဲ ထိုင္ေလတဲ့။ ေအးေပါ့ အမွန္တကယ္ေတာ့ ကိုယ္ကဘဲ တစ္ဖက္သက္ရူးမိတာကိုး။ ကိုယ္ေတာင္မွ (အရင္ေကာင္မေလးေတြတုန္းက ခဏခဏျဖတ္ခဲ့မိတာဘဲ။) သူလဲ ကိုယ့္ကို ၾကာၾကာဘယ္စိတ္၀င္စားႏိုင္ပါ့မလဲေနာ္။ ဒါေပမယ့္ေလ ကိုယ္ဘယ္သူကိုမွ အရူးမလုပ္ခဲ့ဘူး။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘဲ ကိုယ့္ေဘးမွာ ေကာင္မေလးေတြရွိေနတယ္ဆိုတဲ့ သာယာမွဳတစ္ခုအတြက္နဲ့ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ စြဲလန္းေအာင္ဆက္မလုပ္ဘူး။ မမေျပာတဲ့အတိုင္း ခံုမွာ၀င္ထိုင္ျဖစ္တယ္။ သူ.အစ္ကိုၾကီးနဲ့ မိတ္ဆက္ေပးတယ္။ ကိုယ္မခံႏိုင္ေတာ့လို. အဲဒီ၀ိုင္းကေန ထြက္ေျပးခဲ့တယ္။ ကင္န္တင္းအျပင္ဖက္ကို ေရာက္တာနဲ့ ေခါင္းေတြအ၇မ္းမူးလာတယ္။ အဲဒီေန့က ေက်ာင္း၀င္းထိပ္မွာ ကိုယ္မူးလဲခဲ့တယ္။<br />ေနာက္ေန့ေတြ ဖုန္းထပ္ဆက္ေတာ့၊ ထပ္ေတြ.ၾကေတာ့ မေျပာင္းလဲတဲ့ပံုစံနဲ့ ဆက္ေတြ.ၾကတယ္။ ကိုယ္လဲဆက္ရူးခဲ့တယ္။မမရဲ့ အျမဲေျပာင္းလဲေနတတ္တဲ့ ခ်စ္သူေတြအတြက္ ကိုယ္ၾကိတ္ငိုခဲ့ရတယ္။ တစ္ႏွစ္ျပည့္တဲ့ေန့မွာ ပထမဆံုးစေတြ.တဲ့ေန့က အက်ီေလးကို အမွတ္တရ၀တ္ဆင္ေပးလာတဲ့ မမကို အရမ္းေက်းဇူးတင္မိတယ္။ အိမ္လာလည္ဖို. မမကခဏခဏ ဖိတ္ေခၚခဲ့ေပမယ့္၊ အိမ္ေရွ.က ျဖတ္ေလ်ာက္တာနဲ့တင္ ခမ္းနားလြန္းတဲ့ မမရဲ့အိမ္ကို ၀င္မလည္ရဲခဲ့ဖူး။<br />စာေမးပြဲအရမ္းနီးေနျပီ။ မမေရာကိုယ္ေရာ၊ အေရးၾကီးတဲ့ႏွစ္ေတြေရာက္ေနၾကျပီ။ ကိုယ္စာမက်က္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ မမမ်က္ႏွာမွာဘဲ ေက်ာင္းသင္ခန္းစာရွိေနသလို ဖတ္ေနခဲ့တဲ့ ရလာဒ္ကေတာ့ အဲဒီႏွစ္မွာ ကိုယ္စာေမးပြဲက်တယ္။ မမကေတာ့ ဂုဏ္ထူးေတြနဲ့ေအာင္ျပီး၊ ေက်ာင္းျပီးသြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းထဲမွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း က်န္ခဲ့တယ္။ ၾကာေတ့ာလဲ မမကိုယ့္ကိုေမ့သြားတယ္။ ကိုယ့္ဘက္ကေတာ့ November 11ရက္ (မမနဲ့ စေတြ.ခဲ့ရတဲ့ေန့ေလး)ကို ခုထိေမ့မရေသးဘူး။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7965985535128714423?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-60922574857094182502008-12-10T21:40:00.000-08:002009-02-19T20:56:08.285-08:00<div style="text-align: center;">မင္းေၾကာင့္ ငါအိပ္မေပ်ာ္တာ<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီ<br />အခ်ိန္ရွိတိုင္း မင္းကို<br />ရင္ခုန္ေနတတ္တာ<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီ<br />မင္းလာမယ့္လမ္းကို<br />ငါေမွ်ာ္ေနတတ္တာ<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီ<br />မင္းေနာက္မွာ အရိပ္လို<br />ငါကပ္ေနတတ္တာ<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီ<br />မင္းမရွိဘဲ<br />ငါဘယ္မွမသြားေတာ့တာ<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီ<br />မင္းကေကာ<br />ဒါေတြကို မသိတာလား<br />မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနတာလား<br />ငါကေတာ့<br />ေမွ်ာ္လင့္ရင္း.....ရူးေပါ့။<br />အဲဒါကိုလည္း<br />လူေတြအကုန္သိေနျပီဘဲေလ<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6092257485709418250?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-4349268535736151982008-12-10T21:15:00.000-08:002009-02-19T20:58:02.866-08:00<div style="text-align: justify;">ေက်ာင္းတတ္ေနာက္က်လို. Fresher Welcome ကိုမမွီလိုက္ဘူး။ King &amp; Queen ကေရြးျပီးျဖစ္သြားျပီ။ ကိုယ္တို.ေမဂ်ာက သူမ်ားေတြေလာက္ အေခ်ာအလွမေပါေလေတာ့ Prince ေတြ Princess ေတြေတာ့ မပါဘူးေပါ့။ ေထြးေလးတို.ကံတတ္ပံုက ေနရင္းထိုင္ရင္ ေက်ာင္းေရာက္တာ ၁ပတ္ဘဲရွိေသးတယ္ Jack တန္းရတယ္။ ေဟေဟ့။ အဲဒီလိုဆိုေတာ့ Queen ကိုလိုက္တာေပါ့။ သူကလဲ အီစီကလီျပန္လုပ္တယ္။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အအီလြန္ျပီး သူငယ္ခ်င္းအရင္းၾကီးေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကတယ္။<br />ေနာက္ေတာ့ chemical ဌာနက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က ဖုန္းဆက္တယ္။ ခင္ခ်င္လို.တဲ့။ ဒီကလဲ ခင္တာေပါ့။ (အားနာတတ္တယ္ေလ)။ ဒီလိုနဲ့ အခင္လြန္ကုန္ၾကေရာ။ သူနဲ့တြဲေနတုန္း IT ကေကာင္မေလးနဲ့လဲ တြဲျဖစ္ေသးတယ္။ Civil Queen လဲပါတယ္၊ PR ကလဲပါတယ္။ အကုန္အစံုပါဘဲ။အဲဒီမွာဘဲ ၂ပတ္၁ေယာက္ဆိုျပီး ျဖစ္ကုန္တာဘဲ။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြကေတာ့ အေပ်ာ္ရႊင္ခဲ့ရဆံုးဘဲ။ မိုးမျမင္ေလမျမင္ေပါ့။ ကိုယ္လဲေပ်ာ္တယ္၊ သူတို.လဲေပ်ာ္ၾကတယ္။ ပိုက္ဆံကေတာ့ ေသာက္ေသာက္လဲကုန္တယ္။ ကုန္မွာေပါ့ ေကာင္မေလးေတြအတြက္ ၀ယ္ေပးလိုက္ရတဲ့ လက္ေဆာင္၊ လုပ္လိုက္ရတဲ့ Romantic၊ မျပီးႏိုင္တဲ့ အထိမ္းအမွတ္ေတြ။ အေမေပးတဲ့ မုန္.ဖိုးကလဲမေလာက္။ အျပင္၀င္ေငြကလဲ မရွာတတ္။ အစ္မေတြရွိတဲ့ ႏုိုင္ငံျခားကို ပိုက္ဆံလွမ္းေတာင္း၊ အစ္မလတ္ကေတာ့ ပို.ရွာပါတယ္။ ေတာင္းသေလာက္ ဘယ္ေတာ့မွ မညည္းဘူး။ အမွန္ဆို သူနဲ့ကိုယ္က တစ္ႏွစ္ဘဲကြာတာ။<br />အရမ္းေပ်ာ္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြျပီးေတာ့၊ အရမ္းငိုခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြက မထင္မွတ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ေ၇ာက္ရွိလာတာပါဘဲ။ အဲဒီဇာတ္လမ္းကိုစတာ သူငယ္ခ်င္း ေ၀ျဖိဳးနဲ့ အေလာင္းအစားလုပ္ရင္ကေပါ့။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-434926853573615198?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-4193333710512395952008-12-08T08:04:00.000-08:002009-02-19T20:59:01.717-08:00<div style="text-align: justify;">နားရက္ရတာနဲ့ တစ္ေန့လံုး အစ္မရန္ကုန္ကပါလာတဲ့ စာအုပ္ေတြကို စိတ္တိုင္းက်ထိုင္ဖတ္ေနျဖစ္တယ္။ စာဖတ္ရင္းအေမ့ကို ေတာ္ေတာ္သတိရေနတယ္။ ဖတ္ေနတဲ့ ေရႊအျမဳေတစာအုပ္မွာကလည္း မိဘေက်းဇူးအေၾကာင္းေတြ၊ အေဖအေၾကာင္း၊ အေမအေၾကာင္းေတြေရးထားတာက မ်ားေနတယ္။ အခုေလာေလာဆယ္ျဖစ္ေနတာက အေမ့ကိစ။ အေမက အစ္မနဲ့မွာလိုက္တယ္တဲ့၊ သူဒီႏိုင္ငံကို ျပန္လိုက္မလာေတာ့ဘူး၊ ေထြးေလးကိုဘဲ သူ.ဆီျပန္လႊတ္လိုက္လို. ေျပာတယ္။ ကိုယ့္ဘ၀မွာေလ ဘယ္အလုပ္ကိုဘဲ လုပ္လုပ္၊ အေမက အိမ္နဲ့ေ၀းတယ္ေျပာလို.၊ အေမကစိတ္မခ်လို.၊ အေမကမၾကိဳက္လို.နဲ့ အလုပ္ေပါင္းမ်ားစြာကို ေျပာင္းခဲ့ ထြက္ခဲ့ရပါတယ္။ အေမ့ကို မျငီးျငဴခ်င္ေပမယ့္၊ အလုပ္တစ္ခုမွာ Work experiance ဆိုတာ ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးေၾကာင္း အလုပ္လုပ္ဖူးတဲ့ လူတိုင္းနားလည္မွာပါ။ အလုပ္ထဲကို ၀င္ျပီဆိုတာနဲ့ ရာထူးဆိုတာကို လူတိုင္းမက္မွာပါဘဲေလ။ ကိုယ္လဲ အဲလိုဘဲေပါ့။ အလုပ္တစ္ခုစလုပ္တယ္၊ သင္ယူတယ္၊ တတ္ေျမာက္လို. ရာထူးေလးရဖို.ေစာင့္ေနျပီဆို၊ အေမက ဟိုအလုပ္ေျပာင္းေတာ့ ဒီအလုပ္မွာ စိတ္မခ်လို.၊ အိမ္နဲ့ေ၀းလို. အစရွိသျဖင့္ ေခါင္းစဥ္အမ်ိဳးမ်ိဳးတပ္ျပီး၊ ထြက္ခိုင္းတတ္ပါတယ္။ အလုပ္ထြက္ျပီးေတာ့လည္း ျငိမ္ျငိမ္မေနရပါဘူး၊ စိတ္ေလမွာစိုးလို.ဆိုျပီး ေနာင္တစ္ခုကို ရွာေပးပါတယ္။ (အလုပ္ေတြ ရွားပါးတဲ့ေခတ္ၾကီးမွာ ကိုယ့္အေမက အလုပ္ရွာတာအလြန္ေတာ္ပါတယ္။) အခုလဲ ရန္ကုန္မွာ လုပ္ေနတဲ့အလုပ္ကို သူဘဲ အတင္းထြက္ခိုင္းျပီး၊ ဒီမွာလာလုပ္ခိုင္းတယ္။ အခုအားလံုးအထိုင္က်ေနေတာ့လည္း၊ သူတစ္ေယာက္တည္း ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး၊ ၃အတြင္း အလုပ္ထြက္ျပီး ျပန္ခဲ့ေတာ့တဲ့။ ဟူး..စိတ္လဲညစ္ပါရဲ့။ အေမတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ေနမွာလဲ ေတြးပူမိပါရဲ့။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ကိုယ့္ဘ၀တက္လမ္းအတြက္ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေပၚ ကိုယ္ရပ္တည္ခ်င္ပါျပီ။ ကိုယ္ပိုင္၀င္ေငြေလးနဲ့ အေမ့ကို ရွာေကၽြးခ်င္ပါေသးတယ္။ အေမကအဲဒါေတြနားမလည္ဘူးဗ်ာ။ သူသိတာက ကိုယ္ကအငယ္ဆံုး၊ ကိုယ့္အတြက္အလုပ္ဆိုတာ စိတ္မေလရံု ေန့တိုင္းလုပ္စရာအလုပ္တာ၀န္ေလး တစ္ခုရေနရင္ ေတာ္ျပီလို. တြက္ထားပံုရတယ္။ အိမ္အတြက္ ေငြရွာစရာ၊ပူစရာမလိုဘူးလို. ထင္ေနပါတယ္။ ကိုယ္လဲ အေမ့ကိုလြမ္းတာေပါ့၊ အိမ္ကိုလည္း ျပန္ခ်င္တာေပါ့။ ဒါေပမယ့္ အလုပ္တစ္ခုကိုလဲ လြယ္လြယ္နဲ့ စြန့္မထားခဲ့ခ်င္ဘူး။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားမွာ အစ္မေတြနဲ့အတူ တစ္ဟိုတယ္တည္းမွာ ကိုယ္၀ါသနာလဲပါ၊ လစာလည္းေကာင္းတဲ့အလုပ္တစ္ခုကို ရတယ္ဆိုတာ နည္းတဲ့ကုသိုလ္လားေနာ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္က်ေတာ့ ေပ်ာ္ရႊင္ျပီး၊ ေမေမကေတာ့ တစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္ အားငယ္ေနမွာကို မျမင္ရက္ျပန္ဘူး။ ဒိကို ဘာလို.မ်ားျပန္မလာခ်င္လဲ မသိပါဘူးကြာ။ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ ဘာမွ မစဥ္းစားခ်င္ေသးဘူးဗ်ာ။ ရွိတဲ့အလုပ္ေအးေဆးလုပ္ျပီး ၃လျပည့္တာ ထိုင္ေစာင့္လိုက္ဦးမယ္။ အေမမ်ား စိတ္ေျပာင္းလို ေျပာင္းျငားေပါ့ေနာ္။ ျပန္ရေတာ့လဲ ထံုးစံအတိုင္း အေမ့လုပ္စာ ထိုင္စားလိုက္ဦးမယ္ကြာ။ အံုးစားတယ္။</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-419333371051239595?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-67330276438261899112008-12-06T23:04:00.001-08:002009-02-19T21:02:58.112-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4SoREXmI/AAAAAAAAAOY/VWfFzHEzuQQ/s1600-h/Photo0020.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4SoREXmI/AAAAAAAAAOY/VWfFzHEzuQQ/s320/Photo0020.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276943649836654178" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4SKeCJpI/AAAAAAAAAOQ/Hhna-oOV49c/s1600-h/Photo0024.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4SKeCJpI/AAAAAAAAAOQ/Hhna-oOV49c/s320/Photo0024.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276943641837971090" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4R3FySYI/AAAAAAAAAOI/LWqahuAkD6U/s1600-h/Photo0018.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4R3FySYI/AAAAAAAAAOI/LWqahuAkD6U/s320/Photo0018.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276943636635994498" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4RfuubLI/AAAAAAAAAOA/2b9-lIiICh8/s1600-h/Photo0050.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STt4RfuubLI/AAAAAAAAAOA/2b9-lIiICh8/s320/Photo0050.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276943630365256882" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6733027643826189911?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-18863449701982161222008-12-06T22:21:00.000-08:002008-12-06T23:00:16.518-08:00<div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDsIOfpI/AAAAAAAAAN4/DjORwBW6Kt8/s1600-h/Photo0049.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDsIOfpI/AAAAAAAAAN4/DjORwBW6Kt8/s320/Photo0049.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276936796105506450" border="0" /></a>ဒီေန့ေတာ့ စာေရးရမွာပ်င္းလို. ထိုင္ဆြဲျဖစ္တဲ့ ပံုေလးေတြတင္ျဖစ္တယ္။<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDVFutpI/AAAAAAAAANw/bhN9-G5n4Kc/s1600-h/Photo0046.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDVFutpI/AAAAAAAAANw/bhN9-G5n4Kc/s320/Photo0046.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276936789921019538" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDJqb_lI/AAAAAAAAANo/uxcoXok_uYs/s1600-h/Photo0045.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyDJqb_lI/AAAAAAAAANo/uxcoXok_uYs/s320/Photo0045.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276936786853756498" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyC6RFraI/AAAAAAAAANg/pMd4RN5QE1g/s1600-h/Photo0044.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyC6RFraI/AAAAAAAAANg/pMd4RN5QE1g/s320/Photo0044.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276936782720904610" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyChCUrCI/AAAAAAAAANY/_98d2A25rg0/s1600-h/Photo0042.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtyChCUrCI/AAAAAAAAANY/_98d2A25rg0/s320/Photo0042.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276936775948086306" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtvAbMKsLI/AAAAAAAAANQ/gFlg8Ls1RPQ/s1600-h/Photo0038.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtvAbMKsLI/AAAAAAAAANQ/gFlg8Ls1RPQ/s320/Photo0038.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276933441484140722" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_9OlLCI/AAAAAAAAANI/XJHROjIiVbM/s1600-h/Photo0037.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_9OlLCI/AAAAAAAAANI/XJHROjIiVbM/s320/Photo0037.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276933433441201186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_qsDqjI/AAAAAAAAANA/behNZYqyRKc/s1600-h/Photo0040.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_qsDqjI/AAAAAAAAANA/behNZYqyRKc/s320/Photo0040.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276933428464560690" border="0" /></a><br />ဒါေလးကေတာ့ ေကာင္မေလးအသစ္ကေလးကို ေပးဖို. ----အဟဲ<br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_aW3gYI/AAAAAAAAAM4/gKtpKT3YimM/s1600-h/Photo0039.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_aW3gYI/AAAAAAAAAM4/gKtpKT3YimM/s320/Photo0039.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276933424080716162" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_FXX8uI/AAAAAAAAAMw/gGgSrf76FqU/s1600-h/Photo0031.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/STtu_FXX8uI/AAAAAAAAAMw/gGgSrf76FqU/s320/Photo0031.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5276933418445697762" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1886344970198216122?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-47197367551437824192008-12-04T21:01:00.000-08:002008-12-05T21:01:11.554-08:00<div style="text-align: justify;">ဒီတစ္ခါေတာ့ ၾကားကအေၾကာင္းေလးေတြ ေက်ာ္လိုက္ျပီး၊ GTC ဇာတ္လမ္းေလးေတြ စလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္။<br />သူမ်ားေတြတကသိုလ္စတတ္ေနတဲ့အခ်ိန္ ေထြးေလးတို.ဘယ္ေခ်ာင္မွာ အိပ္ေပ်ာ္ေနလဲေတာ့မသိဘူး၊ GTC ေက်ာင္းေတြဖြင့္ျပီး ၂လေလာက္ေနေတာ့ အေမကသူ.ရံုးက အသိတစ္ေယာက္ရဲ့သား ေက်ာင္းတတ္ေနရျပီေျပာမွ၊ သူကိုယ္တိုင္ သန္လ်င္သြား၊ စံုစမ္းမွဘဲ ေက်ာင္းတတ္ရမယ္မွန္းသိေတာ့တယ္ေလ။ ေက်ာင္းစတတ္တဲ့ေန့က ေက်ာင္းကိုေရာက္ေတာ့ ညေန၁း၃၀ေလာက္ရွိေနျပီ။ အေမ့ေနာက္ကေန ကုပ္ေခ်ာင္းေခ်ာင္းနဲ့လိုက္ရင္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ မခုတ္တတ္တဲ့ေၾကာင္ေလးလိုေပါ့။ ေက်ာင္းသားေရးရာမွာ စာရင္းေတြဘာေတြသြင္းျပီး၊ တတ္ရမယ့္အတန္းနဲ့ အခ်ိန္စာရင္းကို အေမကယူျပီးေရွ.ကသြား၊ အိမ္အကူအစ္မၾကီးက ေက်ာပိုးအိတ္ေလးလြယ္ျပီးေနာက္ကလိုက္၊ ကိုယ္ကေတာ့ သူငယ္တန္းတတ္တဲ့ကေလးလို အေမ့လံုျခည္စဆြဲျပီးမလိုက္ရံုတမယ္ ေဘးကေနလိုက္ေပါ့။ (အဲဒီကိစ သူငယ္ခ်င္းေတြကျပန္ေျပာရင္ ေတာ္ေတာ္ရွက္တယ္၊ သူတို.ကေျပာတယ္ တက္ကသိုလ္တတ္တာ သူငယ္တန္းေက်ာင္းလိုက္အပ္သလိုဘဲတဲ့)<br />စာသင္ရမယ့္အတန္းထဲ အေမကဦးေဆာင္ျပီး၀င္သြားေတာ့ စာသင္လက္စေက်ာင္းသားေတြက ျပဴးျပဴးျပဲျပဲ လွမ္းၾကည့္ေပါ့။ မသိရင္ အေမကဘဲအသက္ၾကီးမွ ေက်ာင္းလာတတ္တဲ့ ေက်ာင္းသူသစ္ က်ေနတာဘဲ။ အဟီး။<br />မွတ္မွတ္ရရ အဲဒီအခ်ိန္က drawing အခ်ိန္။ ဆရာက စာသင္တာကိုရပ္ျပီး အေမနဲ့ စကားေလးဘာေလးေျပာ၊ ေနာက္ေတာ့ ၾကိဳက္တဲ့ေနရာသြားထိုင္ဖို. ေျပာေတာ့၊ အေမက စာသင္ခန္းကို တစ္ခ်က္ေလ့လာျပီး၊ ေနာက္ဆံုးနီးပါးမွာ ၂ေယာက္တည္း drawing ဆြဲေနတဲ့ ေကာင္မေလးေတြနားကိုသြားဖုိ.ေျပာတယ္။ ကိုယ္လဲ ေက်ာပိုးအိတ္ေလးယူျပီး၊ မ်က္ႏွာေသေလးနဲ့ သြားထိုင္တာေပါ့။ အေမက ေဘးကေကာင္မေလးေတြကို နာမည္ေမးျပီး၊ ကိုယ္နဲ့မိတ္ဆက္ေပးေပါ့။ သူတို.ကို မွာစရာရွိတာမွာျပီးေတာ့ စာသင္ခန္းထဲကေနထြက္ျပီး၊ အျပင္မွာ ေက်ာင္းဆင္းတဲ့ အထိေစာင့္ေပါ့။ ညေနအိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ အေမက ေနာက္ေန့လည္း အဲဒီေကာင္မေလးေတြနဲ့ဘဲ တူတူထိုင္ဖို.၊ သူတို.က စာၾကိဳးစားပံုရတဲ့အေၾကာင္းေျပာတယ္။ ကိုယ္ကလည္းစကားနားေထာင္စြာနဲ့ဘဲ အဲဒီေကာင္မေလးနဲ့ မခြဲမခြာေနႏိုင္ေအာင္ၾကိဳးစားလုိက္ပါတယ္။<br />သူ.နာမည္က "ခင္" တဲ့။ အေမအပ္ခဲ့တဲ့ ေကာင္မေလး ၂ေယာက္ထဲက ေခ်ာေခ်ာေလးတစ္ေယာက္ေပါ့။ အဲဒီေကာင္မေလးက ရုပ္ကေလးေခ်ာသေလာက္၊ စာလဲအရမ္းေတာ္တယ္။ အေမအခန္းထဲက ထြက္သြားအျပီး၊ ဆရာလည္းစာသင္ခ်ိန္တစ္ခ်ိန္ျပီးသြားေတာ့ အခန္းထဲကလူေတြက လာစပ္စုၾကတယ္။ ပထမဆံုးေမးၾကတဲ့ ေမးခြန္းက နင္က ေယာက်ာ္းေလးလား၊ မိန္းကေလးလားတဲ့။ ကိုယ္ျပန္ေျဖစရာမလိုလိုက္ပါဘူး၊ အေမအပ္သြားတဲ့ ေကာင္မေလးကဘဲ၊ ကိုယ္ကမိန္းကေလးျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း၊ ကိုယ့္နာမည္၊ ကိုယ္ဆယ္တန္းကို ဘယ္နွမွတ္နဲ့ေအာင္လာေၾကာင္း သူကဘဲ အကုန္၀င္ေျဖသြားပါတယ္ (ေတာ္တယ္ေနာ္ စံုစမ္းေရးက)<br />ေနာက္ေန့ကေနစျပီး ေက်ာင္းေရာက္တာနဲ့ လိုအပ္သမွ်စာေတြအကုန္ သူရယ္၊ကိုယ္ရယ္၊ ေနာက္သူငယ္ခ်င္း ရယ္ ၃ေယာက္သား တူတူကူးၾကရပါတယ္။ နားမလည္တဲ့စာေတြလဲ ၇ွင္းျပ၊ သူတတ္တဲ့က်ဴရွင္မွာလည္း တူတူတတ္ဖို.မဲဆြယ္ရင္းေပါ့။ ဒီလိုနဲ့ အေနကလည္းနီး၊ သူကလဲေခ်ာ၊ စာအသင္လဲေကာင္းဆိုေတာ့ သိၾကတဲ့အတိုင္းဘဲ ၇င္ကခုန္တာေပါ့။ သူနဲ့ခ်စ္ေနတဲ့ ကာလေတြမွာကေတာ့ သူ.အၾကိဳက္ စာလိုက္က်က္ရင္းနဲ့ အခ်ိန္ကုန္ရတာမ်ားပါတယ္။ သူက ေတာ္ေတာ္ေတာ့ဆရာလုပ္ပါတယ္။ ရုပ္ကေလးေခ်ာသေလာက္ လိုက္တဲ့လူမရွိတာ မ်က္ႏွာတည္လြန္းလို.လို. ေကာင္ေလးေတြက ေျပာၾကပါတယ္။ ကိုယ္ကိုေတာ့ သူကေတာ္ေတာ္ႏိုင္ပါတယ္။ အေမနဲ့ကလဲ စာမက်က္ရင္ ဖုန္းဆက္တိုင္ေသးတယ္။ ၾကာလာေတာ့ စိတ္ရွဳပ္လာတာနဲ့ ျဖတ္ပစ္လိုက္ရတယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ.... ေကာင္မေလးရတာနဲ့မတူဘဲ ေက်ာင္းမွာ အေမေနာက္တစ္ေယာက္ရတာနဲ့တူေနျပီ။ တျခားဇာတ္လမ္းေလးေတြကလည္း စရွဳပ္ခ်င္ေနတာလဲ ပါသေပါ့ေလ။ သူမကေတာ့ ေအးေဆးဘဲ၊ ျဖတ္မယ္ေျပာေတာ့ ျဖတ္ခ်င္ျဖတ္ေပါ့တဲ့၊ ငါကေတာ့ဆံုးမစရာရွိတာ ဆက္ဆံုးမေနဦးမွာဘဲဆိုျပီး၊ ေက်ာင္းျပီးသြားတဲ့အထိ သူဆံုးမတာ ခံခဲ့ရပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4719736755143782419?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-45461223598962067642008-12-03T09:42:00.000-08:002008-12-03T10:10:39.300-08:00<div style="text-align: justify;">Alarm သံဆူဆူညံညံက Aircon ေအးေအးမွာ ေကြးေနေအာင္အိပ္ျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ေတာ့ နတ္ဆိုးသံ။ အဲဒီနတ္ဆိုးသံကို ပြစိပြစိလုပ္ရင္း၊ အိပ္ရာကေန မထမျဖစ္ထရျပီေပါ့။ မ်က္ႏွာသစ္၊ ေရခ်ိဳးျပီး၊ ခပ္ေႏြးေႏြးအ၀တ္ကို ၀တ္ဆင္ျပီး၊ ေအာက္ထပ္ကိုဆင္းခဲ့တယ္။ ဒီခ်ိန္ဆို သူမအလုပ္ကျပန္လာေတာ့မယ္ေလ။<br />အေဆာင္ေအာက္မွာ ျမိဳ.ထဲသြားၾကမယ့္သူတခ်ိဳ.က ဖယ္ရီေစာင့္ေနၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ " လင္း, ဘယ္သြားမလို.လဲတဲ့" လွမ္းေမးတယ္။ ကိုယ္က "သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ ကိုေစာင့္ေနတာ"လို. ခပ္တိုတိုေျဖရင္း၊ Hand Phone က music player ေလးကိုဖြင့္ျပီး၊ နားၾကပ္ေလးကို နားထဲခပ္ျမန္ျမန္ထိုးထည့္လိုက္တယ္။ မဟုတ္ရင္ ျပီးဆံုးမွာမဟုတ္ေတာ့တဲ့ ေမးခြန္းေတြ တရစပ္လာဦးမယ္။ အဲဒီေတာ့ သီခ်င္းကို volume အဆံုးထိဖြင့္ျပီး၊ စညး္ခ်က္ထဲေမ်ာပါပစ္လိုက္တာ ကိုယ့္အတြက္ အေကာင္းဆံုး အပန္းေျဖမွဳတစ္ခုဘဲေလ။ 90ne ရဲ့ "စလံုးမွာ" ဆိုတဲ့သီခ်င္းေလးကိုနားေထာင္ရင္း၊ သူမလာမယ့္လမ္းကို ေမွ်ာ္မိတယ္။ ၇း၂၀မိနစ္မွာ သူမစီးလာတဲ့ ဖယ္ရီကားေလးေရာက္လာတယ္။ ကိုယ္ေမ်ွာ္လင့္ေနတဲ့ လမင္းေလးက ျပံဳးေနတဲ့မ်က္ႏွာေလးနဲ့ ကားေပၚကေနဆင္းလာတယ္။ သူမသူငယ္ခ်င္းမေလးေတြနဲ့ စကားေျပာၾကရင္းေပါ့။ မ်က္ႏွာေပၚက်ေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္တစ္ခ်ဳ.ိကိုသပ္တင္ရင္း ကိုယ့္ေရွ.ကေနျဖတ္သြားေတာ့ သတိထားမိေနတယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္တစ္ခ်က္နဲ့အတူ အျပံဳးတခ်ိဳ.ကို လက္ေဆာင္ေပးသြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ သူမရဲ့ အေဆာင္တံခါး၀ဆီသို. တေရြ.ေရြ.ေပါ့။ ျပီးသြားျပီေလ....ကိုယ့္ရဲ့ တစ္ညေနေတာ့။ အျပန္လမ္းမွာ ရင္ထဲကတစ္ခုခု က်န္ေနခဲ့သလိုဘဲ။ ႏွလံုးသားဗလာနဲ့ေပါ့။<br />ဖယ္ရီေပၚက ဆင္းတာနဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ စကားေျပာရင္း၊ သူ.ကိုရွာမိတယ္။ ညေနအလုပ္ကျပန္တိုင္း ရီေ၀တဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ့ ေစာင့္ၾကည့္ေနတတ္တဲ့ တစ္ေယာက္ေပါ့။ ေတြ.ပါျပီ။ အေႏြးထည္အနီေရာင္ေလးက ေယာက်ာ္းမဆန္စြာ ျဖဴေနတဲ့ သူ.အသားအရည္နဲ့ အခ်ိဳးက်စြာ ၾကည့္ေကာင္းေနျပန္တယ္။ ေဆးဆိုးထားတဲ့ ဆံပင္ေရႊညိဳေရာင္ေလးေတြနဲ့ ဖံုးအုပ္ထားတဲ့ၾကားက သူ.ရဲ့မ်က္၀န္းေတြက အေရာင္ေတာက္ပစြာ သူမကိုစိုက္ၾကည့္လ်က္ေပါ့။ သူမနဲ့မ်က္လံုးခ်င္းဆိုင္ခ်ိန္မွာ ရွက္ျပီးေခါင္းငံု.သြားတတ္တဲ့ သူ.အမူအရာေတြက သူမရဲ့ "ကို"နဲ့ယွဥ္ရင္ေတာ့ အားနည္းခ်က္ေတြဘဲေပါ့။ ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ့ ကိုယ့္ကို ပိုးပမ္းေနပါတယ္ဆိုတဲ့ အသိက ခ်စ္သူရွိေနေပမယ့္လည္း၊ သာယာေနခ်င္ျပန္ေသးတယ္ေလ။ ျပီးေတာ့ ေကာင္ေလးက ခ်စ္စရာေလး။ ကေလးဆန္ဆန္ရုပ္ကေလးနဲ့။ အဲေလာက္၇ွက္တတ္တဲ့သူ.ကို မ်က္လံုးခ်င္းတစ္ခ်က္ဆံုေအာင္လုပ္ျပီး၊ အလွပဆံုးျပန္ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ သူ.ကိုေက်ာခိုင္းျပီး အေဆာင္တံခါးဆီသို. လွမ္းေလ်ာက္လိုက္တယ္ဆိုရင္ဘဲ ၊ ေကာင္ေလးကို လံုး၀ေမ့သြားျပီး၊ "ကို"ဆီဖုန္းဆက္ဖို.ကိုဘဲ ေတြးေတာရင္း........... ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4546122359896206764?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-45903980328831304332008-12-03T09:35:00.000-08:002008-12-03T09:42:13.388-08:00<div style="text-align: justify;">မနက္ ၆း၃၀ canteen ဖြင့္တဲ့အခ်ိန္ကို ဗိုက္ဆာဆာနဲ့ေစာင့္ေနတုန္း၊ မန္ေနဂ်ာ၀င္လာျပီး၊ guest floor မွာေရယိုေနလို. ေလွကားယူျပီးခ်က္ခ်င္းလိုက္ခဲ့ဆိုလို. ထေျပးရတယ္။ ညဂ်ဴတီထြက္ခါနီးဆိုေတာ့၊ လူကလည္း အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ့ေပါ့။ ေရယိုတဲ့ကိစ ေျဖရွင္းလို.ျပီးေတာ့ ၇း၃၀ေနျပီ။ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း (အစ္မလိုခင္ရတဲ့သူ) ဂ်ဴတီ၀င္ခါနီးျပီဆိုေတာ့၊ canteen မွာထိုင္ရင္းေစာင့္ေပါ့။ သူ.အတြက္ ႏို.တစ္ခြက္ယူျပီး၊ ေဘးမွာေနရာဦး၊ ေရာက္တတ္ရာရာ ေကာင္မေလးအေၾကာင္းေတြစဥ္းစားရင္း ေစာင့္ေပါ့။ သူလဲလာေရာ မုန္.ယူတဲ့အတန္းမွာ ၾကာေနလို.၊ ဘာလုပ္ေနတာလဲ ထၾကည့္ေတာ့ ေပါင္မုန္.ကင္ေနတာဗ်။ အာ..ေမ့တတ္လိုက္တဲ့ေခါင္း။ ေကာင္မေလးအေၾကာင္း ေလ်ာက္စဥ္းစားေနတာနဲ့ သူစားေနက် ေပါင္မုန္.မီးကင္ အဆင္သင့္လုပ္ဖို. ေမ့သြားတယ္။ သူကေတာ့ ဘာမွမေျပာပါဘူး။ စားၾကျပီး locker ေရာက္ေတာ့၊ ထပ္ေမ့ျပန္ျပီ။ မနက္တိုင္း အစ္မေတြယူနီေဖာင္းကို linen မွာသြားလဲေပးေနက်၊ ေမ့ျပီးမလဲလိုက္ရဘူး။ အရာရာကို ရွပ္ျပာျပာနဲ့ ေမ့တတ္တဲ့ အက်င့္ဆိုးကလဲ ခုထိကိုမေပ်ာက္။<br />မနက္၉း၀၀ထိုးေတာ့ ဂ်ဴတီအျပီး ဖယ္ရီကို မွီေအာင္ေျပးေပါ့။ ကားေပၚေရာက္တာနဲ့ ear phone နားမွာထည့္၊ သီခ်င္းနားေထာင္ရင္း အေဆာင္ကိုျပန္။ အေဆာင္ေရွ.ကိုကားေရာက္ေတာ့ အိပ္ခ်င္မူတူးနဲ့ ကားေပၚကအဆင္း၊ မိုးေတြဖြဲဖြဲေလးရြာေနတာ သတိထားမိတယ္။ (ဒီႏိုင္ငံမွာ မိုးလံုး၀မရြာဘူးေလ)။ အားပါး....လွလိုက္တာ။ အိပ္ခ်င္ေနတဲ့မ်က္လံုးေတြ နဲနဲျပဴးသြားတယ္။ မ်က္လံုးေရွ.မွာ ကြယ္ေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္ေတြကို အလ်င္အျမန္သပ္တင္ပစ္လိုက္တယ္။ တရုတ္မေလးလား၊ ဖိလစ္ပိုင္မေလးလားေတာ့ မသိဘူး။ လွတာကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ဘဲ။ ရင္ခုန္သံေတြ ခ်က္ခ်င္းျမန္လာတယ္။ ကဲ...ေရာဂါအသစ္စျပန္ျပီဗ်ိဳ.။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-4590398032883130433?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-60285783468252289602008-12-01T09:39:00.000-08:002008-12-01T09:50:14.790-08:00သူငယ္ခ်င္း acacia က tag လို.၊ မုန္းတဲ့အခ်က္ေတြ ေရးေတာ့မယ္။ ၁၀ခ်က္နဲ့ ေလာက္မယ္မထင္ဘူး။<br />၁) ေယာက်ာ္းမဟုတ္၊ မိန္းမမဟုတ္ျဖစ္ေနတာ။<br />၂) ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာ ျမင္သမွ် ၾကိဳက္ခ်င္တာ။(အသက္က ၾကီးလွျပီ)<br />၃) ခ်စ္တဲ့လူကို ဂရုမစိုက္ဘဲ၊ မခ်စ္တဲ့သူကိုမွ အသဲအသန္ၾကိဳက္တတ္တာ<br />၄) ရတဲ့လခကို ေလာက္ေအာင္မသံုးဘဲ အစ္မေတြနဲ့ အေမဆီက အခုထိ မုန္.ဖိုးလိုခ်င္ေနေသးတာ။<br />၅) စာေကာင္းေကာင္းမက်က္ခ်င္ဘဲ သင္တန္းမ်ိဳးစံု၊ ေက်ာင္းမ်ိဳးစံု ပတ္တတ္ခ်င္ေနေသးတဲ့ စိတ္။<br />၆) စိတ္တိုလာျပီဆိုရင္ ေဒါသအရမ္းၾကီးျပီး၊ ျမင္ျမင္သမွ် အကုန္ပတ္၇မ္းတတ္တာ။<br />၇) အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းဆိုတာ အခုအရြယ္ထိမရွိေသးတာ။ (ဘယ္ရွိမွာလဲ သူငယ္ခ်င္းလဲ အလြတ္မေပးဘဲ ရည္းစားစကားေျပာတာကိုး)<br />၈) ကိုယ္တိုင္ဟင္းမခ်က္ဘဲ သူမ်ားခ်က္တဲ့ဟင္းကို အလကားလိုက္စားျပီး၊ အားမနာတမ္း ေ၀ဖန္တတ္တဲ့အက်င့္။ (ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ဆို ေ၀ဖန္တာလြန္ျပီး၊ ငိုေတာင္သြားတယ္)<br />၉) ဘယ္အလုပ္ကိုမွ ျပီးစီးေအာင္မလုပ္ဘဲ၊ အစဘဲလုပ္ျပီး အဆံုးမသတ္တတ္တဲ့အက်င့္။<br />၁၀) အနားမွာရွိေနရင္ ေသေလာက္ေအာင္ ခ်စ္ျပျပီး၊ နဲနဲေလးေ၀းတာနဲ့ ေမ့သြားတတ္တဲ့ အက်င့္။<br />ဒါေတာင္ ၃မိနစ္အတြင္းေရးခ်လိုက္တာ ခ်က္ခ်င္းအေျဖထြက္တယ္၊ ဆက္ေရးရင္ ၁၀၀ျပည့္မယ္ထင္တယ္။ အဟီး ...ကိုယ္တိုင္မဟုတ္ဘဲ၊ သူမ်ားေတြပါမုန္းမွာစိုးလို. ေလ်ာ့လိုက္ျပီ။ မမုန္းၾကနဲ့ေနာ္....မုန္.၀ယ္ေကၽြးမယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6028578346825228960?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-53855209846165302592008-12-01T04:52:00.000-08:002008-12-01T05:11:14.088-08:00<div style="text-align: justify;">ပထမႏွစ္မတတ္ခင္ ဂ်ပန္စာတတ္တယ္၊ ျပီးကြန္ပ်ဴတာဘာညာ ရွိသမ်ွ သင္တန္းေပါင္းစံုကို ကန္ထရိုက္ယူျပီး တတ္ျဖစ္တယ္။ အဲလိုတတ္တဲ့ သင္တန္းေလးေတြထဲမွာ Dancer သင္တန္းေလးတစ္ခုကို တတ္ျဖစ္တယ္။ အပတ္စဥ္ ဘယ္ေလာက္ဘာညာေတာင္ အတိအက်မသိေတာ့ပါဘူး။ ၾကာခဲ့ျပီေလ။ သင္တန္းစတတ္ျပီဆိုတာနဲ့ ေမာ္ဒယ္မမေလးမ်ားနဲ့ စေတြ.တာေပါ့။ အလွအပ ၾကိဳက္တဲ့မမမ်ားနဲ့ မိန္းကေလးဆန္တဲ့ ေမာ္ဒယ္ကိုကိုအမ်ားစု ရွိတဲ့သင္တန္းမွာ မိန္းကေလးမဆန္တဲ့ ကိုယ္က အလိုလိုေနရင္ ေကာင္မေလးမ်ားရဲ့ စိတ္၀င္စားမွဳကို ခဏေလးအတြင္းမွာရခဲ့ပါတယ္။ သင္တန္းကာလက ၁လတည္းပါ။ ၁လအတြင္း ေမာေနေအာင္လဲက, ခဲ့ရပါတယ္၊ အေမာေျပေအာင္လုပ္ေပးတဲ့ သူေလးတခ်ိဳ.လည္း ရခဲ့ပါတယ္။ အဲဒီထဲက ၁လလံုးစြဲစြဲျမဲျမဲ တြဲခဲ့ရတဲ့သူကေတာ့ "သက္" တဲ့။ သူကအမွန္ေတာ့ ေမာ္ဒယ္သင္တန္းလာတတ္တာပါ။ ကိုယ့္ကို ေတြ.လို. dancer သင္တန္းကိုပါတြဲတတ္ျဖစ္တယ္တဲ့။(ယံုမယံုေတာ့ မသိဘူးေနာ္၊ ၾကြားတာမဟုတ္ဘူး)<br />သူက စမိတ္ဆက္တယ္၊ ကိုယ္က ခ်စ္တယ္လို. စဖြင့္ေျပာတယ္။ ၂ရက္အတြင္းမွာဘဲ ကိုယ္တုိ. စတြဲျဖစ္တယ္။ သူနဲ့ တြဲေနတုန္း တျခားေကာင္မေလးေတြနဲ့လည္း တြဲျဖစ္တယ္။ သူ့အေပၚမွာ ကိုယ္သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္လိုဘဲ သံေယာဇဥ္ကိုထားျဖစ္တယ္။ သူကလဲ ကိုယ္က သင္တန္းမွာ ေလာေလာဆယ္ နာမည္ၾကီးေနသူမို. လာတြဲတယ္လို.ဘဲ ထင္မိတယ္။ တကယ္ေတာ့ အဲလိုမွ မဟုတ္တာ။ သူမ ကိုယ့္အေပၚ အရူးအမူးခ်စ္ေနခဲ့တာတဲ့။ ကိုယ္တကယ္မသိခဲ့တာပါ။ သူ.အိမ္က လာေပးတဲ့ သူမရဲ့ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးကို ဖတ္မိမွဘဲ ကိုယ့္အေပၚသူမရဲ့ အခ်စ္ေတြကို သိခဲ့၇တယ္။ သိခဲ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ အရာအားလံုးေနာက္က်ခဲ့ျပီေလ။ အမ်ဳိးေတြလာလို. ပုဂံဘုရားဖူးလိုက္သြားရမယ္၊ တစ္လမ္းလံုး သတိရေနမွာဆိုျပီး၊ ထြက္သြားခဲ့တာ။ ျပန္မလာေတာ့ဘူးေလ။ သူေျပာသြားေတာ့ တစ္ပတ္ဘဲ ၾကာမယ္တဲ့။ ျပန္လာ၇င္ ကိုယ္ၾကိဳက္တဲ့ ဇီးခ်ိဳသီးေတြ၀ယ္လာမယ္တဲ့။ တကယ္တမ္းေတာ့ ကိုယ္လက္ခံရရွိလိုက္တာက သူ.အေမေျပာတဲ့ အျပန္လမ္းမွာ ကားေမွာက္တာ ေပါင္ရိုးက်ိဳးျပီး၊ နံရိုးထဲထိုးမိလို. ပြဲခ်င္းျပီးဆံုးတယ္ဆိုတဲ့ သတင္းရယ္၊ သူမအခန္းထဲမွာ က်န္ခဲ့တဲ့ ကိုယ့္အတြက္ ဒိုင္ယာရီစာအုပ္ေလးရယ္၊ ကိုယ္ဓာတ္ပံုေလးေတြ၊ ကိုယ္ေပးခဲ့တဲ့ အရုပ္ေလးေတြရယ၊္ သူမကတိတည္စြာ၀ယ္ေပးသြားတဲ့ ပုဂံျပန္လက္ေဆာင္ ဇီးသီးထုပ္ေလး ၂ထုပ္ရယ္။<br />ေသေသာသူၾကာရင္ေမ့တဲ့။ ကိုယ္ကေတာ့ သူမကို အျမဲမဟုတ္ေတာင္ တခါတရံ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း လြမ္းမိပါတယ္။ သူ.အေၾကာင္းေရးေနတုန္း သူေကာင္းရာမြန္ရာေရာက္ဖို. ဆုေတာင္းမိပါတယ္။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-5385520984616530259?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-67814591265419688202008-11-27T00:47:00.000-08:002008-11-27T01:27:24.804-08:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n6uQ0fDI/AAAAAAAAAMo/6wTkhfuTMEc/s1600-h/DSCN2875.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n6uQ0fDI/AAAAAAAAAMo/6wTkhfuTMEc/s320/DSCN2875.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273266472246082610" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n6LvTS8I/AAAAAAAAAMg/-HTnnubWtns/s1600-h/DSCN2866.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n6LvTS8I/AAAAAAAAAMg/-HTnnubWtns/s320/DSCN2866.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273266462978689986" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n56I-ULI/AAAAAAAAAMY/s4go2DbUclM/s1600-h/DSCN2867.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5n56I-ULI/AAAAAAAAAMY/s4go2DbUclM/s320/DSCN2867.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273266458254528690" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lKLXmzLI/AAAAAAAAAMQ/V-JiF-FZ5Ro/s1600-h/DSCN2908.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lKLXmzLI/AAAAAAAAAMQ/V-JiF-FZ5Ro/s320/DSCN2908.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273263439222328498" border="0" /></a>ေဂ်ာ္ဒန္မသြားျဖစ္ခင္ အစ္မလတ္က အီ၈်စ္ကိုအရင္၀င္တယ္ေလ။ သူအီဂ်စ္ကပါလာတဲ့ ဓာတ္ပံုေလးအခ်ိဳ.ကိုလည္း ေ၀မွ်ပါတယ္။ ပိရမစ္ကို ေဆာက္ထားတ့ဲေက်ာက္တံုးတစ္တံုးဟာ လူတစ္ရပ္စာျမင့္ပါတယ္တဲ့။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lJni7S5I/AAAAAAAAAMI/vLuF1aJZuUE/s1600-h/DSCN2906.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lJni7S5I/AAAAAAAAAMI/vLuF1aJZuUE/s320/DSCN2906.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273263429606132626" border="0" /></a><br />ဒါကေတာ့ အားလံုးဘဲသိျပီးျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ပိရမစ္ေတြပါဘဲ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lJA_1X9I/AAAAAAAAAMA/SGXy9mncCBE/s1600-h/DSCN2888.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lJA_1X9I/AAAAAAAAAMA/SGXy9mncCBE/s320/DSCN2888.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273263419258396626" border="0" /></a><br />ကိုင္ရိုျမိဳ.ရဲ့အလွ။<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lIzBgWyI/AAAAAAAAAL4/WRJF9xWSJOc/s1600-h/DSCN2881.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lIzBgWyI/AAAAAAAAAL4/WRJF9xWSJOc/s320/DSCN2881.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273263415507311394" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lIrYzewI/AAAAAAAAALw/iYAgm0iEGhM/s1600-h/DSCN2880.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5lIrYzewI/AAAAAAAAALw/iYAgm0iEGhM/s320/DSCN2880.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273263413457550082" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g67NnnUI/AAAAAAAAALI/ucN2PvW38ic/s1600-h/DSCN2857.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g67NnnUI/AAAAAAAAALI/ucN2PvW38ic/s320/DSCN2857.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273258779140922690" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g6hhCsKI/AAAAAAAAALA/xPIverSXJ-w/s1600-h/DSCN2848.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g6hhCsKI/AAAAAAAAALA/xPIverSXJ-w/s320/DSCN2848.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273258772243067042" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g52qgfbI/AAAAAAAAAK4/5CHuMtiCtbU/s1600-h/DSCN2846.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g52qgfbI/AAAAAAAAAK4/5CHuMtiCtbU/s320/DSCN2846.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273258760740044210" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g5WdWUCI/AAAAAAAAAKw/N2-_OCQRZbM/s1600-h/DSCN2838.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SS5g5WdWUCI/AAAAAAAAAKw/N2-_OCQRZbM/s320/DSCN2838.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5273258752094916642" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;">ပိရမစ္ရွိဳးပြဲ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6781459126541968820?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-14602043836349907702008-11-25T14:57:00.000-08:002008-11-25T15:25:16.674-08:00<div style="text-align: center;">တခါတရံ ငါေလ<br />ဘာကိုလိုခ်င္မွန္းမသိ<br />ေတာင့္တေနမိတယ္။<br />ေကာင္းကင္ထဲကို<br />လြင့္စင္တတ္သြားတဲ့<br />မီးခိုးေငြ.တန္းေလးေတြလို<br />ငါ့စိတ္ေတြလည္း<br />ေထြရာေလးပါး ေတြးခ်င္တိုင္း<br />ေမ်ာပါလ်က္။<br />လက္ဖက္ရည္ၾကမ္းခြက္ကို<br />လက္ကကိုင္ျပီး၊ ကဗ်ာမဆန္တဲ့<br />စာလံုးေတြလည္း ရိုက္ထည့္ေနမိတယ္။<br />ညမိုးခ်ဳပ္မွာ<br />သည္းသည္းမည္းမည္းရြာေနတတ္တဲ့<br />မိုးသံကို တမ္းတမိေနေပမယ့္<br />တကယ္တမ္း ငါ့နားမွာ ၾကားေနရတာ<br />ေလေအးေပးစက္ျမည္သံတခ်ိဳ.။<br />အေမွာင္ကို ေၾကာက္တဲ့ငါ<br />စာၾကည့္မီးလံုးေလးက အလင္းေရာင္နဲ့<br />ငါ့ညေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္တတ္ေနျပီေလ<br />တခါတရံေတာ့လည္း<br />အိမ္မွာလို အလုပ္ကျပန္လာရင္<br />ကိုရီးယားကားေလးၾကည့္ရင္း<br />အေမခူးေကၽြးတဲ့ ထမင္းကို<br />အဆင္သင့္စားရတဲ့ဘ၀ကို<br />ျပန္ရခ်င္သား။<br />ေလာကဓံထဲကို<br />ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့<br />၀င္တိုးမိေတာ့<br />အထီးက်န္သားေကာင္<br />ျဖစ္မွန္းမသိ ျဖစ္ခဲ့ရေပါ။<br />တခါတရံေတာ့လည္း<br />စီးကရက္ေသာက္ၾကည့္ခ်င္မိတယ္<br />မီးခိုးေငြ.ေတြၾကား စိတ္ခံစားမွဳေတြ<br />ေမ်ာပါႏိုင္ခြင့္ရွိမလားလို.ေလ။<br />ဖိစီးမွဳေတြမ်ားလာတိုင္း<br />သီခ်င္းေတြနားေထာင္လြန္းလို.<br />နားၾကပ္ေလးေတာင္<br />ပြန္းပဲ့ဒဏ္ရာဗလပြနဲ့ေပါ့။<br />အခုအခ်ိန္ေသခ်ာေနတာကေတာ့<br />ငါ အခ်စ္ကို ရွာေဖြေနမိျပန္ျပီ။<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1460204383634990770?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-15306086267276713862008-11-23T10:42:00.001-08:002008-11-23T11:59:10.517-08:00<div style="text-align: justify;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmyBFmJ_iI/AAAAAAAAAKk/1eLDfk83B0E/s1600-h/DSCN3060.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmyBFmJ_iI/AAAAAAAAAKk/1eLDfk83B0E/s320/DSCN3060.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271940570565705250" border="0" /></a>အစ္မလုပ္တဲ့သူ အီဂ်စ္ေရာက္ေနတုန္း၊ သူျပန္လာရင္ ေဂ်ာ္ဒန္ဆက္သြားမယ္တဲ့။ သူသြားမယ္ဆိုေတာ့ လိုက္ခ်င္တာေပါ့ေနာ္။ အီဂ်စ္တုန္းကေတာင္ ပတ္စပို့သက္တမ္းတိုးထားတာ ျပန္မရလို. မသြားလိုက္ရတာ။ အခုမွ ပတ္စပို.ကလဲ လက္ထဲမွာပူပူေႏြးေႏြးျပန္ရထားတာဆိုေတာ့ ေရာဂါကတားမရ။ ဟိုေကာင္ကလဲ ေခၚဖို.ကို အင္တင္တင္ေပမယ့္ မၾကီးရဲ့ ဘဏ္ကဒ္က ကိုယ့္လက္ထဲမွာေလ။ ကိုယ့္ကိုမေခၚဘဲ သြားလို.ကေတာ့ ဘဏ္ကဒ္ကိုေပးလိုက္ဖို. အစီအစဥ္မရွိေတာ့ (အမွန္ေတာ့ ညစ္တာ) မေခၚခ်င့္ေခၚခ်င္နဲ့ ေခၚသြားေလရဲ့။ သြားၾကမယ္ဆိုေတာ့လဲ ဘာမွ အဆင္သင့္မျဖစ္ေသး။<br />အစ္မလတ္ အီဂ်စ္ကျပန္လာတဲ့ ေနာက္တစ္ေန့မနကမွာဘဲ ညီအစ္မ၂ေယာက္ Jordan Embassy ကိုသြား၊ visa သြားယူ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ တစ္နာရီဘဲ ေစာင့္ရတယ္။ ခ်က္ခ်င္းရ။ ျပီးေတာ့မွ ၁း၀၀ထြက္မယ့္ ေလယာဥ္ကိုမွီဖို. ၁၁း၃၀မွ ေလဆိပ္ကိုေျပး၊ Ethihad ရံုးခန္းမွာ လက္မွတ္အေျပးအလႊား၀ယ္။ (ေတာ္ေသးတာက လက္မွတ္က်န္ေပလို.ေပါ့)။ ျပီးမွ ပါလာတဲ့Laptop ေလးကိုဖြင့္၊ အင္တာနက္ လိုင္းမိတဲ့ေနရာကိုရွာ ဟိုတယ္ဘြတ္ကင္လုပ္။ အားလံုးျပီးေတာ့မွဘဲ ေန့လည္စာစားဖို. ဘာဂါေလးေတြ တစ္လံုးစီကိုင္ရင္း၊ ေလယာဥ္ခ်ိန္အမွီ Check In Counter ကို အသဲအသန္ေျပး၀င္ရ။ ဟူး...ေမာသြားတာဘဲ။ အားလံုးက Last Minute ေတြခ်ည္းဘဲ။ စိတ္ထဲမွာ ငါေတာ့ဒီေန့ ေဂ်ာ္ဒန္မသြားျဖစ္ေတာ့ဘူးလို.ထင္ေနတာ။ ကံေကာင္းလို.ေရာက္ခဲ့ရတယ္။<br />ေဂ်ာ္ဒန္ေရာက္ေတာ့လဲ ေမာခဲ့သမွ်ေေတြေျပခဲ့ပါတယ္။ (Dead Sea ထဲမွာေရေဆာ့ၾကရင္း ဖုန္းထဲေရ၀င္သြားလို. ဖုန္းပ်က္ခဲ့ရတာကလြဲလို.ေပါ့။) အခုေတာ့ လက္ေဆာ့လာသမ်ွ ပံုေလးေတြ ဆက္လက္မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ အားေပးၾကပါဦးလို့.......<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmyAYyRTvI/AAAAAAAAAKc/oKx-dve60UA/s1600-h/DSCN3061.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmyAYyRTvI/AAAAAAAAAKc/oKx-dve60UA/s320/DSCN3061.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271940558536920818" border="0" /></a><br />နန္းေတာ္ မုခ္ဦး၀။<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9kBw-HI/AAAAAAAAAKU/csH8EzUvKfc/s1600-h/DSCN3106.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9kBw-HI/AAAAAAAAAKU/csH8EzUvKfc/s320/DSCN3106.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271939410503465074" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9ZpirUI/AAAAAAAAAKM/AH4z5sWZl1U/s1600-h/DSCN3107.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9ZpirUI/AAAAAAAAAKM/AH4z5sWZl1U/s320/DSCN3107.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271939407717510466" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9LfGdsI/AAAAAAAAAKE/jsV6FP8SmPI/s1600-h/DSCN3108.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmw9LfGdsI/AAAAAAAAAKE/jsV6FP8SmPI/s320/DSCN3108.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271939403915622082" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmte74QKKI/AAAAAAAAAJ8/__H1xHwkqV8/s1600-h/DSCN3108.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmte74QKKI/AAAAAAAAAJ8/__H1xHwkqV8/s320/DSCN3108.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271935585795188898" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdwf_LoI/AAAAAAAAAJ0/YM4afVkXkMw/s1600-h/DSCN3109.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdwf_LoI/AAAAAAAAAJ0/YM4afVkXkMw/s320/DSCN3109.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271935565560753794" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdZ2TKmI/AAAAAAAAAJs/EOrliXcUm1Y/s1600-h/DSCN3110.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdZ2TKmI/AAAAAAAAAJs/EOrliXcUm1Y/s320/DSCN3110.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271935559480322658" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdDrn0KI/AAAAAAAAAJk/ZravcdR8qEE/s1600-h/DSCN3101.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmtdDrn0KI/AAAAAAAAAJk/ZravcdR8qEE/s320/DSCN3101.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271935553529958562" border="0" /></a><br />ဒါေတြကေတာ့ ေက်ာက္ဂူေတြ၊ ေက်ာက္နံရံေတြ အစံုဘဲ။ ေက်ာက္ေတာင္ေပၚတတ္ကဲတုန္း ရိုက္ထားတဲ့ပံုေလးပါတင္ထားတယ္။<br /><br /></div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmprUfEiFI/AAAAAAAAAJc/SBurZwYrRZw/s1600-h/DSCN3102.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmprUfEiFI/AAAAAAAAAJc/SBurZwYrRZw/s320/DSCN3102.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271931400512374866" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmprHncy4I/AAAAAAAAAJU/2U1kk9ms8Cg/s1600-h/DSCN3097.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmprHncy4I/AAAAAAAAAJU/2U1kk9ms8Cg/s320/DSCN3097.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271931397057858434" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmpq24ALLI/AAAAAAAAAJM/IeQD-SStE4w/s1600-h/DSCN3105.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmpq24ALLI/AAAAAAAAAJM/IeQD-SStE4w/s320/DSCN3105.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271931392563883186" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmpqdv6qPI/AAAAAAAAAJE/u9KuTm6oAzs/s1600-h/DSCN3123.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmpqdv6qPI/AAAAAAAAAJE/u9KuTm6oAzs/s320/DSCN3123.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271931385819080946" border="0" /></a><br />ဒီလို လက္ေဆာင္ပစည္းေလးေတြကို ေရာင္းၾကပါတယ္။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmlv-QnXwI/AAAAAAAAAI8/U388BMFVHYs/s1600-h/DSCN3124.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SSmlv-QnXwI/AAAAAAAAAI8/U388BMFVHYs/s320/DSCN3124.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271927082398998274" border="0" /></a><span class="blsp-spelling-corrected" id="SPELLING_ERROR_0">Theater</span> တဲ့။ ေရွးေခတ္က နပန္းပြဲေတြ၊ ဘာေတြမ်ားၾကည့္တဲ့ စင္ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ေနာ္။ ေအာက္ကဘဲ ဓာတ္ပံုရိုက္ျဖစ္တယ္။ တတ္ၾကည့္ရင္ ျပန္မဆင္းရဲမွာေၾကာက္လို.။ အဟဲ<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1530608626727671386?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-32567331908829379502008-11-22T10:55:00.000-08:002008-11-22T12:06:52.762-08:00<div style="text-align: justify;">အခုရက္ပိုင္း အေမနဲ့ အစ္မၾကီး ရန္ကုန္ျပန္ေနတုန္း အငယ္၂ေကာင္ေပါင္းျပီး Jordan ကိုခရီးထြက္ခဲ့ၾကပါတယ္။ ကုန္က်စရိတ္ကေတာ့ အစ္မၾကီး ယံုၾကည္စိတ္ခ်စြာ အပ္ထားခဲ့တဲ့ ဘဏ္ကဒ္ေလးနဲ့ေပါ့။ ဟဲဟဲ (အစ္မၾကီး အမိရာေလ)<br />Jordan ႏိုင္ငံ၊ Amman ျမိဳ.ဟာ အလြန္လွပတဲ့ ေတာင္ေပၚျမိဳ.ေလးတစ္ျမိဳ.ပါ။ ကေလာေဒသလိုမ်ိဳးေလးေပါ့။ ညေန၅း၃၀ဆို ပိန္းပိတ္ေအာင္ေမွာင္ေနပါျပီ။ အပူပိုင္းေဒသကUAE ကလာတဲ့ ကိုယ္တို. ၂ေကာင္ကေတာ့ ညခင္းေမွာင္တာကို စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ့ေပါ့။ Jordan ႏိုင္ငံရဲ့ အထင္ကရ Pentra ျမိဳ.ေဟာင္းသို.သြားခဲ့တဲ့၊ မွတ္တမ္းဓာတ္ပံုေလးတခ်ိဳ.ကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံ မွ်ေ၀လိုက္ပါတယ္။ က်န္တာကေတာ့ ေနာက္ေန့မ်ားမွဘဲ။ အခုမွ ျပန္ေရာက္တာဆိုေတာ့ အိပ္ခ်င္ျပီ။ ဟီးဟီး။<br /></div><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShWXlO9UiI/AAAAAAAAAHs/ynwfjf7a8jM/s1600-h/DSCN2989.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShWXlO9UiI/AAAAAAAAAHs/ynwfjf7a8jM/s320/DSCN2989.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271558326968996386" border="0" /><br /><br />Jordan ျမဳိ.ရဲ့ ေလယာဥ္ေပၚက ရွဳခင္းေလးပါ။ ျမစ္လက္တတ္၊ ေခ်ာင္းလက္တတ္ေလးေတြလိုဘဲ အျမြာေလးေတြျဖာဆင္းေနတာ၊ အမွန္ေတာ့ သဲေတြဖံုးေနတဲ့ ေက်ာက္ေဆာင္ၾကီးေတြေပါ့။</a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShY1K_8BwI/AAAAAAAAAH0/GjJG2C-2j0I/s1600-h/DSCN2994.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShY1K_8BwI/AAAAAAAAAH0/GjJG2C-2j0I/s320/DSCN2994.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271561034346006274" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShY1K_8BwI/AAAAAAAAAH0/GjJG2C-2j0I/s1600-h/DSCN2994.JPG">ဂ်ပ္ပံုးေလးေတြနဲ့တူတဲ့ Jordan ႏိုင္ငံ၊ Ammanျမိဳ.ရဲ့ တႏိုင္ငံလံုး ဆင္တူအိမ္ေလးေတြ၊ အိမ္ေတြက ေတာင္ေပၚမွာ၊ ကားလမ္းမက ေတာင္ေအာက္မွာေလ။</a><br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShcI7o4YjI/AAAAAAAAAH8/3zClvqIsSQQ/s1600-h/DSCN3013.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShcI7o4YjI/AAAAAAAAAH8/3zClvqIsSQQ/s320/DSCN3013.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271564672355033650" border="0" /></a>Petra ျမိဳ.ေဟာင္းကို သြားၾကမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဒီမွာလမ္းညႊန္ေျမပံုအရင္ၾကည့္ပါတဲ့။<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShdpfRAhWI/AAAAAAAAAIE/lhD-LBKPcqo/s1600-h/DSCN3015.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShdpfRAhWI/AAAAAAAAAIE/lhD-LBKPcqo/s320/DSCN3015.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271566331186021730" border="0" /></a><br />ျမင္းစီးျပီး ျမိဳ.ေဟာင္းကို ၀င္မလား၊ လမ္းေလ်ာက္ျပီး၀င္မလား။ ျမင္းပုေလးေတြလဲရႏိုင္ပါတယ္တဲ့။</div><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgbo0BdHI/AAAAAAAAAIU/2m0GNBmJ59w/s1600-h/DSCN3042.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgbo0BdHI/AAAAAAAAAIU/2m0GNBmJ59w/s320/DSCN3042.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271569391765517426" border="0" /></a><br /><div style="text-align: center;"><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgbZJcx4I/AAAAAAAAAIM/Kpmw6zievPU/s1600-h/DSCN3020.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgbZJcx4I/AAAAAAAAAIM/Kpmw6zievPU/s320/DSCN3020.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271569387560421250" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgcO_7NkI/AAAAAAAAAIc/Nc066WiiBGw/s1600-h/DSCN3046.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShgcO_7NkI/AAAAAAAAAIc/Nc066WiiBGw/s320/DSCN3046.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271569402015987266" border="0" /></a><br />Petra ျမိဳ.ေဟာင္းမွ ထူးဆန္းေသာ ေက်ာက္ဂူၾကီးမ်ား။<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShkMkEz1PI/AAAAAAAAAIs/J3aS67Ionns/s1600-h/DSCN3082.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 240px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShkMkEz1PI/AAAAAAAAAIs/J3aS67Ionns/s320/DSCN3082.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271573530842223858" border="0" /></a><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShkMaJzvuI/AAAAAAAAAIk/dgqiT9A0iWc/s1600-h/DSCN3059.JPG"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SShkMaJzvuI/AAAAAAAAAIk/dgqiT9A0iWc/s320/DSCN3059.JPG" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5271573528178835170" border="0" /></a>ဒါက Pentra ျမိဳ.ေဟာင္းနန္းေတာ္ရဲ့ မုခ္၀ပါ။ လာၾကတဲ့ ခရီးသြားေတြကေတာ့ ၾကိတ္ၾကိတ္တိုးပါဘဲ။<br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /></div><div style="text-align: center;"><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3256733190882937950?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-87855564256462316462008-11-15T03:21:00.000-08:002008-11-15T03:35:44.066-08:00ေရျပင္ကို ေလွာ္တတ္နဲ့ ထိုးခြင္း၊ လက္ေမာင္းနဲ့ ေက်ာျပင္က ၾကြက္သားေတြကို စုစည္း၊ အေရွ.တူရူကို မ်က္ႏွာမူျပီး ငါေလွကိုေလွာ္တယ္။ ေဘးက ဗလေကာင္းေကာင္း မ်က္ႏွာျဖဴလူမ်ဳိးေတြၾကားထဲမွာ အေရွ.တိုင္းသားေတြခ်ည္း စုစည္းထားတဲ့ အေကာင္ေသးေသး၊ ဗလေသးေသး ငါတို.ေလွကေလး မ်က္ႏွာငယ္ခဲ့ရတယ္။ follow me ဆိုတဲ့ သူမ်ားေတြရဲ့ အသံကို မၾကားခ်င္ေယာင္ေဆာင္ရင္း၊ ဒိုင္လူၾကီးရဲ့ ခရာမွဳတ္သံကို ေစာင့္ဆိုင္းရတယ္။<br /><div style="text-align: justify;">GO! ဆိုတာနဲ့ အားလံုးတတ္ညီလက္ညီေလွာ္ခတ္ခ့ဲၾကတယ္။ တစ္မိနစ္ပါဘဲ။ အားကုန္သံုး၊ အသံကုန္ဟစ္ျပီး၊ ေလွာ္တတ္ညီညီနဲ့ေပါ့။ မိတာ ၅၀၀ကို ေရာက္ခါနီးျပီ။ ငါတို.ေလွ ထိပ္ဆံုးမွာ။ အားတတ္ျပီးေလွာ္ခတ္ခဲ့တယ္။<br />မေမ်ွာ္လင့္တဲ့ ကံၾကမာဆိုတာ ဘယ္သူသိမွာလဲ။ ထိပ္ဆံုးက ေလွတစ္စင္းျဖစ္ရက္နဲ့ ေနာက္ဆံုးကိုေရာက္ခဲ့ရတာ။ ေဘးေလွ captain ရဲ့ ေလွအထိန္းသိမ္းညံ့လို.ဘဲလား၊ ေလလမ္းေၾကာင့္ဘဲလား ငါမသိဘူး။ သူတို.ေလွ ငါတို.ေလွေရွ့ကို ကန့္လန့္ျဖတ္၀င္လာတယ္။ ေလွေလွာ္သားေတြ လန့္သြားတယ္။ ဆက္ေလွာ္ေနၾကတုန္း၊ ထိမ္းသိမ္းေရ အဖြဲ့ေတြက ေလွကိုရပ္ခိုင္းတယ္။ မရပ္ရင္ ေလွ၂စင္းလံုး ေမွာက္ကုန္မယ္ေလ။ ေနာက္က လိုက္လာတဲ့ ေလွ၃စင္း က ပထမ၊ ဒုတိယ၊ တတိယ ကိုအသီးသီးရသြားတယ္။ သူမ်ားေလွနဲ့ အတိုက္ခံရတဲ့ ငါတို.ေတြကေတာ့ က်န္ရစ္ေပါ့။ အသင္း ၅၀ေက်ာ္ျပိဳင္တဲ့ ပြဲမွာ semi final ကိုေရာက္ဖို. ငါတို. ခက္ခက္ခဲခဲတတ္ခဲ့ရတယ္။ professional မဟုတ္တဲ့ ငါတို.ေတြ စည္းစည္းလံုးလံုးနဲ့ ပင္ပန္းစြာ က်င့္ခဲ့ရတယ္။အခုေတာ့.... နံပါတ္ေလးနဲ့ နံပါတ္၅ကို လုဖို. final ကို ထပ္ေစာင့္ရမယ္တဲ့။ မေစာင့္ခ်င္တာ့ဘူး။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြ ပ်က္စီးကုန္မွေတာ့ ဘာဆက္လုပ္ႏိုင္ေတာ့မွာလဲ။ ၄ဘဲရရ၊ ၅ဘဲရရ။ ပထမ မွမဟုတ္တာ။ Captain ကုိေျပာျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။ သူကေတာ့ dubai race အတြက္ အသင့္ျပင္ထားဖို.ေျပာတယ္။ ဆက္ျပီး ေလွာ္ျဖစ္မေလွာ္ျဖစ္ကေတာ့............<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8785556425646231646?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-77995047716380278962008-11-11T10:49:00.000-08:002008-11-11T11:02:43.080-08:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ ခ်စ္မိသမၽွဇာတ္လမ္းေတြကို ျပန္လည္ခံစားေနတာနဲ့ myoversealife အေၾကာင္းေရးဖို.ကို ေမ့ေနတယ္။ ေထြးေလးေလာေလာဆယ္ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုေတာ့ ေလွေလွာ္ေနပါတယ္။ Abu Dhabi မွာရွိရွိသမၽွ ဟိုတယ္ေပါင္းစံု ေလွေလွာ္ျပိဳင္ပြဲမွာ ေထြးေလးတစ္ေကာင္လည္း ထံုးစံအတိုင္း ဆက္ဆက္ေဆာ့ေဆာ့ ပါျဖစ္တယ္။ ေလွေလွာ္မယ္သာေျပာတယ္၊ ေရမကူးတတ္ဘူးဗ်။ ေရမကူးတတ္ရံုတင္မက ကမ္းေျခေတာင္ မေရာက္ဖူးဘူး။ ဒီလိုလူက ေလွေလွာ္မယ္ဆိုေတာ့ အံ့ျသၾကတယ္။ ေလွာ္မယ့္ တျခားလူေတြနဲ့ ယွဥ္ၾကည့္ေတာ့လည္း၊ ဗလကေသးေနတယ္။ ေတာ္ေသးတာက တျခားေကာင္မေလး၃ေယာက္ေလာက္လည္းေလွာ္လို.ေပါ့။<br />ေလွာ္ၾကမယ့္ ေလွအမ်ိဳးအစားကေတာ့ Dragon boat လို.ေခၚတယ္။ ၂၂ေယာက္ေလွာ္ရမယ္။ မနက္၆း၀၀ဆို အေစာၾကီးထျပီး practice လုပ္ရျပီ။ ဒီလိုနဲ့ က်င့္လာလိုက္တာ ၂ပတ္ေက်ာ္လာျပီး၊ လက္ေမာင္းနာတာေတြ ဘာေတြလဲေပ်ာက္ေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ဟုတ္ေနျပီ ထင္တဲ့အခ်ိန္မွာ လူေရြးတဲ့ စာရင္းထြက္ေတာ့ ကိုယ့္နာမည္ပါလာတယ္။။ အဟဲ..ေပ်ာ္လိုက္တာ။ ေတာ္ေသးတာေပါ့ back up အဖြဲ.ထဲေရာက္မွာ သိပ္စိုးတာေလ။ အဲလိုနဲ့ ကုိယ့္ဟာကိုယ္ဟုတ္လွျပီ ထင္ျပီးဆက္က်င့္ေနတာ။ ဒီေန့ အားလံုးေပါင္းျပီး ေလွ၂စီးစာလူေရြးၾကေတာ့ ကို္ယ္က ညံ့တဲ့ အသင္းထဲပါသြားတယ္။ စိတ္ညစ္လိုက္တာ။ ေလွလဲဆက္မေလွာ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ စိတ္ဓာတ္လဲက်သြားတယ္။ အခုလဲ ရင္ထဲမွာ မေကာင္းဘူး။ အစ္မလတ္ဆီဖုန္းဆက္ျပီး ေျပာျပေတာ့ အစ္မကေတာ့ စိတ္မညစ္ဖို.အားေပးပါတယ္။ စိတ္ေတာ္ေတာ္ညစ္ေနတယ္။ ကိုယ္က ဘာလုပ္လုပ္ ဆုရမွလုပ္ခ်င္တာ။ ဆုမရႏိုင္တဲ့ အဖြဲ.မွာေတာ့ ၀င္မျပိဳင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ ျပိဳင္ပြဲကလဲ ၂ရက္ဘဲလိုေတာ့တယ္။ ဟူး...... ဆံုးျဖတ္ရခက္လိုက္တာေနာ္.....<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7799504771638027896?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-14309576464647976652008-11-09T10:57:00.000-08:002008-11-09T11:40:17.994-08:00<div style="text-align: justify;">၁၀တန္းေျဖအျပီး၊ GTC မတတ္ခင္ ဂ်ပန္စာသင္တန္း တတ္ျဖစ္တယ္။ သၾကၤန္အျပီး ႏွစ္ဆန္း၃ရက္ေန့ေလာက္မွာ စဖြင့္ခဲ့တဲ့ သင္တန္းေလးကို အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ့ ေရာက္လာခဲ့တယ္။ အမွန္က တတ္ခ်င္လြန္းလွလို.ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ အိမ္ထဲမွာေနရတာ ပ်င္းလို. အေၾကာင္းရွာျပီးတတ္တာ။<br />မနက္၇း၀၀နာရီမွာ သင္တန္းစတယ္။ ၆း၃၀ေလာက္ အိပ္ရာကထျပီး၊ လမ္းေလ်ာက္လာရတယ္။ သင္တန္းနဲ့ အိမ္နဲ့က ၁၅မိနစ္ေလာက္လမ္းေလ်ာက္ရင္ ေရာက္ျပီေလ။ သင္တန္းေရာက္ေတာ့ ကိုယ္ကေစာေနတယ္၊ ဘယ္သူမွမေရာက္ေသးဘူး။ အဲဒါနဲ့ ဒုတိယလိုင္းမွာ ေနရာယူလိုက္တယ္။ စာအုပ္ေလးေတြ ထုတ္ျပီး၊ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးတဲ့ ဂ်ပန္စာကို ေလ်ာက္ဖတ္ၾကည့္ေနတုန္း၊ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ေဘးမွလာထိုင္တယ္။ ျပီးေတာ့ မိတ္ဆက္တယ္။ သူ.နာမည္က ေခတ္ တဲ့။ အသက္က ရြယ္တူဘဲ။ သူက ေခတ္ဆန္တယ္၊ သြက္တယ္၊ ခ်စ္စရာေကာင္းတယ္။ ပြင့္လင္းတယ္။ သူနဲ့ စကားေျပာေနတုန္း၊ ဆရာက စာစသင္တယ္။ ေနာက္က်တဲ့သူေတြကို သူမေစာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ထင္ပါတယ္။ စာသင္ေနတုန္း၊ ကိုယ့္ေဘးကို အစိမ္းေရာင္ အရိပ္ေလးတစ္ခု က်လာတယ္။ စာထဲကို အာရံုစိုက္မိေတာ့ သူ.ကိုလွည့္မၾကည့္မိဘူး။ ေဘးက ေခတ္ ကလဲ စကားေတြ ေတာက္ေလ်ာက္ေျပာေနတယ္။ စိတ္ထဲမွာ ေဘးက အစိမ္းေရာင္အရိပ္ေလးကို လွည့္ၾကည္.ခ်င္လာတယ္။ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လဲ ဆံပင္ေတြနဲ့ ကြယ္ေနတဲ့ မ်က္ႏွာတစ္ခု။ ေသခ်ာမျမင္ရဘူး။ အစိမ္းေရာင္ သြယ္လ်လ်အရုပ္ေလး တစ္ခုနဲ့တူတယ္။ အရပ္ကေတာ့ အရွည္ၾကီးဘဲ။ ေသခ်ာၾကည့္ေနတုန္း ဆရာက စာဆက္သင္တယ္။<br />သင္တန္းျပီးသြားလို. စာအုပ္ေတြသိမ္းေနတုန္း၊ အစိမ္းေရာင္ အရိပ္ေလးထြက္သြားတာ မသိလိုက္ဘူး။ ေခတ္ ကလဲ ဖုန္းနံပါတ္ေမးတာ ေျဖရေသးတယ္။ အားလံုးျပီးျပီးခ်င္း ေအာက္ကို အေျပးဆင္းၾကည့္တယ္။ သူ မရွိေတာ့ဘူး။ ရင္ထဲမွာ ဟာသြားတယ္။<br />ေနာက္ေန့မွာ သူ.အတြက္ ေနရာကို ေသခ်ာဦးထားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေခတ္ ေရာက္လာတယ္။ ေခတ္ နဲ့ စကားေျပာေနတုန္း သူေရာက္လာတယ္။ ဒီေန့ေတာ့ အနက္ေရာင္ ကိုယ္က်ပ္အက်ီေလးကို ၀တ္ထားတယ္။ မ်က္ႏွာကို ေသေသခ်ာခ်ာၾကည့္ျဖစ္တယ္၊ ျမင္ဖူးသလိုလိုဘဲ။ သူ.ကို ၾကည့္ေနတုန္း၊ ထံုးစံအတိုင္း အရမ္းသြက္တဲ့ ေခတ္က စမိတ္ဆက္တယ္။ ေၾသာ္....ျမင္ဖူးတယ္လို.ၾကည့္ေနတာ သူက ေမာ္ဒယ္မမတစ္ေယာက္ဘဲ။ ဒါေၾကာင့္ အရပ္ေတာ္ေတာ္ရွည္တာ။<br />မနဲ့ စကားေျပာရင္ ရင္ေတြခုန္တယ္။ သူ.ကိုဘဲ တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ျပီး၊ စာကို စိတ္မ၀င္စားဘူး။ ကိုယ္က မကိုၾကည့္ေနခ်ိန္မွာ၊ ေခတ္ရဲ့ ၀မ္းနည္းေနတဲ့ မ်က္၀န္းေတြကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနခဲ့မိတယ္။ ကိုယ္တို့ သံုးေယာက္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္းေတြ ျဖစ္ခ့ဲၾကတယ္။<br />အရာရာကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေနတတ္တဲ့ ေခတ္ က ကိုယ့္ကို စျပီး propose လုပ္တယ္။ မ,ကို ခ်စ္ေနရက္နဲ့ ေခတ္ ကို လက္ခံမိတယ္။ (အားနာလို.) မ, မသိေအာင္ေခတ္ နဲ့တြဲတယ္။ အဲလိုေနရင္း မ,ကို propose လုပ္ျဖစ္တယ္။ မ, က စိတ္မ၀င္စားဘူး ေျပာတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ရဲ့ အျငင္းကိုခံခဲ့ရတာ ပထမဆံုးဘဲ။ စိတ္ထဲမွာ မာနကို နဲနဲထိသြားတယ္။ မခံခ်င္စိတ္က ႏိုးထလာတယ္။ မ, ကိုရေအာင္လိုက္မယ္လို. ဆံုးျဖတ္ခဲ့တယ္။ အခ်စ္အစား မာနကေရာလာေတာ့ ကစားပြဲက ၾကမ္းသြားတယ္။<br />ေခတ္ကို ျဖတ္ျပီး၊ မ, အေပၚ လံုး၀စိတ္ကိုႏွစ္လိုက္တယ္။ မ, ၾကိဳက္တတ္တာ၊ သြားေနက်ေနရာ၊ ၀ယ္ေနက်ဆိုင္၊ ရိုိက္ကြင္းသြားရင္၊ အကုန္လံုးကို ၾကိဳသိေနေအာင္လုပ္တယ္။ မ, အနားမွာ အရိပ္လိုကပ္တယ္။ မ, အလို၇ွိရာ ေတာင့္တဖို. ေဘးမွာ အဆင္သင့္ရွိေနျမဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ မ, အခ်စ္ကို ျပန္ရတယ္။ စုစုေပါင္း ရက္၄၀ ၾကာတယ္။ ေနာက္၁၀ရက္မွာ ျဖတ္ပစ္ခဲ့တယ္။ ကိုယ္မရွိေတာ့ မ, မေနတတ္ဘူး။ ကိုယ္လိုခ်င္တာ အဲဒါဘဲေလ။ မ, ကုိျပန္ေျပာခဲ့တယ္၊ ရိုးရိုးေလးပါဘဲ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ဘူးလို. ........<br />** အမွန္တကယ္ေတာ့ အဲဒီပြဲမွာ ကိုယ္လဲ မ, ကိုေမ့ႏိုင္ဖို.ေတာ္ေတာ္ ၾကိဳးစားခဲ့ရပါတယ္။ ျပိဳင္ပြဲဆိုတာ ႏိုင္သူေရာ၊ ရွံဳးသူေရာ ဒဏ္ရာကိုယ္စီနဲ့ပါ။<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1430957646464797665?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-92003984729762585472008-11-08T07:09:00.000-08:002008-11-08T07:16:08.630-08:00<div style="text-align: center;">နင္မသိတုန္း<br />ငါ့ရင္ထဲမွာ<br />ပန္းတစ္ပြင့္ ပြင့္လိုက္တယ္<br />အံု့ပံုးအခ်စ္ေတြနဲ့<br />ရူးရူးမိုက္မိုက္ခ်စ္မိခဲ့တဲ့<br />ငါ့ရဲ့<br />အခ်စ္ပန္းေလးေပါ့။<br />သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကိုျဖတ္ေက်ာ္ရင္း<br />ငါ့ပန္းေလးကို<br />သံေယာဇဥ္ေတြနဲ့<br />သြန္းေလာင္းခဲ့တယ္။<br />အခုေတာ့<br />သူေတာင္ အေရာင္ေသြးစံုစြာနဲ့<br />ပြင့္လန္းေနျပီ။<br />နင္ခူးဆြတ္ပန္ဆင္လွည့္ပါ။<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-9200398472976258547?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-70157249536572557122008-11-05T09:14:00.000-08:002008-11-07T03:35:44.660-08:00<div style="text-align: justify;">၁၀တန္းေရာက္ေတာ့ စာေတြက်က္လာရျပီေလ။ အိမ္ကလဲ ေက်ာင္းမတတ္ခိုင္းေတာ့ဘူး။ ဘာသာစံု တစ္ေယာက္ထဲ ၀ိုင္းတတ္ရတယ္။ home guide ၃ေယာက္ရွိတယ္။ အဲဒီဆယ္တန္းႏွစ္ကို အမုန္းဆံုးဘဲ။ လူလဲ အိမ္ထဲက အိမ္ျပင္မထြက္ရ။ ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့ စာေမးပြဲေျဖဖို. ၁၀ရက္ဘဲလိုေတာ့တဲ့အခ်ိန္မွာ၊ အနီးကပ္၇ရက္ က်ဴရွင္ေတြ ဖြင့္တယ္ေလ။ လက္ကမ္းေၾကာ္ျငာေတြရေတာ့ အေမ့ကို ပူဆာရေတာ့တာေပါ့။ တစ္ႏွစ္လံုး အိမ္ထဲမွာခ်ည္းဘဲ စာက်က္ရတာ၊ အဲဒီက်ဴရွင္ေလးတတ္ခ်င္တယ္။ အနီးကပ္ေမးခြန္းေလးဘာေလး ရႏိုင္တယ္ေပါ့။ အေမလဲ သနားလို.ထင္ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳလိုက္တယ္။<br />က်ဴရွင္ခန္းက Hall Type အခန္းက်ယ္ၾကီးထဲမွာ၊ ခံုတန္း၇ွည္ေသးေသးေလးေတြနဲ့၊ ေက်ာင္းသား၁၀၀ေလာက္ ဆံံ့မယ္ထင္တယ္။ လာတတ္တဲ့ လူေတြလဲအမ်ားၾကီးဘဲ။ အေတာ္မ်ားမ်ားက ႏွစ္က်ေတြမ်ားတယ္။ အကုန္လံုးက သူ.လူနဲ့သူလာတတ္ၾကတာ။ အရင္ Section က်ဴရွင္ေတြကေနလာၾကတာေလ။ ကိုယ္တစ္ေယာက္ထဲ အူေၾကာင္ေၾကာင္နဲ့။စဥ္းစားၾကည့္၊ လူ၁၀၀ေလာက္ဆံ့တဲ့ က်ဴရွင္ခန္းမထဲမွာ၊ Roll တိုင္းဟာ လူအျပည့္။ ကိုယ္ထိုင္တဲ့ Roll မွာ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း။ ဘယ္သူမွ လာမထိုင္သလို၊ စကားလဲ ေျပာခ်င္ၾကပံုမရဘူး။<br />တစ္ေယာက္ထဲ ဆရာမလာခင္ က်က္စရာရွိတဲ့ စာအုပ္ေလးထုတ္ေနတုန္း၊ ေ၀့၀ဲလာတဲ့ ဆံ၇ွည္ေတြနဲ့ အတူ၊ "ၾကိဳးစားလွခ်ည္လား"ဆိုတဲ့ ခ်ိဳသာလြန္းတဲ့ စကားသံေလးတစ္ခြန္း။ ကိုယ္ေမာ့ၾကည့္လိုက္မိတယ္။ မမရဲ့ မ်က္၀န္းေတြ၊ နီရဲေနတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံု၊ ျပံဳးျပီး ဂရုတစိုက္ေမးေနတဲ့ မ်က္ႏွာေလး။ ရုတ္တရက္ ရင္ထဲ လွစ္ခနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ မမကထပ္ေမးတယ္ "ေဆးလိုင္းလိုခ်င္လို.လား" တဲ့။ ကိုယ္ကလဲ "ဒီလိုပါဘဲ အစ္မရယ္၊ လုပ္စရာမရွိလို. စာက်က္ေနတာပါေပါ့"။ ဒီလိုနဲ့ စာအုပ္ကို ပိတ္၊ မမနဲ့ စကားေတြေဖာင္ဖြဲ.။ ဆရာလာလို. စာသင္ေတာ့လဲ အာ၇ံုက စာမွာမရွိ၊ အေ၇ွ.လိုင္းက မမဆီမွာ။ မနက္ဆို အိပ္ရာထပ်င္းတဲ့သူက က်ဴရွင္သြားဖို. ၀ီရိယေတြေကာင္း။ က်ဴရွင္မတတ္ခင္ မမစားဖို. တစ္ခုခု၀ယ္၊ မမ မလိုက္ႏိုင္တဲ့ ဘာသာရပ္ေတြကို ပိုက်က္ျပီး၊ စာေတြ၇ွင္းျပ (မမက စာသိပ္မလိုက္ႏိုင္လို.ေလ)၊ မမစာက်က္ဖို. note ေတြထုတ္ေပး၊ ညေနေစာင္း အိမ္ျပန္ခ်ိန္ဆို ရန္ကင္းျပန္မယ့္ bus ကားဂိတ္မွာ လိုက္ေစာင့္ေပးရင္းေပါ့ (အဲဒီအခ်ိန္ထိ ကိုယ္တကယ္ bus ကားမစီးခဲ့ဖူးေသးဘူး၊ ရန္ကင္းဆိုတာလဲ ဘယ္မွာမွန္းမသိေသးဘူး)<br />မမသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့လဲ ခင္လာတယ္။ သူတို.ကလဲ ကိုယ္ေၾကြေနတာသိတယ္။ မမလဲ သိမွာပါ။ ကုိယ္ဖြင့္မေျပာရဲခဲ့ဘူး။ ကိုယ့္ထက္ မမက ၄ႏွစ္ေလာက္ၾကီးေတာ့ စိတ္ဆိုးသြားမွာေၾကာက္မိတယ္။<br />ခုနစ္ရက္ဆိုတဲ့ အခ်ိန္ကိုေ၇ာက္ခဲ့တယ္။ အဲဒီေန့က ျပန္ၾကေတာ့ မိုးေတာ္ေတာ္ခ်ဳပ္ေနျပီ။ ကားဂိတ္မွာ ကားေစာင့္ရင္း စကားေတြေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ စကားေတြလဲ ေျပာသာေျပာေန၇တယ္၊ ကေပါက္တိ ကေပါက္ခ်ာနဲ့။ ခြဲရေတာ့မယ္ဆိုတာသိေနေတာ့ ၇င္ထဲမွာ ခံရခက္ေနတယ္။ မမလဲ မ်က္ႏွာမေကာင္းဘူး။ ရုတ္တရက္ ကုိယ့ပခံုးေပၚ မမေခါင္းေလးက မွီလာတယ္။ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဘူး။ ကိုယ့္လက္ကိုလဲ ကိုင္ထားတာသိလိုက္တယ္။ ကိုယ့္လက္ေတြ ေအးစက္ေနတာ မမသိပါလိ္မ့္မယ္။ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္ ဘာစကားမွ မေျပာျဖစ္ၾကဘူး။ အၾကာၾကီးဘဲ။ အဲဒီခ်ိန္မွာ မမစီးရမယ့္ ဘတ္စ္ကားေရာက္လာတယ္။ ကိုယ့္ ညာဘက္ပါးျပင္ေႏြးကနဲ ျဖစ္သြားတယ္။ မမရဲ့ နီရဲတဲ့ ႏွဳတ္ခမ္းတစ္စံုကိုခံစားလိုက္ရတယ္။ နားထဲမွာ ခ်စ္တယ္ဆိုတဲ့ စကားသံကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ့္လက္ကို လႊတ္ျပီး မမကားေပၚတတ္သြားတယ္။<br />ျပီးသြားျပီ။ ေနာက္ဆံုးဘဲ။ အဲဒီေန့က မမကို ေနာက္ဆံုးေတြ.ခဲ့ရတယ္။ တစ္ညလံုး အိပ္မရခဲ့ဘူး။ မမေပးသြားတဲ့ ႏွဳတ္ဆက္ျခင္းေတြ ကမ်ားလြန္းတယ္။ ရင္ေတြ အျပင္းထန္ဆံုးခုန္ခဲ့တယ္။ အခုျပန္ေတြးရင္ေတာင္ လတ္ဆတ္ေနေသးတယ္။ ေနာက္၂ရက္မွာ ၁၀တန္းစာေမးပြဲ စေျဖခဲ့တယ္။ မမဘယ္ေက်ာင္းကေန ေျဖသလဲမသိဘူး။ စာေမးပြဲျပီးေတာ့လဲ မမကိုလမ္းမွာ ေတြ.ဦးမလား၇ွာမိတယ္၊ က်ဴရွင္ေအာက္မွာလဲ မေတြ.ႏိုင္မွန္းသိ၇က္နဲ့ သြား၇ွာမိတယ္။ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ေတြ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့တယ္၊ ေအာင္စာ၇င္းေတြထြက္တယ္၊ အမွတ္စာရင္းေတြ ထြက္တယ္၊ ေက်ာင္း၀င္ခြင့္ ဘယ္ေမဂ်ာယူရမလဲ အိမ္နဲ့ ျငင္းခုန္ၾကတယ္၊ GTC ကုိေရာက္လာတယ္။ ေက်ာင္းၾကီးစတတ္ရတယ္..........................<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7015724953657255712?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-73333626278842128882008-11-05T07:48:00.000-08:002008-11-05T07:54:08.296-08:00ဒီေန့ ႏို၀င္ဘာ၅ရက္ေန့။<br />အိပ္ရာကေန မနက္၅း၀၀ထျဖစ္တယ္။ ဘုရားရွိခိုး၊ ပုတီးစိပ္၊ ေဖေဖ့အတြက္ ဆုေတာင္းျဖစ္တယ္။ တစ္ေန့လံုးသက္သက္လြတ္စားတယ္။ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ဥပုသ္ပါေစာင့္ခ်င္တာ။ အလုပ္ကနားရက္မရဘူး။<br />ဒီအခ်ိန္ဆို ေဖေဖဘယ္ဘ၀ေရာက္ေနမလဲေနာ္။ ေမေမလဲ ရန္ကုန္မွာ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသြားျဖစ္တယ္တဲ့။ စင္ကာပူမွာ အလည္ေရာက္ေနတဲ့ အစ္မၾကီးနဲ့၊ ညေနပိုင္း ဂ်ဴတီက်ေနတဲ့ အစ္မလတ္ဆီ ဘုရားရွိခိုးၾကဖို. မက္ေဆ့ပို.ရေသးတယ္။ တကယ္တမ္းေတာ့ သူတို.လဲဒီေန့ကို မေမ့ၾကပါဘူးေလ။<br />လြမ္းတယ္ေဖေဖရယ္။ ဘယ္လိုလြမ္းရမွန္းလဲသိဘူး။ မ်က္ႏွာလဲမျမင္ဖူးေတာ့ ဘာကိုၾကည့္ျပီး သတိရလြမ္းရမွန္းေတာင္မသိဘူး။ ရင္ထဲမွာလဲ တစ္ဆို.ေနတယ္။ တစ္ေန့လံုး ငိုခ်င္ေနတယ္။<br />ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖေကာင္းရာမြန္ရာဘံုဘ၀မွာ ေပ်ာ္ေနမယ္ဆိုတာ ယံုၾကည္လ်က္ပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7333362627884212888?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-81175292569606624792008-11-03T07:32:00.000-08:002008-11-07T03:36:41.342-08:00ဒုတိယတစ္ေယာက္ကေတာ့ ေႏြးတဲ့။ တရုတ္မေလး။ စာသင္ႏွစ္၀က္ေလာက္က်မွ စာအတူတူက်က္ရင္း ခင္ၾကတာ။ သူက ေက်ာင္းပ်က္တာမ်ားေတာ့ စာအျမဲေမးတတ္တယ္။ ကိုယ္ကလဲ ဆရာလုပ္တတ္ေတာ့ အဆင္ေျပၾကတာေပါ့။ ဒီလိုပါဘဲ သူကေက်ာင္းပ်က္လိုက္၊ ကိုယ္က စာအုပ္ငွားလိုက္နဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ရည္းစားစာထည့္ေပးလိုက္တာ၊ အဆင္ေျပသြားေရာ။ (အဟဲ အဲဒီေခတ္တုန္းက စာေရးေကာင္းရင္ ေကာင္မေလးေတြေၾကြတယ္ဗ်။)<br /><div style="text-align: justify;">ဒီလိုနဲ့ဘဲ တစ္ေယာက္ျပီးတစ္ေယာက္တြဲျဖစ္တယ္။<br />၉တန္းနွစ္လဲေရာက္ေရာ ပထမဆံုးတတ္တဲ့ေန့မွာဘဲ အေရွ.တန္းက မမတစ္ေယာက္ကို စိတ္၀င္စားမိတယ္။ သူ.နာမည္က မခိုင္တဲ့။ကိုယ့္ထက္တစ္ႏွစ္ၾကီးတယ္။ ေက်ာင္းဖြင့္ျပီး ဒုတိယေန့မွာ သူမတတ္ဘူး။ Absent List ထဲမွာ ရွာေတာ့ သူ.နာမည္ကိုေတြ.တယ္။ အဲဒီေတာ့မွ သူ.နာမည္ေလးကို စသိတယ္။ ေနာက္ေန့ေတြတိုင္းမွာ သူ.အေနာက္တည့္တည့္ကထိုင္ျပီး၊ သူ.ကို အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ေပါ့။ သူကို လိုက္စတယ္၊ ေပါက္ကရေတြ ေလ်ာက္ေမးတယ္။ ကိုယ့္ဘက္က ခ်စ္မိလြန္းလို.လား မသိပါဘူး၊ သူကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကည့္မရဘူးတဲ့။ အားပါး... စိတ္ေလသြားတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ အရူးအမူးကို ျဖစ္ေနေတာ့တာဘဲသိတယ္။<br />ကံၾကမာက ကိုယ့္ဘက္မွာ မ်က္ႏွာသာေပးလို. ကံေကာင္းစြာတဲ့ ေန့ေလးေတြကိုေရာက္ခဲ့တယ္။ သူက ပံုဆြဲည့ံတယ္ေလ။ ပထ၀ီမွာ ေျမပံုဆြဲရင္ ကိုယ္ကအတန္းထဲမွာ အေတာ္ဆံုးဘဲ(ၾကြားတာ)၊ အဲဒီေတာ့ သူ.ကို ပံုဆြဲေပးျပီးေပါင္းရတာေပါ့။ အေမကေတာ့ စာေတြက်က္ေနတယ္ထင္တာ၊ အမွန္ေတာ့ ပထ၀ီပံုေတြေရာ၊ သိပံပံုေတြေရာ၊ သူ.ပံုေတြေရာ အကုန္ေလ်ာက္ဆြဲေနတာ။ အဟဲ။<br />တစ္ေန့တစ္ေန့ သူ.ကိုပံုေတြဆြဲေပးလိုက္၊ ကဗ်ာေတြေရးေပးလိုက္၊ ဖုန္းေတြေျပာလိုက္ၾကနဲ့ ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလည္း ကို္ယ့္ခ်စ္သူျဖစ္လာခဲ့တယ္။ စာတူတူက်က္ၾကတယ္၊ က်ဴ၇ွင္တူတူတတ္ၾကတယ္၊ ဖယ္ရီတူတူစီးၾကတယ္။ အတူတူေပ်ာ္ခဲ့ၾကေပမယ့္၊ ၁၀တန္းေရာက္ေတာ့.......</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-8117529256960662479?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-31111926788097049392008-10-30T22:17:00.000-07:002008-11-07T03:38:40.705-08:00ေက်ာင္း၀င္းထဲ စ၀င္ျပီဆိုတာနဲ့ ေပ်ာ္ရႊင္စိတ္ေတြက တားမရ ဆီးမရ။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ၾကီးကို ျငီးေငြ.တာလဲပါတယ္။ နဂိုထဲက ေက်ာင္းေပ်ာ္ဆိုေတာ့ ေက်ာင္းဖြင့္ခ်ိန္ကို အျမဲေမၽွာ္ရတယ္ေလ။<br /><div style="text-align: justify;">ဒီႏွစ္ေတာ့ ခုနစ္တန္းစတတ္ရျပီဆိုေတာ့၊ ဂါ၀န္ေတြ၊ ေဘာင္းဘီေတြ၀တ္လို.မရေတာ့ဘူး။ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ရင္ဖံုးအက်ီေလးေတြ၊ ထမီေလးေတြ ၀တ္လို. လွပေနေပမယ္၊ ကိုယ္တစ္ေယာက္ဘဲ ရွပ္အက်ီအျဖဴလက္တိုေလးနဲ့ ထမီကို ပုဆိုးမက်၊ ထမီမက်၀တ္လို.။ေမေမဆင္လိုက္တဲ့ ပံုစံအတိုင္းေပါ့။ရပါတယ္ေလ ျပသနာမရွိပါဘူး။ ကိုယ္ကလဲ အဲလို လြတ္လြတ္လပ္လပ္၀တ္ရတာကို ပိုသေဘာက်တယ္။ စာသင္ခန္းထဲ ၀င္၀င္လိုက္ျခင္း၊ သူငယ္ခ်င္းအေဟာင္းေတြကို လိုက္ရွာရတယ္။ အခ်စ္ဆံုး သူငယ္ခ်င္းမကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ေက်ာင္းေနာက္က်ျမဲေပါ့။<br />ဒုတိယတန္းက ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္က လက္လွမ္းျပတယ္။ သူ.ေဘးမွာထိုင္ဖို.။ အင္း ...ကိုယ္က မ်က္မွန္သမားဆိုေတာ့ ေနရာေတာ္ေတာ္ေရြး၇တယ္။ ေနာက္တန္းေရာက္သြား၇င္လဲ မျမင္ရဘူး။ ေရွ.ဆံုးတန္းက်လဲ ေခါင္းကို အျမဲေမာ့ေနရတယ္ေလ။ အဲဒါနဲ့ဘဲ အဲဒီဒုတိယတန္းကိုေရြးလိုက္တယ္။ သူ.ကုိလဲ ေကာင္းေကာင္းသိပါတယ္။ မႏွစ္ကလဲ သူက ခုနစ္တန္းဘဲေလ။ စာေမးပြဲက်လို. ျပန္တတ္တာထင္တယ္။<br />ေဘးမွာ ၀င္ထိုင္လိုက္ေတာ့ သူကစေမးတယ္ " ယူ.နာမည္က ေထြးေလးမို.လား"တဲ့။ ကိုယ္နဲနဲအံ့ျသမိတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ေက်ာင္းနာမည္ကိုဘဲ သိၾကတယ္။ ေထြးေလးဆိုတာက အိမ္ကေခၚတဲ့နာမည္ေလ။ ျပီးေတာ့ သူစကားေျပာတာက ယူနဲ့ အိုင္တဲ့။ တမ်ိဳးဘဲ။ အခန္းထဲမွာ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္က အျမဲတမ္း နင္နဲ့ငါဘဲေျပာေနက်ေလ။ တစ္ခါမွ ယူနဲ့အိုင္မသံုးဖူးဘူး။သူ.နာမည္က ေမာ္တဲ့။<br />ဒီလိုနဲ့ဘဲ သူက ဟိုအေၾကာင္း၊ဒီအေၾကာင္းေတြေလ်ာက္ေမးရင္း ခင္သြားတယ္။ သူကခင္ဖို.ေကာင္းပါတယ္။ မုန္.စားဆင္းေတာ့လဲ တူတူသြားၾကတယ္။ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာလာေတာ့ တူတူသြား၊ တူတူလာျဖစ္ေနၾကျပီ။ နဲနဲၾကာလာေတာ့ တျခားသူငယ္ခ်င္းေတြက ေမးလာၾကတယ္။ နင္တို.၂ေယာက္က အခ်စ္ေတာ္ေတြလားတဲ့။ ဘုရားေရ။ အခ်စ္ေတာ္ဆိုတာ ဘာပါလိ္မ့္ေနာ္။ တကယ္မသိတာပါ။(အဲဒီတုန္းက ေျပာပါတယ္) မဟုတ္ပါဘူး သူငယ္ခ်င္းေတြပါလို.ေျပာေတာ့ မယံုၾကသလိုဘဲ။<br />အဲဒီေန့က မိုးေတြရြာတယ္။ ရြာတာမွ သည္းသည္းမည္းမည္း၊ ေက်ာင္းကအျပန္ ကိုယ္တို.၂ေယာက္လဲ မိုးေတြရႊဲရႊဲစိုေပါ့။ အေနာ္ရထာလမ္းထိပ္ လမ္းခြဲခါနီးမွာ သူကကၽြတ္ကၽြတ္အိတ္ေလးတစ္အိတ္ေပးသြားတယ္။ ဘာမွန္းမသိလို. ဘာလဲလို.ေမးေတာ့၊ အိမ္ေရာက္မွ ဖြင့္ၾကည့္တဲ့။ ဘာပါလိမ့္ေပါ့၊ တစ္လမ္းလံုးစဥး္စားသြားတယ္။ မိုးကလဲ ရြာေနေတာ့ လမ္းမွာကလဲ ဖြင့္လို.မရ။ အိမ္လဲေရာက္ေရာ၊ အခန္းထဲေျပး၀င္ အက်ီေတာင္မလဲျဖစ္ေသးဘူး၊ အထုပ္ကိုေဖာက္ရတယ္။ အထုပ္ထဲမွာ ၀က္၀ံရုပ္ေသးေသးေလးတစ္ခု၊ စာအုပ္ေလးတစ္အုပ္။ စာအုပ္ေလးထဲမွာ ေရးထားတာက သူကိုယ့္ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ခဲ့တယ္ဆိုတာကို ေန့စဥ္မွတ္တမ္းအေနနဲ့ေရးထားတယ္။ အားပါး....သူ.စာအုပ္လဲ ဖတ္ျပီးေရာ၊ ရင္ေတြခုန္တာမွ ဒုန္းဒုန္ဒိုင္းဒိုင္း။ ဒီအရြယ္ေရာက္ကတည္းက ရည္းစားစာေပးတာမခံဖူးဘူးေလ။ ေပးမယ့္ေပးေတာ့လဲ ေကာင္မေလးေခ်ာေခ်ာေလးက။ ေပ်ာ္တာေပါ့။ ခ်က္ခ်င္းဘဲ ဖုန္းေကာက္ဆက္လိုက္တယ္။ သူကိုင္တယ္။ ေျပာလိုက္တယ္ေလ နင့္ကိုငါလဲခ်စ္တယ္လို.။ (ျမန္တယ္ေနာ္။ အားနာလို.ပါ)<br />ဒီလိုနဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြေျပာဖူးၾကတဲ့ အခ်စ္ေတာ္ဆိုတာကို လက္ေတြ.သိသြားတယ္။ ခ်စ္ေနၾကတုန္းကေတာ့ ေပ်ာ္သလိုလိုဘဲ။ ဒါေပမယ့္ ေနာက္ ၂လေလာက္ၾကာေတာ့ သူရည္းစားရသြားတယ္။ ကိုယ္လဲ.........</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3111192678809704939?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-38694087959363037252008-10-28T12:04:00.000-07:002008-10-28T12:30:55.536-07:00<div style="text-align: justify;">ေႏြးေထြးလံုျခံဳတဲ့ လက္တစ္စံုနဲ့ ေပြ.ဖက္ထားျခင္းကို ခံေန၇တယ္။ ေအးျမလိုက္တာ။ အရမ္းအားကိုးမိသြားတယ္။ ရုတ္တရက္ အဲဒီလက္တစ္စံု ျဗဳန္းခနဲ လြင့္ထြက္သြားတယ္။ မျဖစ္ရဘူး။ အတင္းလိုက္ဖမ္းတယ္။ မရဘူး။ ေလထဲလြင့္သြားတယ္။ ကိုယ္ပါေလထဲေမ်ာပါမိတယ္။ မသြားပါနဲ့။ အာေခါင္ကိုျခစ္ျပီး လွမ္းေအာ္မိတယ္။ ေဖေဖ.....<br />အိပ္ရာက လန့္ႏိုးမိတယ္။ အနားမွာ ေဖေဖတကယ္မရွိဘူး။ တစ္သက္နဲ့ တစ္ကိုယ္ ေဖေဖဆိုတဲ့ စကားလံုးကို တစ္ခါမွ ေခၚခြင့္မရခဲ့ဖူး။ ေဖေဖမ်က္ႏွာ ဘယ္လိုေနလဲ အိပ္မက္ထဲမွာေတာင္ျမင္ခြင့္မရခဲ့ဘူး။ ေဖေဖ့အသံဘယ္လိုေနလဲ ဒီတစ္သက္မွာ ၾကားခြင့္မရွိဘူး။ ေမြးျပီးရက္၅၀ဆိုတဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆံုးသြားတာ သိပ္ေစာလြန္းပါတယ္။ ေဖေဖ့ကို တမ္းတေနမယ့္ သမီး၃ေယာက္က်န္ခဲ့မွာ ေဖေဖတကယ္မသိဘူးလား။<br />ေက်ာင္းေနစဥ္ သူငယ္ခ်င္းေတြကို သူတို.အေဖလာၾကိဳတာ ေငးေမာရင္း ညီအစ္မ၂ေယာက္ အိမ္တူတူျပန္ခဲ့၇တယ္။ အရြယ္ေရာက္လာလို. သူမ်ားေတြ အေဖဆီက မုန္.ဖိုးဘယ္ေလာက္ ရလာတာလို.ၾကြားရင္၊ ကိုယ္လဲ တမ္းတမိတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြ အေဖကိုေၾကာက္ရတဲ့ အေၾကာင္းေျပာ၇င္ အားက်ေနခဲ့မိတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကေျပာဖူးတယ္၊ သူစိတ္ညစ္ရင္ သူ.ေဖေဖက eternal flame သီခ်င္းေလး အျမဲဆိုျပတယ္တဲ့။ အဲဒီထဲက ဒီသီခ်င္းကို အျမဲစိတ္ညစ္တိုင္း တိုးတိုးေလးညည္းတတ္တဲ့ အက်င့္ရလာတယ္။ DSA 13, gathering party သြားတိုင္း ေဖေဖ့သူငယ္ခ်င္းေတြက .......ရဲ့သမီးေတြလား၊ သူ.အေဖနဲ့ တစ္ရုပ္ထဲဘဲလို.ေျပာရင္ ဂုဏ္ယူမိတယ္။ ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတြ ေျပာၾကရင္ မျမင္ဖူးလိုက္တဲ့ ေဖေဖ့ကို ေဘးမွာထိုင္ျပီး ေဖေဖကိုယ္တိုင္ေျပာျပေနသလိုဘဲ ခံစားမိတယ္။ Gathering ပြဲကို ျဖစ္ႏိုင္ရင္မသြားခ်င္ဘူး။ သမီးမသိတဲ့ ေဖေဖ့အေၾကာင္းေတြ၊ စကားေျပာရင္ မ်က္ရည္၀ဲလာတဲ့ ေမေမ့မ်က္ႏွာ၊ အဲဒါေတြမေတြ.ခ်င္ဘူး။ ေမေမတို.နားမလည္တဲ့ လၽွပ္စစ္ပစည္းေတြအေၾကာင္း၊ စက္ကိရိယာေတြအေၾကာင္း၊ အားကစားအေၾကာင္းေတြ ေဖေဖ့ကို တိုင္ပင္ခ်င္တယ္။ shopping ထြက္တိုင္း အစ္မေတြအၾကိဳက္နဲ့မတူ ေယာက်ာ္းေလး အ၀တ္အစားေရာင္းတဲ့ဆိုင္ေတြကို ေဖေဖနဲ့အတူ သြားခ်င္တယ္။ ကိုယ္သီခ်င္းဆိုတိုင္း ေဖေဖဂစ္တာ တီးေပးေစခ်င္တယ္။ တင္းနစ္ကို ေဖေဖနဲ့တူတူ တစ္ပြဲေလာက္ကစားဖူးၾကည့္ခ်င္တယ္။ ေဖေဖကၽြမ္းက်င္တဲ့ ဘက္စကတ္ေဘာကို လိုက္ေဆာ့တတ္ခ်င္တယ္။ ေဖေဖဖတ္တဲ့ အဂၤလိပ္စာအုပ္ေတြ ေဖေဖနဲ့တူတူ ဖတ္ခ်င္တယ္။<br />November 5ရက္ေန့ဆို ေဖေဖဆံုးတာ ၂၃ႏွစ္ျပည့္ျပီ။ သမီးအသက္လဲ ၂၃ႏွစ္နဲ့ ရက္၅၀ ျပည့္မယ္။ အသက္တစ္ႏွစ္ၾကီးတိုင္း၊ ေဖေဖနဲ့ခြဲခဲ့ရတဲ့ ႏွစ္ေတြလဲ မ်ားမ်ားလာတယ္။ ဒီဘ၀မွာေတာ့ ထပ္ဆံုေတြ.ဖို.မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့ဘူးေနာ္။ ဒါေပမယ့္ေလ ဘု၇ားရွိခိုးတိုင္း ဆုေတာင္းပါတယ္၊ ဘ၀ဆက္တိုင္း ဒီအေဖ ဒီအေမ၊ ဒီအစ္မေတြနဲ့ဘဲ အသက္ရွင္လ်က္ တူတူေနခြင့္ရပါေစလို.ေလ......<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3869408795936303725?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-36207766378963761722008-10-28T11:43:00.000-07:002008-10-28T12:00:30.572-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQde1bGfbsI/AAAAAAAAAHI/4GlQNOc5vu4/s1600-h/SP_A0515.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQde1bGfbsI/AAAAAAAAAHI/4GlQNOc5vu4/s320/SP_A0515.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262278961506774722" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQde1KYwTJI/AAAAAAAAAHA/u7O4dqa9In0/s1600-h/SP_A0516.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 320px; height: 256px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQde1KYwTJI/AAAAAAAAAHA/u7O4dqa9In0/s320/SP_A0516.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5262278957019974802" border="0" /></a><br /><div style="text-align: justify;">Abu Dhabi ရဲ့ လမ္းမေပၚမွာ သူတစ္ေယာက္တည္းေလ်ာက္သြားေနတယ္။ အေဖာ္မရွိဘူး။ ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္မယ့္သူမရွိဘူး။ ေနစရာမရွိဘူး။ လူေတြေတြ.၇င္ မသကၤာတဲ့မ်က္လံုးနဲ့ အရင္ေလ့လာတယ္။ မခံမရပ္ႏိုင္ေအာင္ဆာလြန္းရင္ေတာ့ အရိုက္ခံျပီး အစာေတာင္းတတ္တယ္။ အမွိဳက္ပံုေတြ.သမၽွ၀င္ရွာတယ္။ ေငြမလိုဘူး၊ ေရႊမလိုဘူး၊ ခ်စ္သူမလိုဘူး၊ အသက္ရွင္သန္ဖို. အစာကိုဘဲေတာင့္တယ္။<br /></div>ၾကင္နာတတ္သူရွာျပီး အစာေတာင္းတယ္။ စားေနရင္းလဲ ေျပးဖို.ကို အဆင္သင့္ျပင္ေနတတ္တယ္။<br />ေလာကဓံကို ၾကံ့ၾကံ့ခံျပီး အသက္ရွင္ေနထိုင္တယ္။ ႏိိွပ္စက္တတ္တဲ့ လူေတြရဲ့လက္ကေန လြတ္ေအာင္မေျပးႏိုင္တဲ့ေန့မ်ိဳးဆို နာၾကင္ေနတဲ့ ကိုယ္ထည္ေလးကို လ်ာေလးနဲ့ ထိုင္လ်က္ရင္း တအီအီငိုညည္းေနတတ္တယ္။ ဆာေလာင္လြန္းတဲ့ ညေတြမွာ ေျမၾကီးေပၚက သဲေတြကို လ်ာနဲ့လ်က္ျပီး အဆာေဖ်ာက္ေနတတ္တယ္။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3620776637896376172?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-20095776124851731282008-10-26T14:37:00.000-07:002008-11-07T10:27:09.420-08:00<div style="text-align: justify;">တကယ္ခ်စ္မိျပီဆိုမွ မရႏိုင္မွန္းသေလ ေရာဂါပိုတတ္ေလျဖစ္ေနတယ္။ ဒီေန့ အတူတူျမဳိ.ထဲသြားျဖစ္ခဲ့တာကို မွတ္မွတ္ရရေပ်ာ္ေနမိတယ္။ ခါတိုင္းလဲ အတူတူသြားဖူးခဲ့ေပမယ့္ ဒီေန့မွ ရင္ခုန္သံေတြပါ အတူပါလာခဲ့ဖူးတာေလ။ လမ္းေလ်ာက္ေနရင္း အရပ္နဲနဲပိုနိမ့္တဲ့ သူမကို ငံု.ၾကည့္ျပီး စကားေျပာရတာကို သေဘာက်တယ္။<br />တစ္ခါမွမခ်က္ဘူးတဲ့ ေန့လည္စာကိုလဲ သူ.အတြက္ အိပ္ရာက ထျပီးခ်က္ေပးေနတတ္ျပီ။ သူၾကိဳက္တတ္တဲ့ အရာေတြကိုဘဲ အလိုက္တသိ ရွာေဖြေပးေနတတ္တယ္။<br /><br /><div style="text-align: center;">လူေနာက္တစ္ေခါက္ ျပန္ျဖစ္ခြင့္ရမယ္ဆိုရင္<br />နင့္အနားကလူဘဲ ျပန္ျဖစ္ခြင့္ရခ်င္တယ္။<br />အသက္တစ္ခါရွဴလိုက္တိုင္း ႏွလံုးခုန္သံေတြက<br />နင့္ကိုခ်စ္တယ္လို. ျမည္ဟည္းေနတယ္။<br />လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ့ ေျခေထာက္ေတြကလည္း<br />နင္ရွိတဲ့ အရပ္ကို ဦးတည္ေနတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းဆိုတဲ့ စည္းေဘာင္ေတြၾကားမွာ<br />ငါ့ႏွလံုးသားေလး အသက္ရွဳၾကပ္ေနတယ္။<br /><br /><br /><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-2009577612485173128?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-38638455144167118842008-10-25T11:20:00.000-07:002008-10-25T11:23:24.516-07:00စိတ္၀င္စားစရာ ပံုေလးတခ်ိဳ. ေတြ.ရလို. သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ မၽွေ၀ေပးလိုက္ပါတယ္<br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS9s8ZYfI/AAAAAAAAAEE/cf8F8NV2s2w/s1600-h/8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592775461003762" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS9s8ZYfI/AAAAAAAAAEE/cf8F8NV2s2w/s320/8.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS9sITKjI/AAAAAAAAAEM/932qkEsJnOM/s1600-h/10.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592775242492466" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS9sITKjI/AAAAAAAAAEM/932qkEsJnOM/s320/10.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS92PeW1I/AAAAAAAAAEU/1uRTzAjqaDc/s1600-h/11.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592777956940626" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbS92PeW1I/AAAAAAAAAEU/1uRTzAjqaDc/s320/11.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvYyDZlI/AAAAAAAAADM/0OKx06ARTks/s1600-h/1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592529530742354" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvYyDZlI/AAAAAAAAADM/0OKx06ARTks/s320/1.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSveQtnpI/AAAAAAAAADU/38LGm6K1xHI/s1600-h/2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592531001515666" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSveQtnpI/AAAAAAAAADU/38LGm6K1xHI/s320/2.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvv4I7tI/AAAAAAAAADc/USylY5eDL4Q/s1600-h/3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592535730286290" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvv4I7tI/AAAAAAAAADc/USylY5eDL4Q/s320/3.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvxGB4bI/AAAAAAAAADk/9Y7dyRWV6wQ/s1600-h/4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592536056979890" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSvxGB4bI/AAAAAAAAADk/9Y7dyRWV6wQ/s320/4.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSv8K4Z9I/AAAAAAAAADs/VGCdGhMkwyI/s1600-h/5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5221592539030120402" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SHbSv8K4Z9I/AAAAAAAAADs/VGCdGhMkwyI/s320/5.jpg" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-3863845514416711884?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-72332831869293065632008-10-25T10:58:00.000-07:002008-10-25T11:26:42.457-07:00<div id="crosscol-wrapper" style="text-align: center;"> </div> <!-- google_ad_section_start --> <span style="font-weight: bold;">အင္တာနက္ထဲ ၀င္ေမႊရင္း ေတြ.လိုက္ရတဲ့ သနားစရာ အေကာင္ငယ္ေလးေတြအေၾကာင္းပါ။ လူေတြက ဘာလို.မ်ားအဲေလာက္ရက္စက္ေနၾကတာလဲဗ်ာ။ ပါဏာတိပါတာကံမေၾကာက္ၾကဘူးလား မသိဘူး။ သူတို.မွာ ဘာမ်ားအျပစ္ရွိေနၾကလို.လဲ ??????</span> <a name="2229493644587063987"></a> <h3 class="post-title entry-title"> <a href="http://victimofthaoughts.blogspot.com/2008/05/this-is-me-baby-seal.html">This is me.... Baby Seal..Don't kill me</a> </h3> <a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZc006ZqI/AAAAAAAAAC8/bz-7XAHY5Uo/s1600-h/image014.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570671131813538" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZc006ZqI/AAAAAAAAAC8/bz-7XAHY5Uo/s320/image014.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZdE06ZrI/AAAAAAAAADE/Er__34Eh5p8/s1600-h/image015.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570675426780850" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZdE06ZrI/AAAAAAAAADE/Er__34Eh5p8/s320/image015.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZL006ZiI/AAAAAAAAAB8/AJkzNaCajKM/s1600-h/image006.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570379074037282" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZL006ZiI/AAAAAAAAAB8/AJkzNaCajKM/s320/image006.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZME06ZjI/AAAAAAAAACE/VChU8XJSIOo/s1600-h/image007.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570383369004594" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZME06ZjI/AAAAAAAAACE/VChU8XJSIOo/s320/image007.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZMU06ZlI/AAAAAAAAACU/nsTImeZFS4A/s1600-h/image009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570387663971922" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZMU06ZlI/AAAAAAAAACU/nsTImeZFS4A/s320/image009.jpg" border="0" /></a><br /><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpY_k06ZdI/AAAAAAAAABU/FE2U7ZrOses/s1600-h/image001.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570168620639698" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpY_k06ZdI/AAAAAAAAABU/FE2U7ZrOses/s320/image001.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><br /><br />This is me.... Baby Seal.. <a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpY_006ZeI/AAAAAAAAABc/h19Q2xwlOII/s1600-h/image002.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570172915607010" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpY_006ZeI/AAAAAAAAABc/h19Q2xwlOII/s320/image002.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Norway and Canada have a new kind of tourism.<br />Killing baby seals!!!! They call it 'hunting' and it's a sport<br /><br />You want to call this sport ??<br /><br />Is he a sportsman???<br /><br /><br />Why?<br /><a href="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZc006ZpI/AAAAAAAAAC0/BR2rzXT7ZwM/s1600-h/image013.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570671131813522" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZc006ZpI/AAAAAAAAAC0/BR2rzXT7ZwM/s320/image013.jpg" border="0" /></a><br />You're our only hope !!!<br /><br /><br />Please let it stop. This barbarism shouldn't be possible in our society<br /><br />Don't turn your back on us, we are so defenseless, we have no guns<br />please help us..!!! <a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZck06ZoI/AAAAAAAAACs/WESaEbwJ1wI/s1600-h/image012.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570666836846210" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZck06ZoI/AAAAAAAAACs/WESaEbwJ1wI/s320/image012.jpg" border="0" /></a><br /><br />I know these images seem painful for you, but we feel the pain...!!<br />We are being slaughtered by ruthless people and it's going on RIGHT NOW...!!! <a href="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZMU06ZmI/AAAAAAAAACc/WDOPBK3Gw8M/s1600-h/image010.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570387663971938" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZMU06ZmI/AAAAAAAAACc/WDOPBK3Gw8M/s320/image010.jpg" border="0" /></a><br /><a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAk06ZhI/AAAAAAAAAB0/im1C_9GXBZw/s1600-h/image005.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570185800508946" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAk06ZhI/AAAAAAAAAB0/im1C_9GXBZw/s320/image005.jpg" border="0" /></a><br />What gives him the right to kill us.<br />Who is he to decide about life and death<br /><br />What kind of sport is this..?? I didn't harm anyone...!!<br />I was just swimming around doing nothing, now I'm dead...!!<br /><br />Please help me and my friends...!!!<br /><br /><br />You can't just ignore these images...?? Keep silent and doing nothing makes you guilty...!!<br /><br />Please help us...!!<br /><br /><br />Please don't leave us alone...!!<br /><a href="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAU06ZgI/AAAAAAAAABs/ns7U1oWnSME/s1600-h/image004.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570181505541634" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAU06ZgI/AAAAAAAAABs/ns7U1oWnSME/s320/image004.jpg" border="0" /></a><br /><br />STOP THE KILLING OF SEALS <a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZME06ZkI/AAAAAAAAACM/baSUMcU3TZ4/s1600-h/image008.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570383369004610" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZME06ZkI/AAAAAAAAACM/baSUMcU3TZ4/s320/image008.jpg" border="0" /></a><br />You can make a statement by forwarding this mail to as many people as you can.<br />Bring these murderers to the attention of world leaders. <a href="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAE06ZfI/AAAAAAAAABk/DCzyI_2eQro/s1600-h/image003.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570177210574322" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZAE06ZfI/AAAAAAAAABk/DCzyI_2eQro/s320/image003.jpg" border="0" /></a><br />Thank you... !!!!! <a href="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZck06ZnI/AAAAAAAAACk/kEUqBb-V80s/s1600-h/image011.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5204570666836846194" style="margin: 0px 10px 10px 0px; float: left;" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_ztxGRD7q9po/SDpZck06ZnI/AAAAAAAAACk/kEUqBb-V80s/s320/image011.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size:180%;">THIS IS THEIR HOME!</span></strong><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-7233283186929306563?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-69865318947311559602008-10-25T10:24:00.000-07:002008-10-25T10:29:06.290-07:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNW0-zcD5I/AAAAAAAAAG4/FL7uzspuTEc/s1600-h/thumb_200806031509061120_5.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 174px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNW0-zcD5I/AAAAAAAAAG4/FL7uzspuTEc/s320/thumb_200806031509061120_5.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261144257910804370" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzp_oUmI/AAAAAAAAAGw/iOM3ATjgTfs/s1600-h/thumb_shinminah8.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzp_oUmI/AAAAAAAAAGw/iOM3ATjgTfs/s320/thumb_shinminah8.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261144235144925794" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzheXLTI/AAAAAAAAAGo/kIf1StO1V_I/s1600-h/thumb_shinminah7.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 116px; height: 174px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzheXLTI/AAAAAAAAAGo/kIf1StO1V_I/s320/thumb_shinminah7.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261144232857906482" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzfDgD7I/AAAAAAAAAGg/yQzo5X-909k/s1600-h/thumb_shinminah4.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 127px; height: 174px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzfDgD7I/AAAAAAAAAGg/yQzo5X-909k/s320/thumb_shinminah4.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261144232208371634" border="0" /></a><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzZyRLcI/AAAAAAAAAGY/QsqT2-BAtnU/s1600-h/thumb_shinminah.jpg"><img style="margin: 0px auto 10px; display: block; text-align: center; cursor: pointer; width: 160px; height: 174px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_g7xYn5ofHdw/SQNWzZyRLcI/AAAAAAAAAGY/QsqT2-BAtnU/s320/thumb_shinminah.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5261144230793915842" border="0" /></a><br />ကိုယ္ အၾကိဳက္ဆံုး ကိုရီးယားမင္းသမီးေလးပါ။<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6986531894731155960?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-61876866388823660442008-10-25T10:03:00.001-07:002008-10-25T10:30:41.292-07:00<div style="text-align: left;">အရုပ္ေတြ....အရုပ္ေတြ ေနရာတိုင္းမွာ ေဆးေရာင္စံုျဖန္းပတ္ထားတဲ့ ပြဲေတာ္တစ္ခုလို<br />Lobby Lounge ရဲ့ ကစားပြဲ က်င္းပတဲ့ေနရာမွာ<br />Guest အရုပ္ေလးေတြက ျပန့္က်ဲစြာ သံပတ္ေပးထားတဲ့ အတိုင္း ေလ်ာက္သြားေနျကတယ္၊<br />အခ်ိဳ.ကေတာ့ သံပတ္ကုန္သြားလို. စားေသာက္ဆိုင္ေတြမွာ ထိုင္ကာအနားယူလ်က္။<br />Receptionist အရုပ္ေလးေတြကလည္း အမုန္းေတြဖံုးထားတဲ့ အျပံဳးတုေတြ ဆင္ျမန္းလ်က္<br />GRO အရုပ္ေလးေတြကလည္း သံပတ္အစြမ္းကုန္ေပးျပီးလႊတ္ထားသလို သကာေလာင္းထားတဲ့ အျပံဳးေတြဖန္တီးရင္း<br />Lobby ထဲမွာ ခပ္သြက္သြက္ေလ်ာက္ေနၾကတယ္<br />Door Girl အရုပ္ေလးေတြကေတာ့ စိတ္မပါတဲ့ လက္ေတြနဲ့ မွန္တံခါးျကီးကို ပိတ္/ဖြင့္ ေနၾကတယ္<br />Waiter အရုပ္ေလးေတြကေတာ့ တစ္မ်ိဳးဗ် Tip Money ရဖို.ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ ေမ်ာပါရင္း အေကာင္းဆံုး၀န္ေဆာင္မွဳကို အလုအယက္ေပးေနျကတယ္္္<br />Housekeeper အရုပ္ေလးကေတာ့ မၾကည္သာတဲ့ မ်က္ႏွာေပးနဲ့ Lobby ၾကီးရဲ့ သန့္ရွင္းေရးကို စတင္ေနရျပီ<br />Security အရုပ္ေတြကေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ၾကီးရပ္ျပီး သံပတ္ကုန္ျပီး သူမ်ားကိုမသကၤာတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ့ အျပစ္လိုက္ရွာေနတယ္<br />Engineering အရုပ္ေလးကလဲ ေလွကားေလးကိုင္ျပီး ဟိုေယာင္ ဒီေယာင္ေပါ့<br />မတူညီတဲ့ ကာလာစံု အရုပ္ေတြဟာ ကစားကြင္းၾကီး ဆက္လက္ရွင္သန္ေနဖို့အတြက္ ၾကိဳးစားေနၾကဆဲ....... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-6187686638882366044?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-17929918402029649542008-10-24T09:46:00.000-07:002008-10-24T10:15:53.856-07:00<div style="text-align: justify;">အခုတေလာ လုပ္ငန္းခြင္မွာ ၾကံဳေတြ.ေနရတာကေတာ့ ေရယိုတဲ့ျပသနာေတြေပါ့။ ညေနခင္း ဂ်ဴတီက်လို. အလုပ္ေလးပါးတုန္း ဘယ္ေကာင္မေလး ေၾကာင္ရေကာင္းမလဲလို. စဥ္းစားေနတုန္း၊ ခါးက cordless က တတီတီနဲ့ ထျမည္ပါေလေရာ။ နံပါတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ Duty Engineer. ဖုန္းလဲေျဖလိုက္ေရာ၊ ေရာက္ရာအရပ္ကေန ေလွကားတစ္ေခ်ာင္းယူျပီး အခန္း(၅၁၇)ကို အျမန္လာခဲ့ဆိုလို. ေျပးလိုက္တာ၊ အခန္းထဲလဲေရာက္ေရာ အားပါး security ေတြေရာ၊ Duty Manager ေတြေရာ ေရာက္ေနပါေရာလား။ ကိုယ္ဆရာကလဲ ေလွခါးအျမန္ယူျပီး ေခါင္မိုးေပၚတတ္ဆိုလို.၊ ဘုမသိဘမသိနဲ့ Aircon celining panel ကို တတ္ဖြင့္လိုက္တာ အားပါး သၾကၤန္မွာ ေရခဲေရေတြ ဂါလံပံုးနဲ့ေလာင္းခ်လိုက္သလိုဘဲ၊ က်လာတဲ့ေရေတြက ေ၀ါခနဲဘဲ။ ခ်မ္းလိုက္တာလဲ က်င္စိမ့္သြားတာဘဲ။ လူလဲ ေရမြန္းျပီး ဘာမွမျမင္ရေတာ့ဘူး။ မျမင္ရဘူးေအာ္တာကို ေအာက္ကလက္ႏွိပ္ဓာတ္မီး လာေပးတဲ့လူကရွိေသး။ အမွန္က မ်က္မွန္ကိုေရစိုျပီး ဘာမွမျမင္ရတာေလ။ အ၀တ္လာေပးရင္ေတာ္ေသးတာေပါ့။ (မ်က္မွန္သုတ္ဖို.ေလ) ျပီးေတာ့ ဓာတ္မီးထိုးျပီး ဘယ္ေနရာက ေရယိုလဲ ceiling ေပၚတတ္ၾကည့္ေပါ့။ ေတြ.ပါျပီေလ Aircon Chilled Water Pipe ေခါင္းက သံေခ်းကိုက္ျပီး က်ိဳးထြက္သြားတာ။ Chilled Water ဆိုတာကလဲ သိတဲ့အတိုင္း ေရခဲေရေတြဘဲေလ။ ေရယိုတဲ့ေနရာလဲေတြ.ေရာ၊ ပိုက္ေခါင္းအသစ္ထည့္ လိုအပ္တာေလးေတြ လုပ္လျဲပီးေရာ၊ ခ်မ္းလိုက္တာ ခိုက္ခိုက္တုန္တယ္။ Linen သြားျပီး Uniform တစ္စံုအပိုေတာင္း၊ ေရခ်ိဳး အက်ီျပန္လဲနဲ့ အလုပ္ကိုရွဳပ္သြားတာဘဲ။ ေကာ္ဖီပူပူတစ္ခြက္နဲ့ Panadol ကိုျမန္ျမန္ေသာက္ရတယ္။ ေတြးမိရင္ အခုေတာင္ျပန္ခ်မ္းလာသလိုဘဲ။<br />ေနာက္ေန့မွာ ၾကံဳရတဲ့ ေရျပသနာကေတာ့၊ ေရပူမရတာပါ။ Hot water မ၇ဘူးလို. ဧည့္သည္ေတြက complain တတ္ေတာ့ ေသခ်ာစစ္ရျပီေပါ့။ အခန္းထဲမွာ စစ္ေတာ့လဲ အမွားကို မေတြ.ရဘူး။ အျပင္က Rizer Pipe Line ကိုသြားၾကည့္မွ ေရေတြယိုေနတာကိုေတြ.ရတယ္။ ေရပိုက္ကို အျမန္ပိတ္ျပီး၊ ေအာက္ထပ္ေတြကို<br />ဆင္းၾကည့္ေတာ့့ ေအာက္ထပ္ေတြကိုပါ ေရက ေပါက္က်ေနျပီေလ။ level 4 ကယိုတာ level 1 ထိေရာက္တယ္။ အဲဒါနဲ့ duty engineer, duty manager, duty housekeeper ေတြေခၚျပီး၊ ပိုက္ဖာဖို. ျပင္ၾကတာေပါ့။ အဲလိုျပသနာအၾကီးေတြက်ေတာ့ inform လုပ္တာေလာက္ဘဲ လုပ္ရျပီး၊ က်န္တာကေတာ့ ကန္ထရိုက္တာေတြက ဆက္လုပ္သြားတာပါ။ (သက္သာတာေပါ့ေနာ္။ အဟဲ)<br />ဒါေတာင္ ေရပိုက္ပိတ္ရတာ လက္ပူေသးတယ္။ ေရပူျပသနာျဖစ္တာကိုး။<br />ဒီ၂ခုကေတာ့ မွတ္မွတ္ရရ ေရပူနဲ့ ေရေအးရဲ့ ျပသနာေလးေတြပါဘဲ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ေတာ့ ကိုယ္တို.က electrical ေတြဆိုေတာ့ ေရကိစ သိပ္မပါရပါဘူး။ ဒါေပမယ့္လဲ ေနရာတကာေတာ့ ဟိုစပ္စပ္ ဒီစပ္စပ္ေပါ့။ ကိုယ္ကမွ မေနတတ္တာ၊ ဟိုဟာလဲ သိခ်င္၊ ဒီဟာလဲ လုပ္ခ်င္ေလ။ ခံေပါ့ေနာ္။ ဟဲဟဲ<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/9030429742127628373-1792991840202964954?l=myoversealife.blogspot.com' alt='' /></div>GHOSTBELLhttp://www.blogger.com/profile/14638746339803810359noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-9030429742127628373.post-15829296870281660012008-10-18T15:27:00.000-07:002008-10-18T16:26:54.833-07:00<div style="text-align: justify;">သူမ်ားေတြ ေက်ာင္းအေၾကာင္းေရးၾကေတာ့ ကိုယ္လဲေရးခ်င္လာတယ္။ သူမ်ားေတြလိုေကာင္းမွာ မဟုတ္ေပမယ့္ အလြမ္းေျပေလးခ်ေရးျဖစ္တယ္။<br />မနက္ဆိုဘယ္ေတာ့မွေစာေစာမထတတ္တဲ့ကိုယ္ ေက်ာင္းတတ္ရျပီဆိုတာနဲ့ မနက္၆း၀၀ဆိုႏိုးေနျပီ။<br />၇း၀၀ဆို ဖယ္ရီဂိတ္မွာ ေနရာလုရမွာဆိုေတာ့ ေစာေစာထရတယ္ေလ။ ဆူးေလဘုရား၊ ရိုးမဘဏ္ေရွ.က ေညာင္ပင္ေအာက္မွာ ကားလာတာကိုေစာင့္။ သူငယ္ခ်င္းေတြလာေတာ့လဲ စကားေလးေျပာရင္း ေစာင့္ၾကတာေပါ့။ ကားလာတာနဲ့ ေနရာလု၊ ေနာက္က်ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြအတြက္ ေနရာဦး။ ဒီလိုနဲ့ ဖယ္ရီကားၾကီး စထြက္ေလေရာေပါ့။ တစ္လမ္းလံုးဆူညံေနေအာင္ တစ္ကားလံုးတတ္ညီလက္ညီ ေျပာတတ္ၾကတာ ကိုယ္တို. ေက်ာက္တံတားဖယ္ရီက သူငယ္ခ်င္းေတြရဲ့ အက်င့္ေပါ့။ BE တန္းက အစ္ကိုအစ္မေတြကအစ၊ ကိုယ္တို.လို fresherေလးေတြအဆံုး ကားတစ္စီးလံုးကၽြတ္ကၽြတ္ညံလို.။ ယာဥ္ေမာင္းဦးေလးၾကီးက သီခ်င္းေတြဖြင့္၊ အတန္းၾကီးအစ္ကိုေတြက တြယ္စီး၊ တစ္ေယာက္နဲ့ တစ္ေယာက္အိပ္ငိုက္တဲ့လူ ေခ်ာက္ခ်ေၾကး။ ေရွ.ဆံုးတန္းမွာထိုင္ျပီးမ်ား အိပ္ငိုက္မယ္မၾကံနဲ့၊ ကားဆရာရဲ့ ဘရိတ္ေဆာင့္အုပ္တာနဲ့မိသြားမယ္။ ကိုယ္ေတာင္တစ္ခါခံဖူးပါ့့။ တစ္ခါတည္းလူပါလြင့္ထြက္ျပီး၊ ထမင္းဘူးေတြပါ ဖိတ္ကုန္တယ္။ အဲလိုျဖစ္လဲ စိတ္ေတာ့မဆိုးတတ္ၾကတာ ကိုယ္တို.ဖယ္ရီကလူေတြရဲ့ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့အခ်က္ေလ။<br />ဘယ္ေလာက္ဘဲတစ္၀ါး၀ါး တဟားဟားလုပ္လုပ္၊ က်ိဳက္ေခါက္ဘုရားေက်ာ္ျပီဆိုတာနဲ့ နဲနဲပ်င္းလာၾကျပီ။ ေက်ာင္းကနီးသလိုလို ျဖစ္လာျပီကိုး။ ဘုရားကုန္းနားလဲေရာက္ေရာ၊ တစ္ခ်ိဳးေက်ာင္းလစ္ခ်င္သူမ်ား ဆင္းၾကျပီေလ။ ေက်ာင္း၀င္းထဲကို ဖယ္ရီစ၀င္ျပီဆိုတာနဲ့ ေက်ာင္းသားေရးရာကို အျပဴးအျပဲရွာၾကတာေပါ့။ ေက်ာင္းကားကဒ္စစ္သလားေပါ့။ အဲဒီတုန္းက ဖယ္ရီစီးခဟာ တစ္လမွ ၉၀၀က်ပ္ဘဲေပး၇တာပါ။ အဲဒီ၉၀၀ကို ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက မေပးၾကပါဘူး။ ကိုယ္လဲ အပါအ၀င္ေပါ့။ အေမကေတာ့ လစဥ္မွန္မွန္ေပးလိုက္ပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ ေငြစာရင္းဌာနလက္ထဲကို မေရာက္ပါဘူး။ ဖယ္ရီကဒ္စစ္လို.ကေတာ့ ကားေပၚကဆင္းေျပးၾကျပီဘဲ။ အဲလိုေျပးရတာကိုက ေပ်ာ္စရာပါ။<br />မုခ္၀ကေနေက်ာင္းထဲကို ကားနဲ့၀င္ရင္မသိသာေပမယ့္ လမ္းေလ်ာက္၀င္ရင္ ေတာလမ္းေလးကေန ျဖတ္ရပါတယ္။ သီဟိုဌ္ေတာေပါ့။ အဲဒီေတာလမ္္းေလးမွာ ဖုန္ေတြထူ၊ ပိုးမႊားေကာင္ေလးေတြေပါ၊ လမ္းေလ်ာက္ရင္ေျခေထာက္ေတြ ညစ္ပတ္တတ္ေပမယ့္ အဲဒီလမ္းေလးကို ေက်ာင္းသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက တျမတ္တႏိုးအသံုးျပဳတတ္ၾကပါတယ္။ ေတာလမ္းေလးရဲ့ ေဘးမွာေတာ့ သီဟိုဌ္ေတာအုပ္ၾကီးေပါ့။ (အဲဒီေတာအုပ္ရဲ့ အဓိကကေတာ့ ဖဲရိုက္လို.အေကာင္းဆံုးေပါ့၊ ဆရာမၾကီးလိုက္ဖမ္းလဲ ပတ္ေျပးလို.ရတယ္ေလ)<br />ေတာလမ္းေလးကို ျဖတ္ျပီးအရင္ဆံုးေတြ.ရတာကေတာ့ အစိမ္းေရာင္ ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနပါ။<br />ေက်ာင္းသားေရးရာဌာနကေန ျဖတ္ျပီး၊ ေနာက္ကိုဆက္ေလ်ာက္ရင္ ကိုယ္တို.ရဲ့ electrical workshop ကိုေရာက္ျပီေပါ့။ တစ္ေန့တာသင္ခန္းစာေတြစတင္ဖို.အတြက္ time table ေတြထုတ္၊ ဘယ္အခန္းမွာ ဘယ္ဆရာမသင္မလဲၾကည့္ၾကေပါ့။<br />ကိုယ္တို. first year ေတြအတြက္ စာသင္ေဆာင္က C ေဆာင္မွာျဖစ္ျပီး၊ လက္ေတြ.ကေတာ့ workshop မွာဘဲ ေပါင္းလုပ္ရပါတယ္။ ကိုယ္ကေတာ့ ေက်ာင္းေရာက္ျပီဆိုတာနဲ့ ကိုယ္ႏိုင္မယ့္ဆရာဆရာမေတြနာမည္ၾကည့္၊ ပိုင္ျပီဆိုလို.ကေတာ့ တစ္ေန့လံုးအတန္းမတတ္ဘဲ ေကာင္မေလးေတြနဲ့ ကန္တင္းပတ္ထိုင္ေတာ့တာပါဘဲ။ သူငယ္ခ်င္းေတြက roll call ထူးေပးတာတစ္မ်ိဳး၊ ဆရာ၊ဆရာမေတြကို အတင္း၈်ီက်ျပီး roll call အမွတ္ေပးခိုင္းတာတစ္မ်ိဳးနဲ့ ႏွစ္တိုင္းပံုမွန္ေအာင္လာပါတယ္။<br />စာေမးပြဲေျဖေတာ့လဲ တစ္သက္နဲ့တစ္ကိုယ္ စာက်က္ျပီးဘဲေျဖလာခဲ့တာေလ၊ GTC ေရာက္မွဘဲ ကူးခ်လိုက္ရတာဟာ လက္ေတြေတာင္ေညာင္းတယ္။ အဟဲ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေအာင္တာေတာင္ credit ပါတယ္ဗ်။ ကိုယ္တိုင္က်က္လဲ သူမ်ားေတြကကူးေနတာဆိုေတာ့ ထူးဘူးေလ၊ ကိုယ္လဲကူးတာေပါ့။ အမုန္းဘဲ<br />မိုးရာသီဆို သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ ေက်ာက္တန္းကို တကူးတကသြားတတ္ၾကတယ္၊ ျပန္လာရင္ ရန္ကုန္ျမိဳ.၊ သန္လ်င္ျမိဳ.က ေၾကးအိုးဆိုင္တကာကို ပတ္စားတယ္။ ပါဒၾကီးမွာ ထန္းေရေသာက္ရတာကလဲ လြမ္းစရာေလးေတြျဖစ္လို.။ တစ္၀ဂူ၊ နတ္သၽွင္ေနာင္ဂူေတြကို ဆတ္ဆတ္ေဆာ့ေဆာ့ေလ်ာက္သြားၾကျပီး၊ သံုးေလးရက္ မအိပ္ႏိုင္၊မစားႏိုင္ေတြျဖစ္လို.။ (သရဲေၾကာက္လို.ေလ)<br />က်ိဳက္ေခါက္ဘုရားကေတာ့ အားေနတိုင္း သြားတယ္။ ပါဒၾကီးဘုရားမွာ ေဗဒင္ေမးတာ ေဗဒင္ဆရာက တလြဲေတြေဟာလို.ဆိုျပီး၊ သူဖိနပ္တစ္ဖက္ဖြက္ပစ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အတန္းမတတ္ခ်င္ရင္ ရြာထဲကိုသြားျပီး၊ ေလ်ာက္ေဆာ့ၾကတယ္။ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးဦးစီးျပီး စိုက္ထားတဲ့ယာခင္းထဲက သခြားသီးေတြခိုးစား၊ ဘူးသီးေတြ ဆြဲျဖဳတ္ခဲ့ၾကဖူးတယ္။ အုန္းေတာမွာ ေကာင္မေလးနဲ့ ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးၾကည္ႏူးခဲ့ဖူးတယ္။ (သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ဖြန္ေၾကာင္ေနတာလို. ေကာင္းခ်ီးေပးၾကတယ္) ေက်ာင္းအလာ ၾကြားခ်င္လြန္းလို.ယူလာရတဲ့ T Square ေတြနဲ့ ဘတ္စ္စကားတိုးစီးရင္ အျမဲဒုတ္ခေရာက္ရတယ္။ ေက်ာင္းေဘးက ကန္စပ္မွာ ထန္းေရေသာက္ၾကရင္း၊ ေျမြေတြ.လို. ေျပးဖူးတယ္။ C ေဆာင္ကအခန္းထဲမွာ ကဲေနၾကတဲ့ အတြဲေတြကို ေခ်ာင္းၾကတယ္။ စာသင္ေနတုန္း အခန္းထဲကို လမ္းမွားျပီး ၀င္လာတတ္တဲ့ ႏြားၾကီးေတြ၊ သူတို.ေနရာကို ေက်ာင္းသားေတြကလာလုတယ္ဆိုျပီး မေက်မနပ္ျဖစ္ေနၾကတဲ့ ေခြးေလးေတြ။ မိုးတြင္းမွာ အျမဲေပၚတတ္တဲ့၊ တစ္ခါမွမျမင္ဖူးေသာ တစ္ေတာင္ေလာက္ရွည္ျပီး၊ လက္မေလာက္တုတ္တဲ့ တီေကာင္ၾကီးေတြ။ မိုးရြာခ်ိန္ တစ္ေယာက္ေသာသူနဲ့အတူ မိုးခိုဖူးခဲ့တဲ့ Drawing ေဆာင္ အေပၚထပ္ေလး၊ ၀က္ျခံလို.ေခၚၾကတဲ့ စာသင္ေဆာင္မွာ အတန္းတက္ရတဲ့ IT ကမမၾကီး တစ္ေယာက္ကို ေန့စဥ္ေန့တိုင္း ပန္းဆက္ဖူးတယ္။ အစ္ကိုၾကီးကန္တင္းမွာ ခ်စ္ခဲ့ဖူးသူနဲ့ အာလူးေၾကာ္တူတူစားခဲ့ဖူးတယ္။ အားအားယားယားျဖစ္လာတဲ့ ရင္ထဲကစာစုေလးေတြကို ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္အျဖစ္ထုတ္ခဲ့ဖူးတယ္။<br />သူငယ္ခ်င္းနဲ့အေျပးျပိဳင္ရင္း ကန္တင္းအလယ္ေခါက္တည့္တည့္မွာ ေမွာက္ရက္လဲက်ဖူးတယ္။ (အဲဒီအခ်ိန္က လူအစည္ဆံုးအခ်ိန္ေလ၊ ကိုယ္လဲက်ေတာ့ ကန္တင္းတစ္ခုလံုးက လက္ခုပ္တီးေပးၾကတယ္၊ အတူေျပးတဲ့သူငယ္ခ်င္းကေတာ့ ထူမေပးတဲ့အျပင္ ရွက္လို.ဆိုျပီးထြက္ေျပးသြားေလရဲ့...) မိုးရြာတဲ့ရက္ေတြမွာ ထီးမေဆာင္းဘဲ လမ္းေလ်ာက္တာ ကိုယ္တို.အဖြဲ.ရဲ့ အမွတ္အသား။ ေယာက်ာ္းေလး၊ မိန္းကေလး ၁၂ေယာက္ေလာက္ပါတဲ့ ကိုယ္တို.အဖဲြ.ဟာ အျမဲေပ်ာ္စရာေတြအျပည့္နဲ့ေပါ့။(အခုေတာ့လဲ တစ္ေယာက္တကြဲစီ)<br />အထက္တန္းေက်ာင္းသားဆန္ဆန္၀တ္ရတဲ့ အျပာနဲ့ အျဖဴယူနီေဖာင္းကို၊ ကိုယ္ကေတာ့ ဂ်င္းေဘာင္းဘီအျပာနဲ့ တီရွပ္အျဖဴကိုဘဲ ၀တ္ျဖစ္တယ္။ ရင္ဖံုးအက်ီအျဖဴနဲ့ ထမီမ၀တ္လို. ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ရံုးခန္းမွာ လက္မွတ္ထိုးခဲ့ရတာေတြလဲ ဘယ္ႏွၾကိမ္မွန္းမသိခဲ့ဘူး။<br />ေက်ာင္းေနာက္ဆံုးေန့ စတိတ္ရွိဳးပြဲမွာ စိုင္းစိုင္းခမ္းလွိဳင္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားစြာသီခ်င္းလဲဆိုေရာ သူငယ္ခ်င္းေတြဖက္ျပီးငိုခဲ့ၾကဖူးတယ္။<br />ေနာက္ဆံုးေတာ့ သီဟိုဌ္ပင္ေတြရွိတဲ့ ေက်ာင္းၾကီးက ပညာေတြသင္ေပးလိုက္တယ္၊ လူ.ဘ၀မွာလမ္းတစ္ခုကို ပိုလြယ္ကူစြာေလ်ာက္ႏိုင္ဖို. လက္မွတ္တစ္ခုေပးခဲ့တယ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္အစားထိုးလို.မရႏိုင္ေတာ့မယ့္ အေပ်ာ္ေတြ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို အေဖာ္ထည့္ေပးလိုက္တယ္။ အေမစိတ္ခ်မ္းသာဖို.အတြက္ ဘြဲ.၀တ္စံုနဲ့ ဓာတ္ပံုကို ရိုက္ေပ